Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CO 479/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses transfer request due to lack of real impartiality threat from judge's concurrent functions.

Numero d'incarto III CO 479/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the District Court's request to transfer a civil case regarding personal rights protection to another court of equal jurisdiction. The District Court argued that the defendant, serving as a judge and disciplinary officer, could not impartially adjudicate the matter, citing public perception issues. The Supreme Court held that the defendant's roles did not create a real or concrete threat to judicial impartiality, as the objection was merely hypothetical rather than grounded in actual facts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 441 § 1 k.p.c.; Art. 481 k.p.c.; The transfer of a case to another court of equal jurisdiction is permitted only when specific factual circumstances demonstrate a real threat to the public perception of judicial impartiality, not based on hypothetical concerns arising from a judge's concurrent administrative functions.

Parole chiave

Generato dall'IA
judicial impartiality transfer of jurisdiction public perception concurrent functions real threat standard civil procedure code court of equal jurisdiction modificazione delle conclusioni

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 441 § 1 k.p.c.
o ochronę dóbr osobistych innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 441 § 1 k.p.c.
art. 481 k.p.c.
Jego zdaniem, skoro pozwany jest sędzią Sądu Apelacyjnego w Katowicach, a nie Sądu Okręgowego w Katowicach, to instytucja przewidziana w art. 481 k.p.c.
art. 45 Konstytucji RP
art. 45 Konstytucji RP – zapewniający i kształtujący prawo do sądu właściwego), a instytucja uregulowana w art.
art. 48 k.p.c.
Jego zdaniem, skoro pozwany jest sędzią Sądu Apelacyjnego w Katowicach, a nie Sądu Okręgowego w Katowicach, to instytucja przewidziana w art. 481 k.p.c.
art. 49 k.p.c.
48 lub art. 49 k.p.c. w odniesieniu do wszystkich sędziów właściwego sądu.Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy, uznając, że nie ma podstaw do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art.
art. 441 § 1 k.p.c
o ochronę dóbr osobistych innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 441 § 1 k.p.c.
art. 481 k.p.c
Jego zdaniem, skoro pozwany jest sędzią Sądu Apelacyjnego w Katowicach, a nie Sądu Okręgowego w Katowicach, to instytucja przewidziana w art. 481 k.p.c.
art. 441 k.p.c
W konsekwencji art. 441 k.p.c.
art. 49 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 7 maja 2020 r., V CO 1/20, nie publ.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CO 479/25 POSTANOWIENIE 22 maja 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Grzegorz Misiurek na posiedzeniu niejawnym 22 maja 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa J.J.‎przeciwko X.Y.‎o ochronę dóbr osobistych,‎na skutek wystąpienia przez Sąd Okręgowy w Katowicach‎postanowieniem z 24 marca 2025 r., I C 418/25,‎o przekazanie do sądu równorzędnego, odmawia przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu. UZASADNIENIESąd Okręgowy w Katowicach postanowieniem z 24 marca 2025 r. wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy z powództwa J.J. przeciwko X.Y. o ochronę dóbr osobistych innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 441 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu wskazał, że powód złożył pozew o zapłatę kwoty 50.000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz o zakazanie pozwanemu dokonywania jakichkolwiek zachowań, które naruszałyby zasady demokratycznego państwa prawa, z jednoczesnym zobowiązaniem do podejmowania działań zmierzających do ochrony porządku prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej.

Sąd Okręgowy wyjaśnił, że pozwany jest Sędzią Sądu Apelacyjnego w Katowicach i pełni funkcję zastępcy rzecznika dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w Katowicach. Jego zdaniem, skoro pozwany jest sędzią Sądu Apelacyjnego w Katowicach, a nie Sądu Okręgowego w Katowicach, to instytucja przewidziana w art. 481 k.p.c. nie może znaleźć zastosowania, ale dobro wymiaru sprawiedliwości, a w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego, o czym mowa w art. 441 § 1 k.p.c., wymaga tego, aby niniejsza sprawa została przekazana do innego sądu równorzędnego, co uzasadniać mają pełnione przez pozwanego funkcje.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. poz. 1469 ze zm., dalej: „ustawa nowelizująca”) wprowadzono art. 441 k.p.c., zgodnie z którym Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego (§ 1); o przekazanie sprawy może wystąpić sąd właściwy (§ 2).Należy podkreślić, że właściwość sądu ma walor konstytucyjny (por. art. 45 Konstytucji RP – zapewniający i kształtujący prawo do sądu właściwego), a instytucja uregulowana w art. 441 k.p.c. stanowi wyjątek od kodeksowej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd miejscowo właściwy.

W konsekwencji art. 441 k.p.c. musi być interpretowany w sposób ścisły. Do przekazania sprawy do innego sądu może dojść jedynie w razie powstania okoliczności faktycznych odnoszących się do przedmiotowych lub podmiotowych cech konkretnej sprawy, świadczących jednoznacznie o tym, że rozpoznanie sprawy przez sąd właściwy według przepisów k.p.c. byłoby niezgodne z interesem publicznym i sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości, gdyż godziłoby w społeczny odbiór sądu jako bezstronnego (zob. postanowienie SN z 7 maja 2020 r., V CO 1/20, nie publ.).Przytoczone przez Sąd Okręgowy argumenty związane z pełnionymi przez pozwanego funkcjami, nie pozwalają na przyjęcie, że dobro wymiaru sprawiedliwości, a w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego, wymaga rozpoznania tej sprawy przez inny sąd równorzędny.Należy podkreślić, że okoliczności wynikające z przesłanki dobra wymiaru sprawiedliwości muszą być realne i stwarzać rzeczywiste zagrożenie dla prawidłowości funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości.

Obawa wystąpienia w opinii społecznej przekonania, że sprawa nie zostanie w tym sądzie bezstronnie rozpoznana musi być realna, a nie hipotetyczna. Nie uzasadnia istnienia takiej obawy ani przedmiot postępowania, ani relacje (ewentualnie stosunki prawne) pozwanego wynikające z pełnionych przez niego funkcji, co mogłoby być rozważane wpłaszczyźnie art. 48 lub art. 49 k.p.c. w odniesieniu do wszystkich sędziów właściwego sądu.Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy, uznając, że nie ma podstaw do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 441 k.p.c., orzekł jak w sentencji. (M.M.)[a.ł]‎