Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 41/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final order due to missing statutory requirements for legal challenge.

Numero d'incarto III CNP 41/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a final order refusing a necessary measure. The applicant argued the lower court violated civil code and constitutional rights but failed to demonstrate that other legal remedies were unavailable. The court ruled that the appeal lacked essential structural elements required by procedural law, mandating its immediate rejection without giving the applicant a chance to fix the defects.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4255 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 i art. 5192 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for invalidation of a final ruling must cumulatively satisfy specific structural requirements; failure to prove the unavailability of other legal remedies constitutes an irreparable defect leading to automatic dismissal.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for invalidation final order structural defects procedural law necessary measure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4255 § 1 k.p.c.
Według art. 4255 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
Według art. 4255 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 i art. 5192 § 1 k.p.c. skarga
Art. 5192 § 1 k.p.c.
13 § 2 i art. 5192 § 1 k.p.c. skarga
Art. 4248 § 1 k.p.c.
wzywania do jego usunięcia – art. 4248 § 1 k.p.c. (por.
art. 145 k.c
prawem powyższego orzeczenia wskazując, iż jest ono niezgodne z art. 145 k.c.
art. 64 ust. 1 Konstytucji RP
art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.
art. 4255 § 1 k.p.c
Według art. 4255 § 1 k.p.c.
art. 5192 § 1 k.p.c
13 § 2 i art. 5192 § 1 k.p.c.
art. 5192 § 2 k.p.c
możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 5192 § 2 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
wzywania do jego usunięcia – art. 4248 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 41/10

POSTANOWIENIE

Dnia 26 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z wniosku B. J.

przy uczestnictwie H. M., J. S. i A. J.

o ustanowienie drogi koniecznej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2010 r.,

na skutek skargi wnioskodawcy

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt

II Ca (…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. w sprawie z wniosku B. J., z udziałem H. M., J. S., A. J. o

ustanowienie drogi koniecznej po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez uczestnika

postępowania J. S. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z 29 lutego 2008 r.,

postanowieniem z 20 maja 2008 r. zmienił zaskarżone postanowienie w punktach I i II

oddalił wniosek.

Uczestnik postępowania B. J. J. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem powyższego orzeczenia wskazując, iż jest ono niezgodne z art. 145 k.c. oraz

art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Według art. 4255 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 i art. 5192 § 1 k.p.c. skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia co do istoty

sprawy powinna zawierać oznaczenie postanowienia, od którego jest wniesiona, ze

wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw

oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone postanowienie

jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie

postanowienia,

którego

skarga

dotyczy,

wykazanie,

że

wzruszenie

zaskarżonego postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 5192 § 2 k.p.c. – że występuje

wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, oraz wniosek o stwierdzenie

niezgodności postanowienia z prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania

braków i podlega odrzuceniu, bez wzywania do ich usunięcia (por. postanowienia SN z

12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06, nie publ., z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, nie publ.; z

17 stycznia 2007 r. I CNP 76/06, nie publ.).

Sąd Najwyższy w bogatym orzecznictwie dotyczącym elementów konstrukcyjnych

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wyjaśnił, że

skarżący czyniąc zadość obowiązkowi wykazania, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe powinien

odnieść się do konkretnych środków prawnych (nie zaś bliżej nieokreślonych) i

przeprowadzić stosowny wywód, z którego wynikało by, że dany środek nie jest

dopuszczalny albo, że z innych względów nie mógł by odnieść skutku. Należy przy tym

podkreślić, że artykuł 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. wyraźnie wskazuje, że okoliczność ta ma

zostać przez skarżącego „wykazana”. Nie wystarczy zatem samo twierdzenie

skarżącego nie poparte w tym zakresie stosowną argumentacją i przytoczeniem

właściwych przepisów prawnych (por. postanowienia SN z 17 sierpnia 2005 r., I CNP

5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17; z 22 listopada 2006 r., V CNP 140/06, nie publ.; z 30

stycznia 2008 r., V CNP 199/07, nie publ.).

We wniesionej skardze skarżący nie wykazał, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżący w

istocie pominął ten element konstrukcyjny skargi, nie przytaczając w tym zakresie

żadnej argumentacji. Z kolei brak wykazania tej przesłanki powoduje, że skarga

dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym i podlega odrzuceniu, bez

wzywania do jego usunięcia – art. 4248 § 1 k.p.c. (por. postanowienia SN z 12 czerwca

2006 r., I CNP 21/06, nie publ.; z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, nie publ.; z 17 stycznia

2007 r. I CNP 76/06, nie publ.).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.

orzekł jak w sentencji.