Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to new law prohibiting challenges to enforcement proceedings decisions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the debtor's appeal challenging a final order transferring property ownership to a judicial auction buyer. The debtor argued the lower court's decision was unlawful, but the Court noted a new law effective September 2010 restricted such appeals to specific final judgments. Since the contested order was incidental and part of enforcement proceedings, the new statute rendered the appeal inadmissible regardless of when it was filed.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 k.p.c.; Art. 4248 k.p.c.; Art. 7674 § 3 k.p.c.; Art. 33 ust. 3 Prawo upadłościowe i naprawcze; Art. 2231 Prawo upadłościowe i naprawcze: Appeals against final orders in enforcement proceedings are inadmissible under the new procedural law, which mandates immediate application and excludes incidental rulings from review.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 47/10
POSTANOWIENIE
Dnia 10 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Gudowski
w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzycieli: Banku P.(...) S.A w W., II Oddział w K. i
Bank B.(…) S.A. w K.
przeciwko dłużnikowi K. L.
przy uczestnictwie nabywcy licytacyjnego W. P.
o świadczenie pieniężne,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2010 r.,
na skutek skargi dłużnika K. L.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt II Cz (…)
[(WSC (…)],
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 września 2009 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił zażalenie
dłużnika Kazimierza Lewandowskiego na postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia
29 grudnia 2008 r., którym przysądzone zostało na rzecz nabywcy licytacyjnego W. P.
prawo własności nieruchomości położonej w N. stanowiącej działkę nr 1039/3 o pow. 35
a 60 m2 nabytej na licytacji w dniu 9 marca 2000 r. za cenę 21 406 zł.
Dłużnik K. L. zaskarżył postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 września
2009 r. skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W dniu 22 lipca 2010 r. uchwalono ustawę o zmianie ustawy - Kodeks cywilny,
ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie w dniu 25 września 2010 r.
Zgodnie z przepisami tej ustawy, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
orzeczenia przysługuje obecnie tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji
kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw
obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241, art. 5192, art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.). Od innych
prawomocnych orzeczeń, w tym postanowień incydentalnych, a także orzeczeń wydanych w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, skarga nie
przysługuje (art. 7674 § 3 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 2231 ustawy z dnia 28 lutego
2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, jedn. tekst: Dz. U. z 2009 r. Nr 175,
poz. 1361 ze zm.), a jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda, strona może
dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia
z prawem w postępowaniu ze skargi, czyli przed sądem powszechnym, bezpośrednio od
Skarbu Państwa, w sprawie o odszkodowanie (art. 4241b). Unormowanie to jest
zharmonizowane z art. 4171 § 2 zdanie pierwsze k.c. w nowym brzmieniu, z którego
jednoznacznie obecnie wynika, że jeżeli przepisy odrębne stanowią inaczej – a te właśnie tak stanowią – można dochodzić odszkodowania bez obowiązku uzyskania
orzeczenia prejudycjalnego.
W ustawie z dnia 22 lipca 2010 r. nie przewidziano przepisów międzyczasowych,
co oznacza – zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania przepisu procesowego (por.
uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, zasady prawnej,
z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53) – że od chwili wejścia w życie tej ustawy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń innych
niż wymienionych w art. 4241 k.p.c. jest niedopuszczalna. Dotyczy to także skarg
wniesionych przed dniem wejścia w życie wymienionej ustawy.
Zasada bezzwłocznego stosowania przepisu procesowego oznacza stosowanie
w sprawie będącej w toku przepisów obowiązujących w chwili podejmowania czynności,
a z art. 4248 k.p.c. wynika, że skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z tych
względów skargę dłużnika K. L. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia
wydanego
w postępowaniu
egzekucyjnym
należało
niedopuszczalną (art. 4248 § 1 w związku z art. 4241 § 1 i 2 k.p.c.).
odrzucić
jako