Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CO 431/25 Generato dall'IA

Supreme Court rejects transfer of case against higher court judge due to lack of impartiality threat.

Numero d'incarto III CO 431/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused the request to transfer the case to another court of equal jurisdiction. The lower court argued that suing a judge of a higher court created a risk of public doubt regarding judicial impartiality. The Supreme Court held that merely being sued by a judge of a superior court does not automatically threaten the court's impartiality or public trust.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 441 § 2 k.p.c.; The transfer of a case to another court of equal jurisdiction is not mandatory when a judge of a higher court is sued, as the mere fact does not constitute a sufficient threat to the court's impartiality or public confidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of jurisdiction judicial impartiality higher court judge public trust Article 441 k.p.c. pubblicità della procedura questioni processuali garanzia di un equo processo

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 441 § 2 k.p.c.
Sąd Okręgowy w Katowicach, na podstawie art. 441 § 2 k.p.c., wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu sprawy z powództwa K.K.
art. 441 § 2 k.p.c
Sąd Okręgowy w Katowicach, na podstawie art. 441 § 2 k.p.c., wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu sprawy z powództwa K.K.
art. 441 k.c
Sąd Okręgowy w Katowicach, na podstawie art. 441 § 2 k.p.c., wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu sprawy z powództwa K.K.
art. 441 k.p.c
Zdaniem Sądu Najwyższego nie jest to okoliczność wystarczajaca w przedmiotowej sprawie do zastosowania art. 441 k.p.c.
art. 442 k.p.c
do wszystkich spraw, w których pozwano sędziego lub pracownika sądu właściwego, wprowadziłby takie rozwiązanie wprost, podobnie jak uczynił to w kolejnym art. 442 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z 15 maja 2020 r., II CO 106/20
postanowienie Sądu Najwyższy z 7 maja 2020 r., V CO 1/20
postanowienie Sądu Najwyższy z 5 marca 2020 r., IV CO 44/20
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CO 431/25 POSTANOWIENIE 30 maja 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski na posiedzeniu niejawnym 30 maja 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa K.K.‎przeciwko X.Y.‎o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,‎na skutek wystąpienia przez Sąd Okręgowy w Katowicach‎postanowieniem z 2 kwietnia 2025 r., I C 1315/24,‎o przekazanie do sądu równorzędnego, odmawia przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. UZASADNIENIEPostanowieniem z 2 kwietnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Katowicach, na podstawie art. 441 § 2 k.p.c., wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu sprawy z powództwa K.K. przeciwko X.Y. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę.

Sąd wskazał, że pozwanym w sprawie jest sędzia Sądu Apelacyjnego w Katowicach - sądu hierarchicznie wyższego wobec właściwego do rozpoznania Sądu Okręgowego w Katowicach. Zdaniem występującego Sądu z tego powodu zarówno w subiektywnych odczuciach strony, jak i opinii publicznej mogą powstać wątpliwości co do faktu, że wydawane orzeczenia wolne są od pozaprocesowych wpływów i nie są podyktowane innymi, niż te które wynikają z materiału dowodowego i przepisów prawa.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że potrzeba przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 441 k.c. może zachodzić, gdy sprawa prowadzona jest przeciwko sędziemu danego sądu.

Okoliczność pozwania w danej sprawie sędziego lub pracownika sądu właściwego powinna przemawiać za rozważeniem przez sąd rozpoznający powództwo okoliczności faktycznych w aspekcie ewentualnego wystąpienia w trybie art. 441 k.p.c., jednak o potrzebie wystąpienia do Sądu Najwyższego powinno decydować występowanie innych, szczególnych - czyli o kwalifikowanym charakterze - okoliczności uzasadniających zagrożenie dobra wymiaru sprawiedliwości, w szczególności społeczny odbiór sądu jako organu bezstronnego. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było zastosowanie art. 441 k.p.c. do wszystkich spraw, w których pozwano sędziego lub pracownika sądu właściwego, wprowadziłby takie rozwiązanie wprost, podobnie jak uczynił to w kolejnym art. 442 k.p.c. (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 maja 2020 r., II CO 106/20, niepubl.).

W przedmiotowej sprawie jako okoliczność uzasadniajaca przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi wskazany został fakt, że pozwanym jest sędzia sądu hierarchicznie przełożonego. Zdaniem Sądu Najwyższego nie jest to okoliczność wystarczajaca w przedmiotowej sprawie do zastosowania art. 441 k.p.c. Brak powodów do stwierdzenia, że w sprawie jest zagrożona wewnętrzna sfera bezstronności właściwego sądu. Również wzgląd na zewnętrzny aspekt bezstronności sądu, oceniany z punktu widzenia opinii publicznej, na który powołano się w wystąpieniu, nie przemawia za jego zasadnością.

Obawa wystąpienia w opinii społecznej przekonania, że sprawa nie zostanie w tym sądzie bezstronnie rozpoznana musi być realna, a nie hipotetyczna (zob. np postanowienie Sądu Najwyższego z 7 maja 2020 r., V CO 1/20, niepubl.). Nadużywanie instytucji przekazywania sprawy do sądu równorzędnego z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości może bowiem prowadzić do osłabienia zaufania obywateli do wymiaru sprawiedliwości. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zwrócono uwagę, że w szczególności pochopne sięganie do art. 441 k.p.c. w sprawach będących przedmiotem debaty publicznej i środowiskowej, w których stronami są osoby znane lub pełniące funkcje publiczne, w tym sędziowie, nie służy autorytetowi wymiaru sprawiedliwości.

Może go natomiast osłabiać, wywołując wrażenie zwątpienia we własne kompetencje, podatności na wpływy lub dążenia do odsuwania od siebie spraw trudnych i niewygodnych z racji funkcji pełnionych przez uczestników postępowania czy zainteresowania opinii publicznej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 marca 2020 r., IV CO 44/20, niepubl.). Odnosząc się do klauzuli generalnej dobra wymiaru sprawiedliwości należy w konsekwencji rozsądnie ocenianiać odbiór bezstronności sądu w danej sprawie i w danej społeczności (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 maja 2020 r., II CO 106/20, niepubl.).Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przekazania sprawy. (K.L.)[a.ł]‎