Supreme Court dismisses appeal for invalidating final order due to missing statutory requirements for legal challenge.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a final order refusing a necessary measure. The applicant argued the lower court violated civil code and constitutional rights but failed to demonstrate that other legal remedies were unavailable. The court ruled that the appeal lacked essential structural elements required by procedural law, mandating its immediate rejection without giving the applicant a chance to fix the defects.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4255 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 i art. 5192 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for invalidation of a final ruling must cumulatively satisfy specific structural requirements; failure to prove the unavailability of other legal remedies constitutes an irreparable defect leading to automatic dismissal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 41/10
POSTANOWIENIE
Dnia 26 listopada 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie z wniosku B. J.
przy uczestnictwie H. M., J. S. i A. J.
o ustanowienie drogi koniecznej,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2010 r.,
na skutek skargi wnioskodawcy
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt
II Ca (…),
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w K. w sprawie z wniosku B. J., z udziałem H. M., J. S., A. J. o
ustanowienie drogi koniecznej po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez uczestnika
postępowania J. S. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z 29 lutego 2008 r.,
postanowieniem z 20 maja 2008 r. zmienił zaskarżone postanowienie w punktach I i II
oddalił wniosek.
Uczestnik postępowania B. J. J. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z
prawem powyższego orzeczenia wskazując, iż jest ono niezgodne z art. 145 k.c. oraz
art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Według art. 4255 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 i art. 5192 § 1 k.p.c. skarga
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia co do istoty
sprawy powinna zawierać oznaczenie postanowienia, od którego jest wniesiona, ze
wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw
oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone postanowienie
jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez
wydanie
postanowienia,
którego
skarga
dotyczy,
wykazanie,
że
wzruszenie
zaskarżonego postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest
możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 5192 § 2 k.p.c. – że występuje
wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, oraz wniosek o stwierdzenie
niezgodności postanowienia z prawem.
Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być
spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniająca któregokolwiek z nich
jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania
braków i podlega odrzuceniu, bez wzywania do ich usunięcia (por. postanowienia SN z
12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06, nie publ., z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, nie publ.; z
17 stycznia 2007 r. I CNP 76/06, nie publ.).
Sąd Najwyższy w bogatym orzecznictwie dotyczącym elementów konstrukcyjnych
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wyjaśnił, że
skarżący czyniąc zadość obowiązkowi wykazania, że wzruszenie zaskarżonego
orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe powinien
odnieść się do konkretnych środków prawnych (nie zaś bliżej nieokreślonych) i
przeprowadzić stosowny wywód, z którego wynikało by, że dany środek nie jest
dopuszczalny albo, że z innych względów nie mógł by odnieść skutku. Należy przy tym
podkreślić, że artykuł 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. wyraźnie wskazuje, że okoliczność ta ma
zostać przez skarżącego „wykazana”. Nie wystarczy zatem samo twierdzenie
skarżącego nie poparte w tym zakresie stosowną argumentacją i przytoczeniem
właściwych przepisów prawnych (por. postanowienia SN z 17 sierpnia 2005 r., I CNP
5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17; z 22 listopada 2006 r., V CNP 140/06, nie publ.; z 30
stycznia 2008 r., V CNP 199/07, nie publ.).
We wniesionej skardze skarżący nie wykazał, że wzruszenie zaskarżonego
orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżący w
istocie pominął ten element konstrukcyjny skargi, nie przytaczając w tym zakresie
żadnej argumentacji. Z kolei brak wykazania tej przesłanki powoduje, że skarga
dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym i podlega odrzuceniu, bez
wzywania do jego usunięcia – art. 4248 § 1 k.p.c. (por. postanowienia SN z 12 czerwca
2006 r., I CNP 21/06, nie publ.; z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, nie publ.; z 17 stycznia
2007 r. I CNP 76/06, nie publ.).
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.
orzekł jak w sentencji.