Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 104/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal argumentation proving obviousness of error.

Numero d'incarto III CSK 104/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the defendant against a lower court judgment. The defendant argued that the lower court committed errors in interpreting specific civil code provisions but failed to provide the required legal justification for the 'obviousness' of these errors. The court ruled that such a claim demands detailed legal analysis and factual examination, which the appellant did not perform, thus failing to meet the statutory prerequisites for cassation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.; A cassation appeal based on alleged obvious errors must be substantiated with specific legal arguments demonstrating the necessity of Supreme Court interpretation, rather than merely asserting obviousness without analysis.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obviousness of error legal argumentation Supreme Court civil procedure law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
Uwzględnienie celu i charakteru skargi kasacyjnej wymaga właściwego rozumienia treści przesłanek, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., i właściwego ich uzasadnienia.Chociaż strona skarżąca powołała się na przesłanki określone w art.
art. 3989 § 2 k.p.c.
przesłanki.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.
art. 509 k.c.
3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c., to nie przedstawiła właściwej argumentacji jurydycznej mogącej przekonać o istnieniu potrzeby dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni wskazanych przepisów art. 509 i 513 k.c.
art. 513 k.c.
art. 885 k.p.c.
oraz art. 885 k.p.c.Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na s.
art. 98 § 1 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art.
art. 99 k.p.c.
98 § 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 i § 12 ust.
§ 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 885 k.p.c
oraz art. 885 k.p.c.Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na s.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Skarżąca nie przekonała zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).
I ACa 963/14
Appeal dismissed; assignment of debt valid despite prior seizure as payments were made to other creditors first.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 104/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa Bank S.A. w W.‎przeciwko Gminie Imielno‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 lipca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie‎z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt I ACa 963/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Przysługująca od prawomocnych orzeczeń skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, ma na celu - w interesie publicznym - ujednolicanie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie spraw precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla orzecznictwa sądowego i rozwoju prawa. Uwzględnienie celu i charakteru skargi kasacyjnej wymaga właściwego rozumienia treści przesłanek, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., i właściwego ich uzasadnienia.Chociaż strona skarżąca powołała się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c., to nie przedstawiła właściwej argumentacji jurydycznej mogącej przekonać o istnieniu potrzeby dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni wskazanych przepisów art. 509 i 513 k.c. oraz art. 885 k.p.c.Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na s. 6-7 w istocie przedstawia, w odmiennym tylko ujęciu, kwestie podniesione w ramach uzasadnienia podstaw kasacyjnych, nie wskazując, choćby przykładowo, na orzeczenia Sądów będące dowodem na istnienie poważnych wątpliwości i rozbieżności odnośnie do interpretacji wskazanych przepisów.

Ponieważ skarżąca nadto twierdzi, że jej skarga jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75). Skarga kasacyjna pozwanej nie przedstawia na s. 5-6 oraz na s. 7-8 tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi.

Z zaprezentowanego uzasadnienia wniosku jest wyraźnie widoczne, że ocena zarzutów - a tym bardziej „oczywistości" zarzuconych uchybień, mających prowadzić do oceny o „oczywistej" zasadności skargi opartej na takich zarzutach - wymagałaby szczegółowej analizy, obejmującej także zbadanie okoliczności faktycznych pod kątem ich właściwej kwalifikacji prawnej. Skarżąca nie przekonała zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 i § 12 ust. 4 pkt rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.

U. 2013, poz. 490). l.n