Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 10/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue exists regarding preliminary rulings in co-ownership termination cases.

Numero d'incarto III CSK 10/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by participant D.C. against the lower court's decision to terminate co-ownership. The appellant argued that the appellate court exceeded its powers by issuing a preliminary ruling on co-ownership termination despite the appeal not challenging the evidence procedure or the scope of the first-instance judgment. The court held that the appellate court is fully empowered to re-examine the case merits and issue preliminary rulings under the relevant property law provisions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 11 ust. 2 ustawy o własności lokali; The cassation appeal is inadmissible if the issues raised do not constitute significant unresolved legal questions, as the appellate court is empowered to re-examine the case merits and issue preliminary rulings on co-ownership termination.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility co-ownership termination preliminary ruling power appellate court competence significant legal issue

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 11 ust. 2 ustawy o własności lokali
378 § 1 k.p.c., art. 11 ust. 2 ustawy o własności lokali w związku z art.
Art. 211 k.c.
Co do przewidzianych w art. 211 k.c. przesłanek uzasadniających odmowę zniesienia współwłasności przez podział należy przypomnieć, że przepis ten ma charakter wyjątkowy i nie powinien być interpretowany w sposób rozszerzający zakres jego zastosowania poza sytuacje w nim przewidziane (por.
Art. 386 § 1 k.p.c.
2 ustawy o własności lokali w związku z art. 386 § 1 k.p.c., art., 211 k.c.
Art. 378 § 1 k.p.c.
naruszenie art. 378 § 1 k.p.c., art.
art. 3989 § 1 k.p.c
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 378 § 1 k.p.c
naruszenie art. 378 § 1 k.p.c., art.
art. 386 § 1 k.p.c
2 ustawy o własności lokali w związku z art. 386 § 1 k.p.c., art., 211 k.c.
art. 211 k.c
Co do przewidzianych w art. 211 k.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 1999 r., I CKN 379/98
w szczególności postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 1999 r., I CKN 379/98 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2009 r., III CSP 83/09).
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2009 r., III CSP 83/09
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2002 r., III CKN 1283/00
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2002 r., III CKN 1283/00).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 10/16 POSTANOWIENIE Dnia 18 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku G. D. i W. T.‎przy uczestnictwie D. C. i G. T.‎o zniesienie współwłasności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 marca 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika D. C. od postanowienia Sądu Okręgowego w T.‎z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt I Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od uczestnika postępowania D. C. na rzecz wnioskodawców W. T. i G. D. po 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Uczestnik postępowania D. C. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 3 września 2015 r. naruszenie art. 378 § 1 k.p.c., art. 11 ust. 2 ustawy o własności lokali w związku z art. 318 i 13 § 2 oraz art. 618 § 1 zdanie drugie k.p.c., art. 11 ust. 2 ustawy o własności lokali w związku z art. 386 § 1 k.p.c., art., 211 k.c. w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o własności lokali.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uczestnik postępowania uzasadnił występowaniem w sprawie trzech istotnych zagadnień prawnych:

a) czy stanowi przekroczenie granic apelacji rozstrzygnięcie sądu odwoławczego w postępowaniu nieprocesowym co do orzeczenia sądu pierwszej instancji w części nieobjętej zaskarżeniem, a stanowiącej przedmiot wniosków apelacji, i czy dopuszczalne jest przeprowadzenie przez sąd odwoławczy postępowania dowodowego w całości na nowo, mimo iż apelacja nie zawierała zarzutów procesowych kwestionujących postępowanie dowodowe przed sądem pierwszej instancji,b) czy w sprawie o zniesienie współwłasności sąd drugiej instancji jest uprawniony do wydania na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o własności lokali postanowienia wstępnego uznającego za usprawiedliwione co do zasady żądanie zniesienia współwłasności przez ustanowienie odrębnej własności wszystkich lokali, mimo iż prace adaptacyjne mają dotyczyć tylko niektórych lokali, a nawet czy w ogóle dopuszczalne jest wydanie postanowienia wstępnego przez sąd drugiej instancji,c) czy w świetle art. 211 k.c. stanowią przesłankę negatywną podziału nieruchomości skutki tego podziału, uniemożliwiające z powodu odmiennych interesów współwłaścicieli prawidłowy zarząd nieruchomością.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy zagadnienie nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Kwestie wskazane przez uczestnika postępowania we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie mogą być uznane za takie zagadnienia. W obecnym stanie prawnym, jak już wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie, sąd drugiej instancji na skutek apelacji orzeka merytorycznie, rozpoznaje sprawę na nowo w granicach zaskarżenia, a w tzw. sprawach działowych ze względu na integralność orzeczenia nie jest związany nawet wskazanym w apelacji zakresem zaskarżenia oraz wnioskami apelującego, jak i zakazem reformationis in peius.

W sprawach działowych apelacja jest więc co do zasady skierowana w istocie przeciwko całemu orzeczeniu sądu pierwszej instancji (zob. w szczególności postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 1999 r., I CKN 379/98 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2009 r., III CSP 83/09). Ze względu na to, że sąd drugiej instancji na skutek apelacji orzeka merytorycznie, ma ponownie na nowo rozpoznać merytorycznie sprawę i zakończyć postępowanie (poza wyjątkami przewidzianymi w art. 386 § 2-4 k.p.c.), nie powinno budzić wątpliwości, że w kompetencji sądu drugiej instancji mieści się także wydanie postanowienia wstępnego na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o własności lokali.

Co do przewidzianych w art. 211 k.c. przesłanek uzasadniających odmowę zniesienia współwłasności przez podział należy przypomnieć, że przepis ten ma charakter wyjątkowy i nie powinien być interpretowany w sposób rozszerzający zakres jego zastosowania poza sytuacje w nim przewidziane (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2002 r., III CKN 1283/00). Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej uczestnika postępowania do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 520 § 3 k.p.c. w związku z § 6 pkt 7, § 8 pkt 6 i § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. 2013. 461), a także § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015.1800). aj l.n