Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 51/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for violation of law due to failure to prove damage and exhaustion of remedies.

Numero d'incarto III CNP 51/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the tenant's appeal challenging a final eviction order, ruling it failed to meet statutory requirements. The appellant argued for damages based on hypothetical property values but did not substantiate the actual loss or prove that no other legal remedies were available. Consequently, the court held that the appeal was inadmissible under the Civil Procedure Code because it lacked the necessary proof of damage and a thorough analysis of alternative legal avenues.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 4, 5 k.p.c.: An appeal for violation of law requires the appellant to convincingly prove the damage caused by the judgment and to demonstrate that no other legal means could have been used to challenge the decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for violation of law proof of damage requirement exhaustion of legal remedies Civil Procedure Code inadmissible appeal final eviction order legal aid costs

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
uregulowana w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., zostaje spełniona, jeżeli skarżący powoła
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącą obciąża obowiązek przedstawienia
Art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
uregulowana w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., zostaje spełniona, jeżeli skarżący powoła
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP 4/05
postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr
postanowienie SN z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt III CNP 5/05
16; postanowienie SN z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt III CNP 5/05, nie publ.;
postanowienie SN z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I CNP 19/05
postanowienie SN z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I CNP 19/05, nie publ.;
postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP 38/05
postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP 38/05, OSNC z 2006 r., nr
postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06
postanowienie SN z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt IV CNP 7/05
także: postanowienie SN z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt IV CNP 7/05, nie publ.;
postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn. akt V CNP 102/06
postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn. akt V CNP 102/06, nie publ.;
postanowienie SN z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II CNP 51/07
postanowienie SN z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II CNP 51/07, nie publ.).
postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I CNP 108/08
postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05
postanowienie SN z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt I CNP 50/08
postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I CNP 111/08
postanowienie SN z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II CZ 69/07
postanowienie SN z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II CZ 69/07, OSNC z 2008 r., nr
postanowienie SN z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt IV CSK 332/10
41, postanowienie SN z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt IV CSK 332/10, nie

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 51/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej K.

przeciwko H. J., M. B. i A. J.

o eksmisję,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r.,

skargi pozwanej H. J.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II

Ca (…),

odrzuca skargę, oddala wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej

udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

W związku ze skargą pozwanej H. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 listopada 2009 r. należy

zważyć, co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna

zawierać: 1) oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on

zaskarżony w całości lub w części, 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, 3)

wskazanie

przepisu

prawa,

z

którym

zaskarżony

wyrok

jest

niezgodny,

4)

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego

skarga dotyczy, 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując

art. 4241 § 2 – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, 6)

wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku,

którego

skarga

dotyczy

polega

na

przedstawieniu

wyodrębnionego

wywodu

przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania,

postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego z prawem (por.:

postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr

1, poz. 16; postanowienie SN z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt III CNP 5/05, nie publ.;

postanowienie SN z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I CNP 19/05, nie publ.;

postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP 38/05, OSNC z 2006 r., nr

7 – 8, poz. 141). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego ten kreatywny

wymóg skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia obliguje

skarżącą do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła, jak również do wskazania jej

rodzaju i rozmiaru, a ponadto do powołania lub przedstawienia dowodów lub innych

środków uwiarygodniających jej twierdzenie. Przesłanka uprawdopodobnienia szkody,

uregulowana w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., zostaje spełniona, jeżeli skarżący powoła

w skardze nie tylko wszystkie znane mu fakty, które wskazują na związek między

zaskarżonym wyrokiem a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi

korzyściami, ale ponadto powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią

twierdzenie o wyrządzeniu szkody wiarygodnym (tak m.in.: postanowienie SN z dnia 23

marca 2006 r., IV CNP 23/06, teza opublikowana w Biuletynie SN z 2006 r., nr 6, s. 8;

postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06 nie publ.). Tak rozumianego

obowiązku skarżąca nie spełniła. Skarżąca może powoływać się tylko na taką szkodę,

która została już wyrządzona na skutek wydania zaskarżonego wyroku, a nie na szkodę,

która może powstać dopiero w przyszłości. W chwili wniesienia skargi szkoda musi już

istnieć, a więc nie wystarcza zagrożenie jej wystąpienia (postanowienie SN z dnia 14

kwietnia 2008 r., sygn. akt II BP 1/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 30 września

2008 r., l CNP 63/08, nie publ.). Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z 27

października 2005 r. (sygn. akt V CNP 28/05, nie publ.), skarga o stwierdzenie

niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem nie służy zapobieganiu wyrządzenia

szkody, mogącej powstać wskutek wydania orzeczenia sądowego, lecz jest środkiem

prawnym, który w razie jego uwzględnienia stanowi podstawę wystąpienia z powództwem

przeciwko Skarbowi Państwa o naprawienie szkody wyrządzonej orzeczeniem sądowym

(por. także: postanowienie SN z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt IV CNP 7/05, nie publ.;

postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn. akt V CNP 102/06, nie publ.;

postanowienie SN z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II CNP 51/07, nie publ.). Nie jest

zrozumiałe dlaczego skarżąca, podając hipotetyczną wartość rynkową nieruchomości

zlokalizowanych w K., upatruje jej szkodę w konieczności nabycia prawa własności dwóch

nieruchomości, podczas gdy była ona jedynie najemcą lokalu, z którego nakazano jej

eksmisję oraz przyznano jej prawo do lokalu socjalnego i wstrzymano wykonanie eksmisji

do momentu zaoferowania zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącą obciąża obowiązek przedstawienia

analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest

niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżąca

powinna wykazać, że od zaskarżonego wyroku nie przysługuje środek prawny, przy

pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia (postanowienie

SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I CNP 108/08, nie publ.). Oznacza to obowiązek

przeprowadzenia

analizy

przepisów

dotyczących

środków

prawnych,

których

zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść skutku.

Skarżąca musi „wykazać”, a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”,

że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest

możliwe.

Wykazanie

w skardze

o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu i przedstawieniu tej

okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej

istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r.,

sygn. akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7 - 8, poz. 140). Nie chodzi tylko o skargę

kasacyjną czy skargę o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne

pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub

ograniczeniu wykonalności (zob. postanowienie SN z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt I

CNP 50/08, nie publ.). Natomiast trzyzdaniowa wzmianka, zawarta w uzasadnieniu skargi,

na temat niemożliwości zaskarżenia kwestionowanego wyroku w drodze skargi kasacyjnej

i skargi o wznowienie postępowania nie może być uznana za wypełnienie obowiązku

wynikającego z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por.: postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009

r., sygn. akt I CNP 111/08, nie publ.).

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.

Odnosząc się do żądania zasądzenia na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej z urzędu należy zauważyć, że skoro rozpoznawana skarga o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wniesiona przez

pełnomocnika ustanowionego przez sąd podlega odrzuceniu, to brak jest uzasadnienia

dla przyznania mu od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (zob.

postanowienie SN z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II CZ 69/07, OSNC z 2008 r., nr

3, poz. 41, postanowienie SN z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt IV CSK 332/10, nie

publ.).