Supreme Court dismisses designation request as lower court wrongly conflated territorial with subject-matter jurisdiction.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the request to designate a competent court because the lower court incorrectly conflated subject-matter and territorial jurisdiction. The lower court sought a designation under Article 442 of the Code of Civil Procedure, arguing that the regional court in Lubin lacked territorial jurisdiction due to the case's origin in Kalisz. The Supreme Court ruled that the lower court's inquiry into the regional court's subject-matter jurisdiction was irrelevant to the designation process, which strictly concerns territorial competence. Consequently, the Supreme Court found no basis to designate a court, as the lower court's reasoning did not meet the statutory requirements for such a referral.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 442 k.p.c.; Art. 45 k.p.c.: The Supreme Court may designate a court only when general rules of territorial jurisdiction cannot be established; it cannot resolve substantive disputes regarding subject-matter jurisdiction.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III CO 521/23 POSTANOWIENIE 8 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Kamil Zaradkiewicz na posiedzeniu niejawnym 8 listopada 2023 r. w Warszawiew sprawie z powództwa T.K.przeciwko Skarbowi Państwa-Sądowi Rejonowemu w Lubinie, Prokuraturze Rejonowej w Lubinie, Komendzie Powiatowej Policji w Górze, Sądowi Okręgowemu w Legnicy i J.Z.o zapłatę,na skutek wystąpienia przez Sąd Okręgowy w Kaliszupostanowieniem z 21 kwietnia 2023 r., I C 465/23,o oznaczenie sądu właściwego, odmawia oznaczenia sądu właściwego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 21 kwietnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu w sprawie z powództwa T.K. przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi Rejonowemu w Lubinie, Prokuraturze Rejonowej w Lubinie, Komendzie Powiatowej Policji w Górze, Sądowi Okręgowemu w Legnicy, J.Z. o zapłatę, z urzędu w przedmiocie ustalenia właściwości rzeczowej i miejscowej, z uwagi na fakt, iż nie można w świetle okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej, postanowił zwrócić się do Sądu Najwyższego w trybie art. 45 k.p.c. w zw. z art. 442 k.p.c. o wyznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy.W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy w Kaliszu wskazał, że sprawa wpłynęła do Sądu w trybie art. 442 punkt 1 k.p.c. na mocy postanowienia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 27 lutego 2023 r. (k. 119).
Wcześniej postanowieniem z 9 grudnia 2022 r. tenże Sąd uchylił postanowienie Sądu Okręgowego w Legnicy w sprawie ustalenia właściwości miejscowej Sądu Rejonowego w Lubinie z 9 sierpnia 2022 r., z uwagi na konieczność zastosowania procedury wynikającej z art. 442 k.p.c. (k. 106-107, k. 62, uzasadnienie k. 82). Zważywszy na ugruntowane stanowisko orzecznictwa w zakresie właściwości rzeczowej sądów w sprawach o zadośćuczynienie (na podstawie art. 17 pkt 4 k.p.c.), nawet w sytuacji wywodzenia roszczeń majątkowych związanych z naruszeniem dób osobistych, należy uznać, że właściwym do rozpoznania sprawy będzie sąd rejonowy (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 marca 2015 r.
III CZ 10/15). Aktualnie brak jednak regulacji kodeksowej normującej ustalenie właściwego miejscowo sądu w sytuacji przekazania sprawy jak w niniejszej sprawie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Po pierwsze, w świetle art. 442 k.p.c. sądem właściwym do rozstrzygnięcia na podstawie tego przepisu jest sąd przełożony nad sądem właściwym do rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych, o ile zachodzą przesłanki i okoliczności wskazane w tym przepisie. Z kolei art. 45 k.p.c. znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy na podstawie przepisów kodeksu nie można ustalić właściwości miejscowej.
W obu przypadkach, tj. zarówno na gruncie art. 442, jak i art. 45 k.p.c., chodzi o właściwość miejscową (co potwierdza zarówno treść art. 45 § 1 k.p.c., jak również systematyka kodeksu). Tymczasem Sąd Okręgowy, który zwrócił się o oznaczenie sądu w rozpoznawanej sprawie w istocie kwestionuje właściwość rzeczową w sprawie o ochronę dóbr osobistych, powołując się na treść art. 17 pkt 4 k.p.c. Nie jest rolą Sądu Najwyższego rozstrzyganie w trybie art. 45 k.p.c. wątpliwości sądów meriti co do właściwości rzeczowej.W konsekwencji nie ma podstaw do oznaczenia przez Sąd Najwyższy sądu, przed który należy wytoczyć powództwo na podstawie wskazanych przepisów.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.(R.N.) [ał]