Supreme Court dismisses request to transfer case, ruling transfer order review falls under appeal, not transfer procedure.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the request to transfer the case to another district court, rejecting the lower court's argument that the original transfer order violated the plaintiff's venue choice rights. The court held that Article 441 § 1 of the Code of Civil Procedure is strictly limited to preventing perceived bias and does not serve as a mechanism to review the legality of transfer decisions between courts. Consequently, any challenge to the procedural correctness of the transfer must be pursued through an appeal under Article 394 § 1, not via a transfer request.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 441 § 1 k.p.c.; Art. 372 k.p.c.; Art. 394 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 200 § 2 k.p.c. The provision for transferring cases to another court of equal jurisdiction serves solely to prevent doubts about judicial impartiality and does not authorize the Supreme Court to review the legality of transfer decisions between courts, which must be challenged via appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III CO 234/26 POSTANOWIENIE 30 kwietnia 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Krajewski na posiedzeniu niejawnym 30 kwietnia 2026 r. w Warszawiew sprawie z powództwa C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.o zapłatę,na skutek wystąpienia przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawiepostanowieniem z 18 lutego 2026 r., I C 467/26,o przekazanie do sądu równorzędnego, odmawia przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. UZASADNIENIESąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie przedstawił Sądowi Najwyższemu sprawę z powództwa C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W. celem rozważenia przekazania sprawy do innego sądu rejonowego z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.Sprawa trafiła przed Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie po wydaniu przez Sąd Rejonowy Poznań-Nowe Miasto i Wilda postanowienia z 9 grudnia 2025 r. o stwierdzeniu swojej niewłaściwości i przekazaniu sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Woli w Warszawie jako miejscowo właściwego z uwagi na siedzibę pozwanego (art. 30 k.p.c.).Zdaniem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie decyzja Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda o przekazaniu sprawy była błędna z uwagi na art. 372 § 1 k.p.c., z którego wynika, że powództwo o roszczenie wynikające z czynności bankowej przeciwko bankowi można wytoczyć przez sąd właściwy dla miejsca zamieszkania albo siedziby powoda, zaś powódka ma siedzibę w P..Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie wskazał, że decyzja o pozostawieniu w mocy postanowienia Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda o przekazaniu sprawy z twierdzeniem, iż prawo wyboru sądu – wbrew treści art. 372 k.p.c. – dotyczy tylko powoda, którym jest kredytobiorca, mogłaby oznaczać przyznanie sądowi kompetencji ustawodawczych, w efekcie czego dobro wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 441 § 1 k.p.c., mogłoby ucierpieć.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Na podstawie art. 441 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równoważnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego.Celem przepisu jest zapobieganie sytuacjom, gdy w sprawie orzekałby sąd, którego bezstronność mogłaby być przez strony i opinię publiczną podawana w wątpliwość. Przepis ten stanowi wyjątek od kodeksowej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd miejscowo właściwy i z tej przyczyny powinien być interpretowany ściśle (zob.m.in. postanowienia SN: z 16 marca 2020 r., IV CO 18/20; z 10 września 2020 r., II CO 203/20; z 28 września 2021 r., II CO 72/21; z 9 czerwca 2025 r., III CO 655/25; z 9 lutego 2026 r., III CO 77/26, i z 9 lutego 2026 r., III CO 79/26).Artykuł 441 § 1 k.p.c. nie służy natomiast badaniu prawidłowości postanowień o przekazaniu sprawy między sądami równorzędnymi, gdyż prowadziłoby to do obejścia art. 200 § 2 k.p.c. i naruszenia zasady związania sądu, któremu sprawę przekazano.
Weryfikacja, czy przekazując sprawę, sąd naruszył art. 372 k.p.c., pozostaje poza zakresem kognicji Sądu Najwyższego w postępowaniu z art. 441 § 1 k.p.c. Wspomnieć można na koniec, że kontrola prawidłowości przekazania sprawy między sądami równorzędnymi może nastąpić w trybie zażalenia składanego przez stronę postępowania na podstawie art. 394 § 1 pkt 4 k.p.c.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. Marcin Krajewski(E.M.)[SOP]