Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 5/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final eviction judgment due to lack of proven damage and exhaustion of remedies.

Numero d'incarto III CNP 5/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the tenant's appeal to invalidate a final eviction judgment, ruling that the claim failed to meet statutory requirements. The tenant alleged a loss of value due to a proposed replacement apartment not meeting social standards but failed to prove the eviction itself caused this damage. The court determined the tenant had already lost her legal title to the unit prior to the eviction, severing the causal link between the judgment and the alleged harm.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.: A claim for invalidating a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate that the judgment itself caused the alleged damage or if other remedies remain available.

Parole chiave

Generato dall'IA
invalidating final judgment proven damage requirement causal link failure exhaustion of remedies eviction proceedings social housing standards costs of proceedings infrazioni alle disposizioni sulla protezione dei conduttori

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
W świetle art. 4241 § 1 k.p.c.
Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
Reasumując trzeba stwierdzić, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarżąca nie uprawdopodobniła, by przez wydanie zaskarżonego wyroku doszło do wyrządzenia jej szkody.
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Nie uprawdopodobniła też, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków zaskarżenia nie było i pozostaje niemożliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi, a na podstawie art.
Art. 98 k.p.c.
4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi, a na podstawie art. 98 k.p.c. w zw.
Art. 39821 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 7 pkt 1 w zw.
art. 5 k.c
Zarzuciła, że do wydania tego orzeczenia doszło z naruszeniem art. 5 k.c.
art. 227 k.p.c
art. 4241 § 1 k.p.c
W świetle art. 4241 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05
postanowienie Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz.
postanowienie Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05
postanowienie Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, BSN 2006, nr 4, s.
III CNP 4/05
Supreme Court dismisses appeal against enforcement clause order as it does not end main proceedings.
IV CNP 38/05
Supreme Court dismissed appeal for non-confirmation of loss under Art. 4245 § 1(4) CPC due to lack of proven causation.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 5/20 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w T. ‎o eksmisję,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2020 r.,‎na skutek skargi pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w T. ‎z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt I Ca (…) 1) odrzuca skargę;

2) zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem kosztów postępowania.

UZASADNIENIE

Pozwana M. M. wystąpiła ze skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w T. z 24 października 2019 r. w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w T. o eksmisję. Zarzuciła, że do wydania tego orzeczenia doszło z naruszeniem art. 5 k.c. i art. 227 k.p.c. Skarżąca oświadczyła, że szkoda, którą poniosła w związku z wydaniem zaskarżonego wyroku sprowadza się do pozbawienia jej prawa do lokalu mieszkalnego, w miejsce którego zaproponowano jej lokal niespełniający standardów lokali socjalnych i wynosi 100.000 zł.Skarżąca nie odniosła się do tego, czy możliwe jest wzruszenie zaskarżonego przez nią wyroku w drodze zwyczajnych lub nadzwyczajnych środków prawnych, w tym także skargi uregulowanej w art. 89 § 1 ustawy z 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.

U. z 2018 r., poz. 5 ze zm.).Powódka Spółdzielnia Mieszkaniowa w T. wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest lokowana w grupie środków prawnych o charakterze nadzwyczajnym z tej przyczyny, że dotyczy orzeczenia o charakterze prawomocnym. Stanowi ona środek szczególnego rodzaju, gdyż przez jej wniesienie i uwzględnienie strona nie uzyskuje możliwości zmiany orzeczenia czy choćby jego wyeliminowania z obrotu prawnego, lecz jedynie prejudykat, który pozwoli jej realizować odpowiedzialność odszkodowawczą, jeżeli przez wydanie orzeczenia poniosła szkodę, a orzeczenie okazało się bezprawne.

Z tej przyczyny skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie można traktować jak alternatywy dla apelacji, skargi o wznowienie postępowania czy choćby skargi kasacyjnej. W świetle art. 4241 § 1 k.p.c. źródłem szkody, do naprawienia której zmierza osoba zabiegająca o prejudykat i wnosząca skargę przewidzianą tym przepisem ma być wydanie niezgodnego z prawem wyroku kończącego postępowanie w sprawie, nie zaś uchybienia, które sąd miał popełnić w toku postępowania.Obowiązkiem wnoszącego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest uprawdopodobnienie wyrządzenia mu szkody przez wydanie wyroku (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Zgodnie z poglądem ustalonym w orzecznictwie, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody przez wydanie wyroku polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru - oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16). Niezbędne jest przy tym przeprowadzenie przekonywającego wywodu wskazującego czas powstania szkody oraz związek przyczynowy między nią a wydaniem zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, BSN 2006, nr 4, s. 10).Gdy chodzi o spełnienie powyższej przesłanki dopuszczalności skargi, skarżąca ograniczyła się do stwierdzenia, że wskutek wydania wyroku z 24 października 2019 r. straciła prawo do lokalu warte 100.000 zł, a zaproponowany jej w miejsce dotychczas zajmowanego lokal socjalny nie spełnia standardów lokalu socjalnego.

Tego rodzaju stwierdzenie nie może być uznane za uprawdopodobnienie poniesienia szkody w związku z wydaniem zaskarżonego wyroku. W świetle ustaleń i przedmiotu rozstrzygnięcia w sprawie, w której zapadł zaskarżony wyrok, trzeba wykluczyć istnienie związku między utraceniem przez pozwaną tytułu do lokalu nr (...) przy ul. W. w T. a wydaniem orzeczenia eksmisyjnego. Pozwana utraciła bowiem tytuł do lokalu już wcześniej, wskutek uchwały wykluczającej ją z grona członków powodowej Spółdzielni, którą pozwana nieskutecznie podważała na drodze sądowej.

Orzeczenie o obowiązku wydania powódce lokalu, do którego pozwana utraciła tytuł prawny prowadzi do uzgodnienia stanu faktycznego ze stanem prawnym tego lokalu. Reasumując trzeba stwierdzić, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarżąca nie uprawdopodobniła, by przez wydanie zaskarżonego wyroku doszło do wyrządzenia jej szkody. Nie uprawdopodobniła też, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków zaskarżenia nie było i pozostaje niemożliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi, a na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 42412, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 7 pkt 1 w zw. z § 10 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz. 1804), zasądził na rzecz powódki koszty postępowania w sprawie wywołanej wniesieniem skargi. jw