Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 68/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial request as constitutional challenge to enforcement costs ruling was already exhausted.

Numero d'incarto III CNP 68/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the creditors' retrial request against a final ruling on enforcement costs. Although the Constitutional Court had previously declared relevant civil procedure articles unconstitutional, the court found the applicants failed to prove they could not have filed a retrial under the specific constitutional violation grounds. The court ruled that the applicants did not demonstrate why they did not file a retrial or why such a retrial would have been ineffective.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4011 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.: A retrial request is inadmissible if the applicant fails to prove that no other legal remedies were available or that filing a retrial would have been futile, even if the underlying legal basis was later declared unconstitutional.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request constitutional challenge exhaustion of remedies enforcement costs civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c.
Art. 32 ust. 1 Konstytucji
obejmującej słowa „kończącego postępowanie w sprawie” jest niezgodny z art. 32 ust.
Art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji
i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji, w związku z czym wnioskodawcy – powołując się na
Art. 4011 k.p.c.
podstawę przewidzianą w art. 4011 k.p.c. – złożyli skargę o wznowienie postępowania
Art. 399 k.p.c.
związku z art. 399 k.p.c., należało wznowić postępowania w granicach wyznaczonych tą
Art. 412 § 1 k.p.c.
Przechodząc do rozpoznania sprawy na nowo (art. 412 § 1 k.p.c.), tj.
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
Art. 407 § 2 k.p.c.
– był jeszcze dla wnioskodawców otwarty (art. 407 § 2 k.p.c.).
Art. 412 § 2 k.p.c.
Przechodząc do rozpoznania sprawy na nowo (art. 412 § 1 k.p.c.), tj.
Art. 49 ust. 1 zdanie 3 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji
zostało wydane na podstawie art. 49 ust.
Art. 45 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji
1 zdanie 3 oraz art. 45 ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r., SK 77/06
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 maja 2005 r., P 6/04
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 maja 2006 r., P 18/05
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05
I CNP 5/05
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with legal analysis requirement for vacating final judgment.
I CNP 28/05
17, z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, niepubl., z dnia
I CNP 37/05
16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05, niepubl., i z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 68/08

POSTANOWIENIE

Dnia 10 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z wniosku J. C., M. D., T. J. oraz Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo

Handlowego J.(...) sp. j. w K.

przeciwko dłużnikom A. S., J. S.

o świadczenie pieniężne,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2008 r.,,

na

skutek skargi wnioskodawców o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2007 r., sygn.

akt III CNP (…),

wznawia postępowanie wszczęte skargą wierzycieli o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca

2005 r., II Cz (…), i oddala skargę o wznowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 września 2007 r., III CNP (…), Sąd Najwyższy odrzucił

skargę wnioskodawców J. C., M. D., T. J. - Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowo

Handlowe „J.(...)” w K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca 2005 r., gdyż postanowienie

to – dotyczące kosztów postępowania egzekucyjnego – nie jest orzeczeniem

kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c.

Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2008 r., SK 77/06 (OTK-A Zb.Urz. 2008, nr 3,

poz. 39) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. w części

obejmującej słowa „kończącego postępowanie w sprawie” jest niezgodny z art. 32 ust. 1

i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji, w związku z czym wnioskodawcy – powołując się na

podstawę przewidzianą w art. 4011 k.p.c. – złożyli skargę o wznowienie postępowania

zakończonego ww. postanowieniem Sądu Najwyższego i wnieśli o jego uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga wnioskodawców o wznowienie postępowania spełnia wszystkie ustawowe

wymagania, a zważywszy na fakt, że zachodzi podstawa określona w art. 4011 w

związku z art. 399 k.p.c., należało wznowić postępowania w granicach wyznaczonych tą

podstawą.

Przechodząc do rozpoznania sprawy na nowo (art. 412 § 1 k.p.c.), tj. do oceny

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu

Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca 2005 r. – jej dopuszczalności i ewentualnie

występowania przesłanek uzasadniających przyjęcie jej do rozpoznania – należy

stwierdzić, że jednym z konstrukcyjnych wymagań stawianych skardze jest wykazanie,

że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i

nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). W tym zakresie skarżący stwierdzili

lakonicznie, że „wykorzystali wszystkie środki zaskarżenia, a dalsze środki zaskarżenia

nie służyły”.

Stwierdzenie to – niezależnie od tego, że nie spełnia wymagań stawianych przez

judykaturę Sądu Najwyższego (por. np. postanowienia z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP

5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17, z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, niepubl., z dnia

16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05, niepubl., i z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05,

OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140) – jest nietrafne. Należy zwrócić uwagę, że podważane

skargą postanowienie Sądu Okręgowego w K. zostało wydane na podstawie art. 49 ust.

1 zdanie 3 oraz art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych

i egzekucji (Dz. U. Nr 133, poz. 882 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia

w życie ustawy z dnia 24 września 2004 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i

egzekucji oraz o zmianie ustawy kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 236, poz.

2356), które – wyrokami Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 maja 2005 r., P 6/04

(OTK-A Zb.Urz. 2005, nr 5, poz. 50) oraz z dnia 8 maja 2006 r., P 18/05 (OTK-A Zb.Urz.

2006, nr 5, poz. 53) – zostały uznane za niezgodne z Konstytucją. Skarżący mogli

zatem, powołując się na art. 4011 k.p.c., wnieść skargę o wznowienie postępowania w

sprawie, w której wydano postanowienie z dnia 13 czerwca 2005 r., zważywszy

zwłaszcza, że termin do wniesienia takiej skargi – po wydaniu przez Trybunał wyroku z

dnia 17 maja 2005 r. – był jeszcze dla wnioskodawców otwarty (art. 407 § 2 k.p.c.).

W tej sytuacji, skoro skarżący nie skorzystali ze skargi o wznowienie

postępowania, to nie przysługuje im skarga przewidziana w art. 4241 § 1 k.p.c. Poza tym

skarga nie jest dopuszczalna także dlatego, że skarżący – wypełniając wymaganie

przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. – nie wykazali, dlaczego skargi o wznowienie

postępowania nie wnieśli, albo że – gdyby ją wnieśli – byłaby ona nieskuteczna.

Sformułowanie, że „wykorzystali wszystkie środki zaskarżenia, a dalsze środki

zaskarżenia nie służyły”, jest w tym zakresie dalece niewystarczające.

W konsekwencji należy uznać, że odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia, dokonane postanowieniem Sądu Najwyższego z

dnia 27 września 2007 r., było prawidłowe, zatem skargę o wznowienie należało oddalić

(art. 412 § 2 k.p.c.).