Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 37/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal claiming procedural violation caused inheritance right loss without proven damage.

Numero d'incarto III CNP 37/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected an appeal challenging a final order regarding inheritance rights, finding the lower court did not violate fundamental legal principles. The appellant argued that procedural errors led to the denial of a one-third share in the estate, but the court held that the alleged violation of the principle of lawful judgment was not the primary cause of the outcome. Furthermore, the court determined the appellant failed to substantiate the specific type and monetary value of the alleged damage required by law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 5192 § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.: A claim of a fundamental violation of legal order must be proven as the primary cause of the unlawful decision, and compensation requires concrete proof of damage type, amount, and timing.

Parole chiave

Generato dall'IA
inheritance dispute fundamental legal order procedural violation damage substantiation appeal dismissal civil procedure law estate succession

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 5192 § 2 k.p.c.
Nie zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 5192 § 2 k.p.c.
Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c. nie można uznać stwierdzenia, że szkoda polega na
Art. 4248 § 1 k.p.c.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248
Art. 4248 § 2 k.p.c.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248
art. 1059 § 2 k.c
Stwierdził, że w następstwie naruszenia art. 1059 § 2 k.c.
art. 316 § 1 k.p.c
nieprocesowym. Stwierdził, że w następstwie naruszenia art. 1059 § 2 k.c. oraz art. 316
art. 5192 § 2 k.p.c
Nie zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 5192 § 2 k.p.c.
art. 5192 § 1 k.p.c
określonego bliżej w art. 5192 § 1 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. nie można uznać stwierdzenia, że szkoda polega na

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt IV CNP 101/09
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05; z dnia 26
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 r., nr 7-8, poz. 141
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 42/05
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05
IV CNP 101/09
Supreme Court dismisses appeal for unconstitutionality due to lack of exceptional circumstances and insufficient legal reasoning.
III CNP 5/05
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to lack of proven damage.
IV CNP 42/05
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with Art. 4245(1)(4) CPC requiring proof of damage caused by final judgment.
IV CNP 7/05
Polish Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven actual damage.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 37/10

POSTANOWIENIE

Dnia 3 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku J. P.

przy uczestnictwie Z. K., E. P., S. P., M. P., S. P. i M. P.

o stwierdzenie nabycia spadku po M. P.,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2010 r.,

na skutek skargi uczestnika S. P.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 18 września 2009 r., sygn.

akt VII Ns (…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Uczestnik postępowania S. P. zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z

prawem postanowienie Sądu pierwszej instancji w postaci postanowienia Sądu

Rejonowego w K. z dnia 18 września 2009 r., wydanego w postępowaniu

nieprocesowym. Stwierdził, że w następstwie naruszenia art. 1059 § 2 k.c. oraz art. 316

§ 1 k.p.c. Sąd Rejonowy naruszył podstawową zasadę porządku prawnego polegającą

na „... rozpoznaniu sprawy zgodnie i na podstawie przepisów prawa...”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Nie zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 5192 § 2 k.p.c.

Nie

można

uznać

za

wykazanie

wystąpienia

wyjątkowego

wypadku,

uzasadniającego wniesienie skargi od prawomocnego postanowienia co do istoty

sprawy sądu pierwszej instancji, stwierdzenia skarżącego, że na skutek naruszenia

przez Sąd Rejonowy dwóch wskazanych przepisów prawa doszło do naruszenia

podstawowej

zasady

porządku

prawnego,

określanej

przez

skarżącego

jako

rozpoznania sprawy zgodnie i na podstawie przepisów prawa. Tymczasem istotą

wyjątkowego wypadku, określonego w art. 5192 § 2 k.p.c., jest uprzednie naruszenie

przez Sąd m. in. podstawowych zasad porządku prawnego, w wyniku którego to

naruszenia dochodzi następnie do wydania niezgodnego z prawem postanowienia

określonego bliżej w art. 5192 § 1 k.p.c.

Założeniem ustawodawcy przyjętym w art. 5192 § 2 k.p.c. była więc taka

kolejność zdarzeń, że najpierw dochodzi do naruszenia przez Sąd m.in. podstawowych

zasad porządku prawnego, będącego pierwotną przyczyną sprawczą wydania następnie

niezgodnego z prawem prawomocnego postanowienia.

Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie wystąpiła, ponieważ zdaniem skarżącego

to na skutek zarzucanego naruszenia dwóch przepisów prawa doszło do naruszenia

podstawowej zasady porządku prawnego, a nie odwrotnie, jak wynika to z przepisu art.

5192 § 2 k.p.c.

Ponadto, w razie powołania się na naruszenie podstawowych zasad porządku

prawnego konieczne jest wykazanie, że dana zasada istnieje i ma podstawowe

znaczenia dla porządku prawnego (por. postanowienie SN z dnia 2 lutego 2010 r., sygn.

akt IV CNP 101/09, niepubl.). Za spełnienie tego wymogu nie można uznać oczywistego

stwierdzenia o wymogu rozpoznania sprawy przez Sąd zgodnie i na podstawie

przepisów prawa.

O braku podstaw do uznania wystąpienia wyjątkowego wypadku świadczy

również fakt skorzystania przez skarżącego z przysługującego mu środka prawnego

wniesienia przez skarżącego apelacji od zaskarżonego obecnie postanowienia, która to

apelacja została odrzucona z przyczyn formalnych w następstwie nieprawidłowych

zachowań leżących po stronie apelującej.

Wreszcie,

skarga

pozbawiona

jest

również

wymaganego

sposobu

uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej wydaniem postanowienia,

którego skarga dotyczy. Za spełnienie wymogu określonego w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.

w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. nie można uznać stwierdzenia, że szkoda polega na

nieuzyskaniu prawa do dziedziczenia 1/3 udziału w gospodarstwie i odpowiada wartości

tego udziału w kwocie 137.156 zł. Wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody

przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. wymaga wskazania jej

rodzaju i rozmiaru oraz czasu powstania, a także przedstawienia dowodów

uwiarygodniających to oświadczenie. Samo twierdzenie o zaistnieniu szkody nie jest

wystarczające do uznania spełnienia wymagania określonego w tym przepisie (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05; z dnia 26

stycznia 2006 r., nr 7-8, poz. 141; z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 42/05; z dnia 15

lutego 2006 r., IV CNP 7/05).

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248

§ 1 i § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.