Supreme Court dismisses retrial request as constitutional challenge to enforcement costs ruling was already exhausted.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the creditors' retrial request against a final ruling on enforcement costs. Although the Constitutional Court had previously declared relevant civil procedure articles unconstitutional, the court found the applicants failed to prove they could not have filed a retrial under the specific constitutional violation grounds. The court ruled that the applicants did not demonstrate why they did not file a retrial or why such a retrial would have been ineffective.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4011 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.: A retrial request is inadmissible if the applicant fails to prove that no other legal remedies were available or that filing a retrial would have been futile, even if the underlying legal basis was later declared unconstitutional.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 68/08
POSTANOWIENIE
Dnia 10 grudnia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z wniosku J. C., M. D., T. J. oraz Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo
Handlowego J.(...) sp. j. w K.
przeciwko dłużnikom A. S., J. S.
o świadczenie pieniężne,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2008 r.,,
na
skutek skargi wnioskodawców o
wznowienie
postępowania
zakończonego
prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2007 r., sygn.
akt III CNP (…),
wznawia postępowanie wszczęte skargą wierzycieli o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca
2005 r., II Cz (…), i oddala skargę o wznowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 września 2007 r., III CNP (…), Sąd Najwyższy odrzucił
skargę wnioskodawców J. C., M. D., T. J. - Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowo
Handlowe „J.(...)” w K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca 2005 r., gdyż postanowienie
to – dotyczące kosztów postępowania egzekucyjnego – nie jest orzeczeniem
kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c.
Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2008 r., SK 77/06 (OTK-A Zb.Urz. 2008, nr 3,
poz. 39) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. w części
obejmującej słowa „kończącego postępowanie w sprawie” jest niezgodny z art. 32 ust. 1
i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji, w związku z czym wnioskodawcy – powołując się na
podstawę przewidzianą w art. 4011 k.p.c. – złożyli skargę o wznowienie postępowania
zakończonego ww. postanowieniem Sądu Najwyższego i wnieśli o jego uchylenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga wnioskodawców o wznowienie postępowania spełnia wszystkie ustawowe
wymagania, a zważywszy na fakt, że zachodzi podstawa określona w art. 4011 w
związku z art. 399 k.p.c., należało wznowić postępowania w granicach wyznaczonych tą
podstawą.
Przechodząc do rozpoznania sprawy na nowo (art. 412 § 1 k.p.c.), tj. do oceny
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu
Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca 2005 r. – jej dopuszczalności i ewentualnie
występowania przesłanek uzasadniających przyjęcie jej do rozpoznania – należy
stwierdzić, że jednym z konstrukcyjnych wymagań stawianych skardze jest wykazanie,
że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i
nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). W tym zakresie skarżący stwierdzili
lakonicznie, że „wykorzystali wszystkie środki zaskarżenia, a dalsze środki zaskarżenia
nie służyły”.
Stwierdzenie to – niezależnie od tego, że nie spełnia wymagań stawianych przez
judykaturę Sądu Najwyższego (por. np. postanowienia z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP
5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17, z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, niepubl., z dnia
16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05, niepubl., i z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05,
OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140) – jest nietrafne. Należy zwrócić uwagę, że podważane
skargą postanowienie Sądu Okręgowego w K. zostało wydane na podstawie art. 49 ust.
1 zdanie 3 oraz art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych
i egzekucji (Dz. U. Nr 133, poz. 882 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia
w życie ustawy z dnia 24 września 2004 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i
egzekucji oraz o zmianie ustawy kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 236, poz.
2356), które – wyrokami Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 maja 2005 r., P 6/04
(OTK-A Zb.Urz. 2005, nr 5, poz. 50) oraz z dnia 8 maja 2006 r., P 18/05 (OTK-A Zb.Urz.
2006, nr 5, poz. 53) – zostały uznane za niezgodne z Konstytucją. Skarżący mogli
zatem, powołując się na art. 4011 k.p.c., wnieść skargę o wznowienie postępowania w
sprawie, w której wydano postanowienie z dnia 13 czerwca 2005 r., zważywszy
zwłaszcza, że termin do wniesienia takiej skargi – po wydaniu przez Trybunał wyroku z
dnia 17 maja 2005 r. – był jeszcze dla wnioskodawców otwarty (art. 407 § 2 k.p.c.).
W tej sytuacji, skoro skarżący nie skorzystali ze skargi o wznowienie
postępowania, to nie przysługuje im skarga przewidziana w art. 4241 § 1 k.p.c. Poza tym
skarga nie jest dopuszczalna także dlatego, że skarżący – wypełniając wymaganie
przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. – nie wykazali, dlaczego skargi o wznowienie
postępowania nie wnieśli, albo że – gdyby ją wnieśli – byłaby ona nieskuteczna.
Sformułowanie, że „wykorzystali wszystkie środki zaskarżenia, a dalsze środki
zaskarżenia nie służyły”, jest w tym zakresie dalece niewystarczające.
W konsekwencji należy uznać, że odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia, dokonane postanowieniem Sądu Najwyższego z
dnia 27 września 2007 r., było prawidłowe, zatem skargę o wznowienie należało oddalić
(art. 412 § 2 k.p.c.).