Supreme Court dismisses appeal for legal review of final judgment due to failure to prove damage and exhaustion of remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for a ruling on the unconstitutionality of a final judgment. The plaintiff challenged the appellate court's evaluation of expert evidence regarding medical malpractice, arguing it violated procedural rules. The court rejected this because the appeal requires proof of specific damage caused by the judgment and exhaustion of other legal remedies, neither of which was established.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 k.p.c.; Art. 4244 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.: An appeal for a ruling on the unconstitutionality of a final judgment is not a standard appeal and requires proof of damage caused by the judgment and the impossibility of using other legal remedies.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 51/09
POSTANOWIENIE
Dnia 8 grudnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie z powództwa W.B.
przeciwko "P." sp. z o.o.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 grudnia 2009 r.,
na skutek skargi powódki
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt [...],
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
W związku ze skargą powódki W.B. o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 maja 2008 r. należy zważyć,
co następuje.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
nie jest zwyczajnym środkiem zaskarżenia. Przysługuje ona bowiem - na co
wskazuje wyraźnie art. 4241 k.p.c. - w zasadzie tylko od orzeczeń sądowych
prawomocnych, jednakże nie służy ona zaskarżaniu tych orzeczeń. Wprowadzenie
tej nowej instytucji procesowej do kodeksu postępowania cywilnego podyktowane
było
innym
zamiarem
ustawodawcy.
Chodziło
o
znalezienie
rozwiązania
umożliwiającego realizację roszczeń odszkodowawczych za szkody wyrządzone
przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej przewidzianych w art.
417 - 4172 k.c., a mających swoje źródło w art. 77 ust. 1 Konstytucji. Zgodnie z art.
4171 § 2 k.c., jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego
orzeczenia, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym
postępowaniu jego niezgodności z prawem. Skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia przewidziana w art. 4241 k.p.c. jest jednym
z takich "właściwych postępowań". Stanowi ona samodzielny instrument badania
legalności działalności jurysdykcyjnej sądów powszechnych, służący jednostce
zamierzającej dochodzić od państwa wynagrodzenia szkody.
Z tego właśnie względu wniesienie skargi obwarowane jest szczególnymi
wymogami formalnymi, ponadto zakres zarzutów możliwych do podniesienia
odróżnia ją znacząco od zwykłego środka zaskarżenia, a także od skargi
kasacyjnej.
Z treści art. 4244 k.p.c. jednoznacznie wynika, że wprawdzie oparcie skargi
na podstawie naruszenia przepisów postępowania jest dopuszczalne, jednak
z
wyłączeniem zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów.
Ograniczenie
powyższe
oznacza,
że
wszelkie
zarzuty
z zakresu
prawa
materialnego muszą być osadzone na faktach ustalonych przez sąd, a nie
projektowanych przez stronę (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 września
2007 r., II CNP 87/07).Tymczasem skarżąca w istocie podjęła polemikę z dokonaną
przez Sąd Apelacyjny oceną dowodów (w szczególności dowodu z opinii biegłego)
i wyprowadzonego z niej ostatecznego wniosku, że nie doszło do popełnienia
błędu w sztuce lekarskiej.
Podnoszenie zarzutu naruszenia art. 286 k.p.c. zmierza w istocie do
kwestionowania dokonanej oceny dowodów i poczynionych w sprawie ustaleń
faktycznych.
Należy także wskazać, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od
którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub
w części, 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu
prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, 4) uprawdopodobnienie
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga
dotyczy, 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono
stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie
skargi oraz 6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie
orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.) polega na
przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została
wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy
z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8,
poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, niepubl., z dnia 23 września
2005 r., III CNP 5/05, niepubl., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, niepubl.).
Wykazanie wystąpienia szkody wymaga wykazania związku przyczynowego
między wydaniem zaskarżonego skargą wyroku a szkodą. Innymi słowy – należy
wykazać, że gdyby nie wydano takiego wyroku, nie wystąpiłaby szkoda.
Twierdzenia zawarte w skardze nie prowadzą do takiego wniosku.
W skardze nie została także wykazana przesłanka opisana w art. 4245 § 1
pkt 5 k.p.c. Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze
innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.)
polega na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie
budzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonywającym
uzasadnieniu.
Niezbędne
jest
przedstawienia
analizy
prawnej
przepisów
dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie - w odniesieniu do
zaskarżonego orzeczenia - jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno
nie mogłoby odnieść skutku. (por. postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r.,
III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140, postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r.,
I CNP 12/06, niepubl.). Wobec powyższego nie można uznać, aby przedstawione
w skardze twierdzenie odnoszące się jedynie do dopuszczalności skargi
kasacyjnej i braku podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania
wypełnia wymaganie opisane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Z tych względów, orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).