Cassation appeal dismissed for clerical correction; no legal issue or interpretation needed.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal in part regarding a clerical error in the applicant's name found in the lower court's decision. The applicant argued for full acceptance based on obvious merit and the need for legal interpretation, but the court found no substantial legal issue or interpretative necessity. Consequently, the appeal was rejected as inadmissible for the clerical point and not accepted for the remainder due to lack of public interest grounds.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3986 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal concerning a clerical inaccuracy in a party's designation is inadmissible, and acceptance requires a substantial legal issue, serious interpretative doubts, or procedural invalidity.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 143/13
POSTANOWIENIE
Dnia 18 lipca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Prokuratury Okręgowej w K.
przy uczestnictwie S. sp. z o.o. w O.
o wpis w księdze wieczystej,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 18 lipca 2013 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestnika
od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
z dnia 24 października 2012 r.,
1. odrzuca skargę kasacyjną w części zaskarżającej punkt
pierwszy postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 24
października 2012 r.,
2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
w pozostałym zakresie,
3. zasądza od uczestnika postępowania S. sp. z o.o.
w
O. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej
Skarbu Państwa kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Uczestnik postępowania zaskarżył skargą kasacyjną postanowienie Sądu
Okręgowego w K. z dnia 24 października 2012 r. w całości. W punkcie pierwszym
tego postanowienia Sąd Okręgowy sprostował niedokładność w oznaczeniu
wnioskodawcy zawartą w komparycji zaskarżonego apelacją postanowienia. Od
tego rodzaju orzeczeń skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. W tej części skarga
kasacyjna uczestnika postępowania podlegała zatem odrzuceniu na podstawie aft.
3986 § 3 k.p.c.
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
-
w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne
-
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów
-
zachodzi nieważność postępowania
-
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej
wykładni i stosowania prawa.
Skarga kasacyjna uczestnika postępowania zawiera wniosek o jej przyjęcie
do rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność oraz potrzebę
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Analiza wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi
jednakże do stwierdzenia, że wskazane przez skarżącego podstawy przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą. Brak jest także podstaw by przyjąć,
że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania.
Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania
z
powodu
jej
oczywistej
zasadności,
nie
znajduje
bowiem
dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie
przez skarżącego. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista
zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania
głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi
zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia
prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej
i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym
uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez skarżącego
nie daje zaś podstaw.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje
również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 110 ustawy
o księgach wieczystych i hipotece, w zakresie wskazanym przez skarżącego przy
uwzględnieniu, że stosownie do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania uzasadnia potrzeba dokonania wykładni przepisów prawa będąca
następstwem rozbieżności w orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi
wątpliwości przy ich interpretacji. Skarżący nie wskazał w sposób przekonywający
na istnienie tego rodzaju wątpliwości. Nie przedstawił także argumentacji
pozwalającej stwierdzić, że występuje rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym
zakresie.
Z tych względów orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.).
jw