Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 143/13 Generato dall'IA

Cassation appeal dismissed for clerical correction; no legal issue or interpretation needed.

Numero d'incarto III CSK 143/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal in part regarding a clerical error in the applicant's name found in the lower court's decision. The applicant argued for full acceptance based on obvious merit and the need for legal interpretation, but the court found no substantial legal issue or interpretative necessity. Consequently, the appeal was rejected as inadmissible for the clerical point and not accepted for the remainder due to lack of public interest grounds.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3986 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal concerning a clerical inaccuracy in a party's designation is inadmissible, and acceptance requires a substantial legal issue, serious interpretative doubts, or procedural invalidity.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility clerical error designation Supreme Court review legal interpretation necessity procedural correction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3986 § 3 k.p.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
uwzględnieniu, że stosownie do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych względów orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 143/13

POSTANOWIENIE

Dnia 18 lipca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Prokuratury Okręgowej w K.

przy uczestnictwie S. sp. z o.o. w O.

o wpis w księdze wieczystej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 lipca 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestnika

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 24 października 2012 r.,

1. odrzuca skargę kasacyjną w części zaskarżającej punkt

pierwszy postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 24

października 2012 r.,

2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

w pozostałym zakresie,

3. zasądza od uczestnika postępowania S. sp. z o.o.

w

O. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Uczestnik postępowania zaskarżył skargą kasacyjną postanowienie Sądu

Okręgowego w K. z dnia 24 października 2012 r. w całości. W punkcie pierwszym

tego postanowienia Sąd Okręgowy sprostował niedokładność w oznaczeniu

wnioskodawcy zawartą w komparycji zaskarżonego apelacją postanowienia. Od

tego rodzaju orzeczeń skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. W tej części skarga

kasacyjna uczestnika postępowania podlegała zatem odrzuceniu na podstawie aft.

3986 § 3 k.p.c.

Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:

-

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne

-

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów

-

zachodzi nieważność postępowania

-

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego

rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej

doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi

swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej

wykładni i stosowania prawa.

Skarga kasacyjna uczestnika postępowania zawiera wniosek o jej przyjęcie

do rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność oraz potrzebę

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Analiza wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi

jednakże do stwierdzenia, że wskazane przez skarżącego podstawy przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą. Brak jest także podstaw by przyjąć,

że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania.

Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania

z

powodu

jej

oczywistej

zasadności,

nie

znajduje

bowiem

dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie

przez skarżącego. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista

zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania

głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi

zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia

prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej

i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym

uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez skarżącego

nie daje zaś podstaw.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje

również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 110 ustawy

o księgach wieczystych i hipotece, w zakresie wskazanym przez skarżącego przy

uwzględnieniu, że stosownie do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania uzasadnia potrzeba dokonania wykładni przepisów prawa będąca

następstwem rozbieżności w orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi

wątpliwości przy ich interpretacji. Skarżący nie wskazał w sposób przekonywający

na istnienie tego rodzaju wątpliwości. Nie przedstawił także argumentacji

pozwalającej stwierdzić, że występuje rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym

zakresie.

Z tych względów orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.).

jw