Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 139/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of obvious legal error or interpretative conflict under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CSK 139/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's decision regarding inheritance and co-ownership. The appellant argued that the court failed to interpret specific civil code provisions and ignored the intended use of the property, but the court found these arguments insufficient. The decision rests on the requirement that cassation grounds must demonstrate an obvious violation of law or a significant conflict in judicial interpretation, neither of which was established.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 2, 4 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant demonstrates either a serious doubt regarding the interpretation of a legal provision causing conflicting case law, or an obvious violation of substantive or procedural law evident from basic legal knowledge.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious violation of law legal interpretation conflict civil procedure code inheritance co-ownership dispute prima facie error supreme court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3984 § 1, 2 k.p.c.
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Powołanie we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob.
art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c. w zw.
art. 13 § 2 k.p.c.
art. 211 k.c.
Nie zostały również wskazane przekonujące argumenty przemawiające za oczywistą zasadnością naruszenia art. 211 k.c. i 207 k.c.
art. 623 k.c.
art. 1038 i n. k.c.
Nie zachodzi oczywista zasadność skargi wskutek zarzucanego pominięcia zasad wynikających z art. 1038 i n. k.c. oraz 680 - 689 k.p.c.
art. 680 - 689 k.p.c.
art. 39813 § 2 in fine k.p.c.
Skarżący prezentuje własny pogląd co do przeznaczenia nieruchomości, kwestionuje w istocie, wbrew treści art. 39813 § 2 in fine k.p.c., ustalenia Sądu drugiej instancji w zakresie poczynionych nakładów i pomija motywy tego Sądu w zakresie objętym skargą.
art. 207 k.c.
art. 242 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 139/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 lipca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku A. N.‎przy uczestnictwie B. C. , A. C. , M. C., J. Z. , W. C., M. L. , H. C. i M. W. o dział spadku po J. C. i T. C. i zniesienie współwłasności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 lipca 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika B. C. od postanowienia Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 1 czerwca 2015 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

Powołanie we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w punkcie czwartym konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.

Argumentacja skarżącego powołana w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie prowadzi do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka potrzeby wykładni art. 211 i 623 k.c. jako przepisów prawa budzących poważne wątpliwości. Poważne wątpliwości oznaczają nie wątpliwości zwykłe, które mogą być rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy, a wątpliwości kwalifikowane, wynikające z rozbieżnej wykładni przepisu przez judykaturę i doktrynę. Skarżący wskazał natomiast jednym zdaniem na istniejącą jego zdaniem rozbieżność pomiędzy zaskarżonym orzeczeniem a jednym z orzeczeń Sądu Najwyższego, polegającą na nieuwzględnieniu przez sąd rzeczywistego przeznaczenia nieruchomości na cele prowadzonej przez niego działalności.

Argument ten odnosi się do sfery zastosowania prawa a nie jego wykładni i nie uzasadnia przyjęcia, że wskazane przepisy prawa budzą poważne wątpliwości. Nie zachodzi oczywista zasadność skargi wskutek zarzucanego pominięcia zasad wynikających z art. 1038 i n. k.c. oraz 680 - 689 k.p.c. z tej przyczyny, że skarżący nie wskazuje, które konkretnie przepisy miały jego zdaniem zastosowanie w sprawie i jaki wpływ na prawidłowość orzeczenia miało ich pominięcie. Nie zostały również wskazane przekonujące argumenty przemawiające za oczywistą zasadnością naruszenia art. 211 k.c. i 207 k.c. w zw. z 242 k.p.c. Skarżący prezentuje własny pogląd co do przeznaczenia nieruchomości, kwestionuje w istocie, wbrew treści art. 39813 § 2 in fine k.p.c., ustalenia Sądu drugiej instancji w zakresie poczynionych nakładów i pomija motywy tego Sądu w zakresie objętym skargą.

Analiza tych argumentów prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie nie zachodzi oczywistość uchybień o charakterze kwalifikowanym w zakresie stosowania lub wykładni prawa, wynikająca z treści samej skargi i widoczna prima facie, co nie pozwala na przyjęcie zaistnienia przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). jw