Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CO 1338/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses divorce case transfer request citing strict interpretation of impartiality requirements.

Numero d'incarto III CO 1338/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused the Court of Appeal's request to transfer a divorce case to another court of equal jurisdiction. The appellant argued that the local court lacked impartiality, but the Supreme Court held that such concerns must be real and concrete, not merely hypothetical. Consequently, the court emphasized that transferring cases based on vague fears of public perception undermines judicial authority and public trust.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 441 k.p.c.; Art. 45 Konstytucji RP: Transfer of a case to another court of equal jurisdiction is permitted only when specific factual circumstances demonstrate a clear incompatibility with the public interest in impartiality, requiring strict interpretation to prevent erosion of judicial credibility.

Parole chiave

Generato dall'IA
divorce proceedings jurisdiction transfer judicial impartiality public perception Supreme Court review procedural law court of equal jurisdiction procedura di divorzio

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 441 k.p.c.
45 Konstytucji RP), a instytucja uregulowana w art. 441 k.p.c. stanowi wyjątek od kodeksowej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd miejscowo właściwy.
Art. 45 Konstytucji RP
art. 441 § 2 k.p.c
wystąpił do Sądu Najwyższego na podstawie art. 441 § 2 k.p.c.
art. 441 k.p.c
45 Konstytucji RP), a instytucja uregulowana w art. 441 k.p.c.
art. 45 Konstytucji RP

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 7 maja 2020 r., V CO 1/20
postanowienia Sądu Najwyższego z 5 marca 2020 r., IV CO 44/20
postanowienia Sądu Najwyższego z 30 maja 2025 r., III CO 431/25
V ACa 2295/23
w Warszawie‎w sprawie z powództwa M.K.‎przeciwko K.K.‎o rozwód,‎na skutek wystąpienia przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku‎postanowieniem z 29 października 2025 r., V ACa 2295/23,‎o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, odmawia przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CO 1338/25 POSTANOWIENIE 17 grudnia 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Grzegorz Misiurek na posiedzeniu niejawnym 17 grudnia 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa M.K.‎przeciwko K.K.‎o rozwód,‎na skutek wystąpienia przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku‎postanowieniem z 29 października 2025 r., V ACa 2295/23,‎o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, odmawia przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu. (M.M.)

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Gdańsku postanowieniem z 29 października 2025 r. wystąpił do Sądu Najwyższego na podstawie art. 441 § 2 k.p.c. sprawy z powództwa M. K. przeciwko K. K. o rozwód innemu sądowi równorzędnemu. […]Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 441 k.p.c., Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego (§ 1); o przekazanie sprawy może wystąpić sąd właściwy (§ 2).

W wystąpieniu tym (postanowieniu) właściwy sąd powinien wykazać okoliczności uzasadniające zastosowanie wymienionego przepisu.Należy podkreślić, że przepisy regulujące właściwość sądu mają istotne znaczenie z punktu widzenia właściwego ukształtowania prawa do sądu (art. 45 Konstytucji RP), a instytucja uregulowana w art. 441 k.p.c. stanowi wyjątek od kodeksowej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd miejscowo właściwy. Artykuł 441 k.p.c. podlega zatem ścisłej interpretacji.Do przekazania sprawy innemu sądowi może dojść jedynie w przypadku zaistnienia okoliczności faktycznych odnoszących się do przedmiotowych lub podmiotowych cech konkretnej sprawy, świadczących jednoznacznie o tym, że rozpoznanie sprawy przez sąd właściwy według przepisów k.p.c. byłoby niezgodne z interesem publicznym i sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości, gdyż godziłoby w społeczny odbiór sądu jako bezstronnego (zob. postanowienie SN z 7 maja 2020 r., V CO 1/20, nie publ.).Przytoczone przez Apelacyjny argumenty […] nie pozwalają na przyjęcie, że dobro wymiaru sprawiedliwości, a w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego, wymaga rozpoznania tej sprawy przez inny sąd równorzędny.Okoliczności stanowiące przesłankę dobra wymiaru sprawiedliwości muszą być realne i stwarzać rzeczywiste zagrożenie dla prawidłowości funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości.

Obawa wystąpienia w opinii społecznej przekonania, że sprawa nie zostanie w tym sądzie bezstronnie rozpoznana musi być realna, a nie hipotetyczna. […]Nadużywanie instytucji przekazywania sprawy do sądu równorzędnego z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości może prowadzić do osłabienia zaufania obywateli do wymiaru sprawiedliwości. Pochopne sięganie do art. 441 k.p.c. w sprawach, w których stronami są osoby znane lub pełniące funkcje publiczne, sędziowie oraz pracownicy sądu nie służy autorytetowi wymiaru sprawiedliwości.

Może go natomiast osłabiać, wywołując wrażenie zwątpienia we własne kompetencje, podatności na wpływy lub dążenia do odsuwania od siebie spraw trudnych i niewygodnych z racji funkcji pełnionych przez uczestników postępowania bądź zainteresowania opinii publicznej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 5 marca 2020 r., IV CO 44/20 i z 30 maja 2025 r., III CO 431/25 - nie publ.).[…]Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy, uznając, że nie ma podstaw do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 441 k.p.c., orzekł jak w sentencji.

Grzegorz Misiurek‎ (A.T.)[r.g.]