Supreme Court dismisses appeal for annulment due to missing statutory citation and damage proof.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a final order refusing to dissolve co-ownership. Although the applicant provided grounds and reasoning, the appeal failed to cite the specific legal provision violated or prove the damage caused by the lower court's decision. The court ruled that these elements are mandatory and must be presented separately under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for annulment must cumulatively contain a citation of the violated legal provision and a substantiated claim of damage; failure to meet any single requirement results in a fatal defect leading to dismissal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 5/12
POSTANOWIENIE
Dnia 20 marca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z wniosku G. K.
przy uczestnictwie D. B.
o zniesienie współwłasności,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 marca 2012 r.,
na skutek skargi wnioskodawcy
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K.
z dnia 31 lipca 2009 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 lipca 2009 r. Sąd Rejonowy w K. oddalił wniosek
G. K. o zniesienie współwłasności.
Postanowienie
Sądu
Rejonowego
wnioskodawca
zaskarżył
skargą
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego
została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,
przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa,
z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia
szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,
wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe, wniosek o stwierdzenie niezgodności
orzeczenia z prawem.
Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione
w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich
dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla
usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Sąd Najwyższy
wyjaśnił także, że każde wymaganie przewidziane w wymieniony przepisie ma
charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od
innych (np. postanowienie z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.). Skoro
więc ww. przepis wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa,
z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, to nie może budzić wątpliwości, że
skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie.
W skardze wnioskodawcy powołano podstawy wraz z uzasadnieniem oraz
szczegółowo opisano przebieg postępowania w sprawie, ale nie wskazano przepisu
prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Skarga nie zawiera również
uprawdopodobnienia
wyrządzenia
szkody
powstałej
na
skutek
wydania
zaskarżonego orzeczenia, a Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że obowiązek
ten, stanowiąc jeden z elementów konstrukcyjnych skargi, polega na złożeniu przez
skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju
i rozmiaru – oraz jego uwiarygodnienie przez powołanie i przedstawienie dowodów
lub innych środków uprawdopodobniających (np. postanowienia z dnia 11 sierpnia
2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16 i z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP
28/05, niepubl.; por. także art. 243 k.p.c.). Skarżący jednak nie odniósł się do tego
wymagania, zatem w oczywisty sposób nie spełnił przesłanki przewidzianej
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
Z tych względów, stwierdziwszy że skarga wnioskodawcy nie spełnia
wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c., Sąd Najwyższy –
pozostawiając na uboczu inne wątpliwe kwestie, dotyczące m.in. zachowania
terminu do wniesienia skargi oraz wykazania przesłanek opisanych w art. 424 1 § 2
k.p.c. – orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).