Supreme Court dismisses appeal against first-instance enforcement ruling due to lack of exceptional circumstances.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the debtor's appeal challenging a final enforcement court order approving a debt distribution plan. The debtor argued violations of procedural rights regarding appeal deadlines, but the court found no exceptional circumstances justifying an appeal against the first-instance judgment. Consequently, the appeal was dismissed because the statutory requirements for overriding the general rule were not met.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4245 k.p.c.: An appeal against a final judgment of the first instance is admissible only upon proof of exceptional circumstances preventing the use of available remedies.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 46/09
POSTANOWIENIE
Dnia 18 grudnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Zawada
w sprawie z wniosku wierzycieli: GBank S.A., DBank S.A., Miejskiego
Przedsiębiorstwa Oczyszczania sp. z o.o., Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu
Skarbowego oraz M.J.
przeciwko dłużnikowi C. sp. z o.o.
przy uczestnictwie "W." sp. z o.o., Prezydenta Miasta K. i Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych,
podczas postępowania egzekucyjnego z nieruchomości,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2009 r.,
na skutek skargi pozwanego
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K.
z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt [...],
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 12 lutego 2008 r. odrzucił zarzuty
wierzyciela DBank Spółki Akcyjnej na plan podziału sumy uzyskanej z egzekucji,
dokonany postanowieniem z dnia 14 września 2007 r., i zatwierdził ten plan.
Dłużnik, C. - Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością , wniósł skargę o
stwierdzenie niezgodności z prawem tego postanowienia w zakresie dotyczącym
zatwierdzenia
planu
podziału
sumy
uzyskanej
z
egzekucji,
dokonanego
postanowieniem z dnia 14 września 2007 r., zarzucając naruszenie art. 3 ust. 1
u.k.w.h. oraz art. 233 §1, art. 244 § 1, art. 365, 1023 § 1 i 2 i art. 1028 § 1 i 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Według art. 4241 § 2 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej
instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub
uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie
było i nie jest możliwe. Artykuł 4241 § 2 k.p.c., odstępując od wyrażonej w art. 424 1
§ 1 k.p.c. zasady dopuszczalności skargi na niezgodność z prawem jedynie od
prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, dopuszcza w pewnych
sytuacjach także skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia sądu pierwszej instancji. Konieczną przesłanką dopuszczalności
zaskarżenia prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej instancji jest wystąpienie
„wyjątkowego
wypadku”,
uzasadniającego
zaskarżenie
tego
orzeczenia.
Przyjmuje się, że „wyjątkowym wypadkiem”, o którym mowa w art. 424 1 § 2 k.p.c.,
może być nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia
orzeczenia sądu pierwszej instancji z przyczyn, które jej nie obciążają, np.
z powodu ciężkiej choroby, klęski żywiołowej, błędnej informacji pracownika sądu
(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2008 r., II BP 56/07, LEX
nr 452485, i z dnia 30 maja 2008 r., III CNP 22/08, LEX nr 420393).
Zgodnie z art. 4245 k.p.c., skarżący powinien wykazać istnienie przesłanek
uzasadniających zastosowanie art. 4241 § 2 k.p.c. W niniejszej sprawie wymaganie
to nie zostało spełnione, skarżący bowiem ograniczył się do wskazania,
że zaskarżone postanowienie uprawomocniło się na skutek odrzucenia zażalenia,
a jego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia został oddalony.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 2
k.p.c. orzekł jak w sentencji.