Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 6/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with Civil Procedure Code requirements for admissibility of legal challenge.

Numero d'incarto III CNP 6/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the legal challenge filed by A.M. and L.M. against a final court order regarding inheritance and property division. The appellants alleged violations of substantive and procedural laws but failed to identify the specific statutory provisions with which the contested decision was inconsistent. Consequently, the court ruled that the appeal lacked the necessary formal elements required for admissibility under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 2, 3, 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.; A legal challenge for non-compliance with the law is inadmissible if the appellant fails to cite the specific legal provisions violated or fails to substantiate the claim of actual material damage.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal challenge admissibility Civil Procedure Code requirements substantive law violation procedural law violation material damage requirement inheritance dispute property division

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.
Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c. skarga powinna zawierać przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie, a stosownie do art.
Art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.
skarga powinna zawierać przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie, a stosownie do art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. – wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.
Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
Z tego względu – zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 w związku z art.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Z kolei zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c., skarga niespełniająca wymagań określonych w art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c. (…)” oraz „…przekroczenie zakazu reformationis in peius wyrażonego w art.
art. 65 k.c
198 i 199 w związku z art. 65 k.c., art.
art. 1036 k.c
995 § 1 i art. 1036 k.c., a także art.
art. 64 ust. 2 Konstytucji
1036 k.c., art. 64 ust. 2 Konstytucji oraz art.
art. 316 k.p.c
2 Konstytucji oraz art. 316 i art.
art. 13 § 2 k.p.c
4245 § 1 pkt 4 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II BP 68/07
Supreme Court dismissed appeal claiming damages from refusal to enforce labor reinstatement order.
III CNP 4/05
Supreme Court dismisses appeal against enforcement clause order as it does not end main proceedings.
II CNP 13/05
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance as damage must exist now, not be merely threatened in the future.
I CNP 55/15
Supreme Court dismisses claim for annulment due to lack of proven actual damage from the judgment.
II CNP 46/16
Supreme Court dismisses appeal for invalidating final order due to missing statutory elements and unproven damages.
V CNP 61/16
Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to missing statutory elements and lack of proven damage.
V CNP 66/16
Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven damage and legal analysis of other remedies.
III CNP 1/06
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 1/06, nie publ., z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7 - 8, poz.
III CNP 23/05
Supreme Court dismissed a legal challenge for failing to prove impossibility of other remedies.
I CNP 12/06
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific law and prove retrial impossibility.
IV CNP 16/06
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to separately state grounds and prove actual damage under Civil Procedure Code.
IV CNP 68/06
Plaintiff's appeal dismissed for failure to cite specific legal provision violating the challenged final judgment.
II CNP 58/14
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with Civil Procedure Code requirements for citing specific legal provisions.
IV CNP 24/15
Supreme Court dismisses civil retrial appeal due to missing statutory citation and failure to prove exhaustion of remedies.
II CNP 15/16
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with Civil Procedure Code requirements for legal inconsistency claims.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 6/17 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie ze skargi A.M. i L.M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II Ca (…) wydanego w sprawie z wniosku L.G. ‎przy uczestnictwie M.G., A.M., L.M. i M.Z. ‎o dział spadku i zniesienie współwłasności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 września 2017 r., odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w K. – po rozpoznaniu sprawy z wniosku L.G. przy uczestnictwie M.G., A.M., L.M. i M.Z., na skutek apelacji wnioskodawczyni oraz uczestników A.M., L.M. i M.Z. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 9 maja 2014 r. – postanowieniem z dnia 7 października 2015 r. zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że:- ustalił, iż przedmiotem działu spadku po W.M. i X.M., częściowego działu spadku po A.M. i zniesienia współwłasności jest nieruchomość obejmująca działki ewidencyjne: nr […] o obszarze 0,0582 ha, nr […]1 o obszarze 0,4420 ha i nr […]2 o obszarze 0,5380 ha o łącznej wartości 509 190 zł, - w wyniku działu spadku po W.M. i X.M. , częściowego działu spadku po A.M. i zniesienia współwłasności przyznał na własność wnioskodawczyni L.G. część nieruchomości obejmującą działki nr […]1 o obszarze 0,4420 ha oraz nr […]2 o obszarze 0,5380 ha o łącznej wartości 67 490 zł, natomiast uczestnikom A.M. i L.M. na współwłasność po połowie część nieruchomości obejmującą działkę nr […] o obszarze 0,0582 ha o wartości 441 700 zł,- zasądził na rzecz wnioskodawczyni L.G. od uczestników A.M. i L.M. z tytułu dopłat kwoty po 93 552,50 zł płatne w terminie jednego roku od dnia uprawomocnienia się postanowienia,- zasądził na rzecz uczestniczki M.G. od uczestników A.M. i L.M. z tytułu spłat kwoty po 63 648,75 zł płatne w terminie jednego roku od dnia uprawomocnienia się postanowienia,- zasądził od wnioskodawczyni L.G. na rzecz uczestników A.M., L.M. i M.Z. z tytułu nakładów kwoty po 23 064,75 zł, natomiast w pozostałej części apelacje oddalił.

