Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 63/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for state liability due to failure to prove damage amount and causation.

Numero d'incarto III CNP 63/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for state liability because the complaint failed to specify the damage amount or establish its causal link to the contested judgment. The court held that under Article 4245 § 1 point 4 of the Code of Civil Procedure, an applicant must explicitly state the damage type and value, which cannot be inferred from other parts of the filing. Consequently, the court ruled that without these specific elements, the statutory prerequisites for state liability were not met.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4171 § 2 k.c.: The requirement to specify the type and amount of damage is a mandatory condition for state liability claims; failure to do so renders the claim inadmissible as the court cannot deduce these facts from the complaint's other content.

Parole chiave

Generato dall'IA
state liability civil procedure code damage causation inadmissible appeal judicial liability

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
art. 4171 § 2 k.c.
przewidzianej w art. 4171 § 2 k.c. odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę
art. 4241 k.p.c.
podstawie art. 4241 i następne k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 4171 § 2 k.c
przewidzianej w art. 4171 § 2 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 63/08

POSTANOWIENIE

Dnia 5 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z powództwa A. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą

"O.(…)" w K.

przeciwko J. F.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2008 r.,

na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II Ca (…) [II WSC (…)],

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Jak wielokrotnie

wskazywał Sąd Najwyższy, przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaganie jest

spełnione jeżeli skarżący złoży oświadczenie, że szkoda wystąpiła, wskaże jej

wysokość, określi rodzaj i wykaże, że jest ona następstwem wydania zaskarżonego

orzeczenia, a także powoła lub przedstawi dowody albo inne środki uwiarygodniające

jego twierdzenia w tym przedmiocie (porównaj między innymi postanowienie z dnia 11

sierpnia 2005 r. III CNP 4/05, OSNC 2006/1/16). Rozpoznawana skarga nie spełnia tych

wymagań bowiem nie zawiera określenia wysokości ani rodzaju szkody, jak również

wykazania jej związku z wydaniem zaskarżonego orzeczenia. Wymagania określenia

wysokości i rodzaju szkody nie może zastąpić wskazanie w skardze wartości przedmiotu

zaskarżenia. Są to bowiem wymagania odrębne, określone różnymi przepisami prawa,

spełniające różne cele, a ich nie zachowanie rodzi różne konsekwencji. Wymaganie art.

4245 § 1 pkt 4 k.p.c. łączy się bezpośrednio z przesłankami materialnoprawnymi

przewidzianej w art. 4171 § 2 k.c. odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę

wyrządzoną przez wydanie prawomocnego orzeczenia. Orzeczenie wydane na

podstawie art. 4241 i następne k.p.c. stanowi niezbędny prejudykat dla tej

odpowiedzialności.

Badając

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do jakichkolwiek

domysłów co do istnienia lub wysokości szkody związanej z wydaniem zaskarżonego

orzeczenia, nie może zatem okoliczności tych wywodzić sam z treści innych fragmentów

skargi, nie stanowiących wypełnienia wymogu art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 w zw. z art. 4245

§ 1 pkt 4 k.p.c. odrzucił skargę.