Supreme Court dismisses appeal because bankruptcy objection ruling does not end the proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the creditor's appeal against a final order rejecting their objection to a bankruptcy trustee's refusal to recognize a claim. The creditor argued the lower court violated procedural rules by excluding expert evidence and failing to explain reasons for dismissing documents. The court ruled that such an order merely resolves incidental issues and does not terminate the bankruptcy proceedings, making it unappealable under the specific statute.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.; A ruling rejecting a creditor's objection to a trustee's decision on a claim does not end the bankruptcy proceedings and is therefore not subject to an appeal for violation of the law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 63/06
POSTANOWIENIE
Dnia 19 stycznia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Henryk Pietrzkowski
w sprawie z wniosku wierzyciela Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo
Handlowego M. sp. z o.o. w G.
przy uczestnictwie dłużnika K. Biura Projektowo-Badawczego Budownictwa
Przemysłowego w upadłości w K.
o ustalenie listy wierzytelności,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 stycznia 2007 r.,
na skutek skargi wierzyciela
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Rejonowego w K.
z dnia 27 października 2005 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 27 października 2005 r. oddalił
sprzeciw wierzyciela od postanowienia Sędziego – Komisarza z dnia 2 czerwca
2004 r. o odmowie uznania zgłoszonej przez wierzyciela wierzytelności w
postępowaniu upadłościowym. Od postanowienia z dnia 27 października 2005 r.
wierzyciel na podstawie art. 4241
§ 1 k.p.c. wniósł skargę, w której żądał
stwierdzenia niezgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem. Skargę oparł na
podstawie naruszenia art. 217 § 2 w zw. z art. 227 k.p.c. przez oddalenie wniosku
wierzyciela o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, a także art. 328 § 2 k.p.c.
przez
niewyjaśnienie
nieuwzględnienia
w
uzasadnieniu
zaskarżonego
dokumentów załączonych
do
orzeczenia
sprzeciwu
przyczyn
wniesionego
na
postanowienie sędziego – komisarza.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
przysługuje – przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 4241 § 1 k.p.c. –
od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie
w sprawie, a w wyjątkowych wypadkach wskazanych w art. 424 1 § 2 k.p.c. także
od takiego orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji.
W świetle przytoczonego uregulowania zasadniczego znaczenia nabiera
kwestia, czy zaskarżone postanowienie jest orzeczeniem kończącym postępowanie
w sprawie. Wyjaśnienie tej kwestii, istotnej z punktu widzenia zaskarżalności
orzeczeń
skargą
o
stwierdzenie
niezgodności
z
prawem
prawomocnego
orzeczenia, wymaga zdefiniowania pojęcia „postanowienie kończące postępowanie
w sprawie”. W judykaturze i doktrynie pojęcie to jest definiowane rozbieżnie i przy
zastosowaniu różnych kryteriów. Można spotkać wypowiedzi, według których
postanowieniami kończącymi postępowanie w sprawie są: takie, które zamykają
drogę do wydania wyroku; po wydaniu których dalsze postępowanie nie może
się toczyć; które kończą sprawę jako pewną całość poddaną pod osąd; w wyniku
których wykluczona zostaje możliwość przedsiębrania w danej sprawie dalszych
czynności; które kończą całość postępowania, a nie tylko jego fragment; które
zamykają drogę do wydania wyroku; które dotyczą całości sprawy, będąc ostatnim
orzeczeniem wydanym w postępowaniu. Przyjmuje się, że w sformułowaniu
„postanowienie kończące postępowanie w sprawie” słowo „sprawa” występuje
w znaczeniu materialnoprawnym. W tym ujęciu „sprawę” należy rozumieć jako
całość sporu (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów z dnia
24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 87, uchwałę składu
siedmiu sędziów z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 1,
uchwałę składu 7 sędziów z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC
2001, nr 2, poz. 22)
Uwzględniając dorobek myśli zawartych w przytoczonych poglądach przyjąć
należy, że kończącymi postępowanie w sprawie są te postanowienia, których
uprawomocnienie się trwale zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty
przez sąd danej instancji.
Przeciwieństwem tych postanowień są postanowienia nie kończące
postępowania w sprawie, lecz kończące w postępowaniu sądowym jedynie
zagadnienia incydentalne, uboczne.
Przedstawiona definicja postanowienia kończącego postępowanie w sprawie
sformułowana została na potrzeby sądowego postępowania rozpoznawczego,
może jednak stanowić podstawę definiowania tego pojęcia w postępowaniu
upadłościowym. Sąd Najwyższy wypowiadając się co do charakteru postanowienia
sędziego-komisarza i sądu w przedmiocie listy wierzytelności, wydanych na
podstawie art. 161 § 2 i 165 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej
z dnia 24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U. z 1991 r. Nr 118,
poz. 512 ze zm.) stwierdził, że nie kończą one postępowania upadłościowego jako
całości. Nie przesądzają również o zasadności wierzytelności, gdyż jej uznanie lub
odmowa uznania skutkuje tylko w ramach postępowania upadłościowego i nie
wyłącza stosownego powództwa po jego ukończeniu (postanowienie SN z dnia
20 grudnia 1996 r., II CKU 68/96, niepubl.). W postanowieniu z dnia 14 listopada
19956 r., I CKU 28/96, Sąd Najwyższy uznał, że orzeczeniami kończącymi
postępowanie upadłościowe są wydane na podstawie art.196, 217 i 218 Prawa
upadłościowego, natomiast inne postanowienia, wydawane w licznych kwestiach
wpadkowych, nie mają takiego charakteru. Podzielając stanowisko wyrażone
w powołanych orzeczeniach, stwierdzić należy, że postanowienie oddalające
sprzeciw wierzyciela od postanowienia sędziego komisarza o odmowie uznania
zgłoszonej przez wierzyciela wierzytelności w postępowaniu upadłościowym, nie
jest postanowieniem kończącym to postępowanie. Już z tych przyczyn, nie wdając
się w analizę samej skargi, należało ją odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).
jz