Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 114/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue or precedent conflict under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CSK 114/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a district court's decision regarding the acquisition of property by prescription. The appellant argued that the second instance court erred by merely adopting the first instance's factual findings without conducting a thorough evidentiary review, claiming this created a significant legal issue and a conflict in judicial practice. The court rejected these claims, ruling that the appellant failed to demonstrate a serious legal doubt requiring Supreme Court interpretation, as the matter was already extensively clarified in numerous prior precedents.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The Supreme Court may accept a cassation appeal only if a significant legal issue exists, but mere disagreement on whether a second-instance court should independently evaluate evidence or simply adopt first-instance findings does not constitute such an issue when the law is already clearly established.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal significant legal issue conflict in judicial practice prescription of property second instance court Civil Procedure Code adoption of facts

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznaniaaj
art. 3983 § 1 k.p.c.
Powołując się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c., wniosła o uchylenie „… zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K.(…)”.
art. 378 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3983 § 1 k.p.c
Powołując się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c., wniosła o uchylenie „… zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K.(…)”.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 378 § 1 k.p.c
art. 3989 § 2 k.p.c
ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 59/98
w uchwałach składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98 (OSNC 1999, nr 7 - 8, poz.
III CZP 49/07
Appeal court bound by procedural but not material claims; voidness considered ex officio.
II CKN 770/97
55), w wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1998 r., II CKN 770/97 (nie publ.), z dnia 20 stycznia 2000 r., I CKN 356/98 (nie publ.), z dnia 8 lutego 2000 r., II UKN 385/99 (OSNP 2001, nr 15, poz.
I CKN 356/98
55), w wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1998 r., II CKN 770/97 (nie publ.), z dnia 20 stycznia 2000 r., I CKN 356/98 (nie publ.), z dnia 8 lutego 2000 r., II UKN 385/99 (OSNP 2001, nr 15, poz.
II UKN 385/99
Supreme Court mandates appellate courts to independently evaluate evidence under Art. 233 § 1 KPC, dismissing the lower court's reliance on prior findings.
II PK 289/14
Supreme Court dismisses appeal due to insufficient fact-finding on employer's liability for family trip expenses.
III CSK 183/15
Supreme Court quashes appeal judgment for premature ruling on optional claim without prior invalidity assessment.
IV CSK 285/15
Supreme Court quashes appeal judgment for failure to assess expert opinion adequacy and evidence admissibility under Civil Procedure Code.
I CSK 306/15
Supreme Court quashes appeal for breach of contract damages due to lack of intent to harm.
I CSK 212/16
Supreme Court quashes civil judgment for medical malpractice due to insufficient factual findings on prenatal diagnosis standards.
IV CSK 373/11
Supreme Court dismisses appeal and corrects procedural initiation basis from official to hospital director notification in psychiatric admission cases.
II CZ 8/14
Appeal dismissed; creditor failed to prove debt transfer via notarized assignment contract under Civil Procedure Code.
II CZ 39/15
Court dismissed appeal for court fee waiver, ruling plaintiff can afford costs despite low income.
IV CSK 702/15
Supreme Court vacates appeal dismissal due to failure to consider conflicting expert opinions on testamentary capacity.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 114/17 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z wniosku S.K. ‎przy uczestnictwie P.H., S.G., D.G., P.G. i N.G. ‎o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 września 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.Wnioskodawczyni złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 października 2016 r., oddalającego jej apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 19 września 2014 r., którym Sąd Rejonowy oddalił wniosek o stwierdzenie, że z dniem 22 lutego 2008 r. nabyła przez zasiedzenie własność oznaczonej części nieruchomości położonej w W..

Powołując się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c., wniosła o uchylenie „… zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K.(…)”. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Twierdziła, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, sprowadzające się do rozstrzygnięcia kwestii:- „czy Sąd II instancji, przyjmując za własne ustalenia faktyczne Sądu I instancji uprawniony jest do ograniczenia się do stwierdzenia przyjęcia tychże ustaleń za własne, czy też – z uwagi na powinność rozpoznania sprawy na nowo apelacji na podstawie art. 378 § 1 k.p.c., powinien dokonać gruntownej oceny zebranego materiału dowodowego (…)”.Zdaniem skarżącej, problem ten jest przedmiotem rozbieżności w orzecznictwie.

Analiza wywodów zawartych w skardze kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła przekonujących argumentów świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie wskazanej przez nią przesłanki uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania.W przepisie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. chodzi o zagadnienie prawne obejmujące poważną wątpliwość prawną, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie jest potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej.

Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym.Skarżąca nie wykazała, by sformułowane przez nią zagadnienie prawne czyniło zadość przytoczonym wymaganiom. W przedstawionym zagadnieniu myli obowiązek rozważenia przez sąd drugiej instancji zebranego materiału i poczynienia własnych ustaleń z wymaganiami dotyczącymi uzasadnienia orzeczenia, w którym sąd drugiej instancji, jeżeli dokonuje takich samych ustaleń jak sąd pierwszej instancji, nie musi ich w szczegółach powtarzać; wystarczy stwierdzenie, że je podziela i uznaje za własne.

Kwestie te zostały już przez Sąd Najwyższy obszernie i w sposób jednolity wyjaśnione w licznych orzeczeniach, w tym m.in. w uchwałach składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98 (OSNC 1999, nr 7 - 8, poz. 124) i z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07 (OSNC 2008, nr 6, poz. 55), w wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1998 r., II CKN 770/97 (nie publ.), z dnia 20 stycznia 2000 r., I CKN 356/98 (nie publ.), z dnia 8 lutego 2000 r., II UKN 385/99 (OSNP 2001, nr 15, poz. 493), z dnia 8 grudnia 2015 r., II PK 289/14 (nie publ.), z dnia 10 marca 2016 r., III CSK 183/15 (nie publ.), z dnia 16 marca 2016 r., IV CSK 285/15 (nie publ.), z dnia 29 kwietnia 2016 r., I CSK 306/15 (G.

Prawna 2016, nr 91, s.

4) i z dnia 16 lutego 2017 r., I CSK 212/16 (nie publ.). oraz w postanowieniach Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2012 r., IV CSK 373/11 (nie publ.), z dnia 21 maja 2014 r., II CZ 8/14 (nie publ.), z dnia 20 sierpnia 2015 r., II CZ 39/15 (nie publ.) i z dnia 7 września 2016 r., IV CSK 702/15 (nie publ.). Twierdzenie o rozbieżnościach w orzecznictwie dotyczącym poruszonej problematyki wynika z braku wnikliwego zaznajomienia się z uzasadnieniami powołanych orzeczeń Sądu Najwyższego lub z ich wadliwej interpretacji. Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznaniaaj