Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CO 988/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses transfer request due to lack of real impartiality threat from past judicial role.

Numero d'incarto III CO 988/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer a juvenile case to another court, citing the need to maintain judicial impartiality. Although the victim's father previously served as a judge in the current court until 2015 and knew some staff, the court found this connection insufficient to threaten fairness. The decision emphasized that such concerns must be real and concrete rather than hypothetical to justify a transfer.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 441 § 1 k.c.; art. 49 k.p.c.: A transfer to another court based on the public perception of impartiality is only justified when there is a real and concrete threat to the proper functioning of justice, not merely hypothetical doubts arising from past judicial service.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of proceedings impartiality of court public perception juvenile criminal case good of justice hypothetical threat judicial independence accertamento del rapporto di filiazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 441 § 1 k.c.
art. 49 k.p.c.
art. 441 § 1 k.c
art. 49 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z 20 marca 2023 r., III CO 24/23
postanowienie Sądu Najwyższego z 19 listopada 2020 r., V CO 213/20
postanowienie Sądu Najwyższego z 19 listopada 2020 r., V CO 213/20, niepubl.).
postanowienie Sądu Najwyższego z 16 marca 2020 r., IV CO 18/20
postanowienie Sądu Najwyższego z 16 marca 2020 r., IV CO 18/20, niepubl.).
Generato dall'IA
III KO 52/25
Supreme Court dismisses transfer request under Art. 37 K.P.K. due to lack of extraordinary circumstances threatening impartiality.
III KO 185/24
Supreme Court transfers criminal appeal case to another court to ensure public perception of judicial impartiality.
III CO 411/24
Supreme Court dismisses transfer request due to lack of real impartiality threat in civil dispute against law firm. The court ruled that the mere fact of a judge's spouse being a partner does not constitute a valid ground for transferring the case under Article 44 of the Civil Procedure Code. The decision emphasizes that such fears are hypothetical and could undermine public trust in judicial independence if used routinely. The court held that the lower court's argument was insufficient to justify transferring the case to another court. The Supreme Court rejected the request to transfer the case, stating that the mere fact of a judge's spouse being a partner does not constitute a valid ground for transferring the case under Article 44 of the Civil Procedure Code. The decision emphasizes that such fears are hypothetical and could undermine public trust in judicial independence if used routinely. The court held that the lower court's argument was insufficient to justify transferring the case to another court.
II KO 41/21
Supreme Court transfers criminal case to another court due to victim's former assistant judge role creating impartiality doubts.
V KO 5/24
Supreme Court allows transfer of criminal case to another court due to judge-witness conflict concerns.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CO 988/23 POSTANOWIENIE 20 grudnia 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski na posiedzeniu niejawnym 20 grudnia 2023 r. w Warszawie‎w sprawie nieletniej A.Z.‎o ustalenie czy popełniła czyn karalny,‎na skutek wystąpienia przez Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie‎postanowieniem z 21 listopada 2023 r., IV Nkd 108/23,‎o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, odmawia przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. (M.M.)

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 21 listopada 2023 r. Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z/s w Świdniku wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu wskazał, że rodzice pokrzywdzonej w sprawie są zatrudnieni w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie na stanowiskach orzeczniczych, ojciec małoletniej pełnił urząd na stanowisku sędziego w Sądzie Rejonowym Lublin-Wschód w Lublinie z/s w Świdniku do kwietnia 2015 r. Przed rozprawą 24 października 2023 r. prowadził na korytarzu rozmowę towarzyską z innym niż referent sędzią zatrudnionym w Sądzie Rejonowym Lublin-Wschód.

Niewątpliwie zna on osobiście osoby pracujące w tutejszym sądzie, choćby z racji wcześniejszego zatrudnienia, jak oświadczył, sędziego referenta zobaczył po raz pierwszy. Zdaniem Sądu w odczuciu strony, na co wskazuje oświadczenie obrońcy złożone na rozprawie 25 października 2023 r., jak i opinii publicznej, może pojawić się wątpliwość co do postrzegania tutejszego sądu jako organu bezstronnego i predystynowanego do obiektywnego rozpoznania sprawy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 441 § 1 k.c. Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego.Postanowieniem z 20 marca 2023 r., III CO 24/23, Sąd Najwyższy w uwzględnieniu wystąpienia Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie przekazał sprawę, ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości, do rozpoznania Sądowi Rejonowemu Lublin-Wschód w Lublinie z/s w Świdniku.

Przesłanką obecnego wystąpienia w sprawie toczącej się aktualnie wobec jednej nieletniej stanowi okoliczność uprzedniego orzekania przez ojca pokrzywdzonej w Sądzie Rejonowym Lublin-Wschód w Lublinie z/s w Świdniku do kwietnia 2015 r. oraz jego znajomość z osobami w nim pracującymi. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zwrócono uwagę, że sam fakt wcześniejszego orzekania przez stronę lub przedstawiciela ustawowego strony w danym sądzie w typowej sytuacji nie stanowi wystarczającego uzasadnienia dla odstąpienia od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, zwłaszcza gdy sytuacja taka miała miejsce kilkanaście lat wcześniej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 19 listopada 2020 r., V CO 213/20, niepubl.).

Okoliczności wynikające z przesłanki dobra wymiaru sprawiedliwości muszą być realne i stwarzać rzeczywiste zagrożenie dla prawidłowości funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Obawa wystąpienia w opinii społecznej przekonania, że sprawa nie zostanie w tym Sądzie bezstronnie rozpoznana musi być realna, a nie hipotetyczna (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 marca 2020 r., IV CO 18/20, niepubl.). Tego rodzaju obawy mają w niniejszej sprawie charakter jedynie hipotetyczny, ojciec pokrzywdzonej nie orzeka w sądzie od 2015 r., nawet jednak uwzględniając, że zna on nadal przynajmniej niektóre z pracujących w nim osób, w tym niektórych orzekających w nim sędziów, jego ewentualne kontakty osobiste czy zawodowe z tymi osobami powinny być przedmiotem rozpoznania na gruncie regulacji art. 49 k.p.c. Brak natomiast podstaw do upatrywania w tej sytuacji realnego zagrożenia dla dobra wymiaru sprawiedliwości.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. (R.N.) [ms]