W dniu 21 listopada 2016 r. uczestnicy A.M. i L.M. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 7 października 2015 r., w której zarzucili naruszenie art. 198 i 199 w związku z art. 65 k.c., art. 58, art. 216 § 2, 3 i 4 w związku z art. 212 § 3, art. 995 § 1 i art. 1036 k.c., a także art. 64 ust. 2 Konstytucji, „…co doprowadziło do oparcia zaskarżonego orzeczenia na oczywiście bezprawnej czynności, odmowie rozłożenia spłat na raty, ich obniżenia lub odroczenia płatności i nieprawidłowej dacie ustalenia wartości spadku (…)”, a ponadto naruszenie przepisów postępowania przez „…oparcie orzeczenia o stanie i wartości nieruchomości spadkowej (gospodarstwo rolne) o art. 316 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. (…)” oraz „…przekroczenie zakazu reformationis in peius wyrażonego w art. 384 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. (…)”.

W konkluzji skarżący wnieśli o „…stwierdzenie niezgodności w zaskarżonym zakresie orzeczenia z prawem (w tym również postanowienia Sądu Rejonowego w K. I Wydział Cywilny z dnia 9.05.2014 r., sygn. akt I Ns […])”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 5192 § 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego postanowienia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

W wyjątkowych wypadkach – jak stanowi § 2 powołanego artykułu – gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy sądu pierwszej lub drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie postanowienia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.Z przytoczonego przepisu wynika, że przesłanką dopuszczalności skargi jest istnienie szkody wyrządzonej przez wydanie zaskarżonego postanowienia.

Jeżeli szkoda nie wystąpiła, skarga nie przysługuje, co oznacza, że jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tego względu – zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. – skarga powinna zawierać m.in. uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie postanowienia, którego dotyczy. Z kolei zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c., skarga niespełniająca wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. ulega odrzuceniu.Spełnienie wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnieniu tego oświadczenia, co nastąpi wtedy, gdy twierdzenie zostanie uzasadnione na tyle, że będzie można uznać je za prawdziwe (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16 oraz z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 22/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 111).Nie jest spełnieniem omawianego wymagania odwołanie się do szkody, która jeszcze nie wystąpiła, przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest bowiem istnienie szkody w chwili wnoszenia skargi, a nie możliwość wystąpienia szkody w przyszłości.

Szkodą majątkową w rozumieniu przepisów o skardze jest rzeczywisty, a nie tylko hipotetyczny uszczerbek w majątku skarżącego, w związku z czym nie stanowi jeszcze szkody samo powołanie się na pasywa w majątku wynikające z tytułu egzekucyjnego, jakim jest zaskarżone orzeczenie, bez równoczesnego uprawdopodobnienia, że wynikające z niego zobowiązania są realizowane (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2008 r., II BP 68/07, OSNP 2010, nr 1 - 2, poz. 6 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 110, z dnia 29 listopada 2016 r., I CNP 55/15, nie publ., z dnia 21 grudnia 2016 r., II CNP 46/16, nie publ., z dnia 27 grudnia 2016 r., V CNP 61/16, nie publ. i z dnia 17 lutego 2017 r., V CNP 66/16, nie publ.).Skarżący nie spełnili wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., ponieważ wskazali jedynie na możliwość wystąpienia szkody ze względu na zobowiązania wynikające z zaskarżonego postanowienia, lecz nie uprawdopodobnili, że zobowiązania te są realizowane, natomiast przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest istnienie szkody w chwili wnoszenia skargi.Skarżący nie spełnili też wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., nie wskazali bowiem przepisów, z którymi zaskarżone postanowienie jest niezgodne.

Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c. skarga powinna zawierać przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie, a stosownie do art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. – wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Przytoczenie podstaw skargi i ich uzasadnienia polega na wskazaniu naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania z równoczesnym powołaniem przepisów prawa, które miały doznać naruszenia i wyjaśnieniu, na czym zarzucane naruszenie polegało. Odrębnym wymaganiem jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, ustawodawca bowiem wyraźnie oddzielił podstawy skargi od przepisów prawa, z którymi orzeczenie jest niezgodne (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 1/06, nie publ., z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7 - 8, poz. 140, z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06, nie publ., z dnia 2 marca 2006 r., IV CNP 16/06, nie publ., z dnia 26 lipca 2006 r., IV CNP 68/06, nie publ., z dnia 19 marca 2015 r., II CNP 58/14, nie publ., z dnia 13 listopada 2015 r., IV CNP 24/15, nie publ., z dnia 26 października 2016 r., II CNP 15/16, nie publ. i z dnia 27 lutego 2017 r., IV CNP 51/16, nie publ.).Skarżący wskazali na naruszenie art. 198 i 199 w związku z art. 65 k.c., art. 58, art. 216 § 2, 3 i 4 w związku z art. 212 § 3, art. 995 § 1 i art. 1036 k.c., art. 64 ust. 2 Konstytucji oraz art. 316 i art. 384 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. i wskazali na czym to naruszenie polegało.

Nie wskazali natomiast przepisu prawa, z którym zaskarżone postanowienie jest niezgodne.Oznacza to, że skarga nie spełnia także wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. postanowił, jak w sentencji. aj