Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 36/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses legal challenge for lack of statutory provision citation and standing.

Numero d'incarto III CNP 36/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against a final judgment ordering payment of damages. The plaintiff argued the lower court violated the law, but the court found the appeal lacked essential formal requirements under the Civil Procedure Code. Specifically, the appeal failed to cite the specific legal provision allegedly violated and did not demonstrate that no other legal remedies were available.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.; The appeal for declaration of unlawfulness of a final judgment is a formalized legal remedy requiring cumulative fulfillment of specific requirements, including citation of the violated legal provision and proof of exhaustion of other remedies; failure to meet any single requirement constitutes an irreparable defect leading to dismissal.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for declaration of unlawfulness Civil Procedure Code standing to appeal irreparable defect exhaustion of remedies state liability formal requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
Art. 4248 § 1 k.p.c.
postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Art. 4171 § 2 k.c.
wyraźnym związku z art. 4171 § 2 k.c., wymaga złożenia przez skarżącego w skardze
Art. 77 ust. 1 Konstytucji
4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77
art. 4245 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4171 § 2 k.c
wyraźnym związku z art. 4171 § 2 k.c., wymaga złożenia przez skarżącego w skardze
art. 77 ust. 1 Konstytucji
4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77
art. 4244 k.p.c
orzeczenia z prawem (art. 4244 k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy wskazane
art. 4248 § 1 k.p.c
postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 36/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa M. R.

przeciwko J. N.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 listopada 2010 r.,

na skutek skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt II Ca

(…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 maja 2008 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił

apelację pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w C., którym zasądzono od

pozwanego na rzecz powoda 3157,50 zł z ustawowymi odsetkami, oddalono powództwo

w pozostałym zakresie i orzeczono o kosztach procesu.

Od wyroku Sądu drugiej instancji pozwany i Związek Zawodowy „K.(...)” wnieśli

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z

2005 r. Nr 13, poz. 98) jest – podobnie jak skarga kasacyjna – środkiem prawnym

sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są związane nie

tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale wynikają także z

potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie przepisu

prawa,

z którym

zaskarżone

orzeczenie

jest

niezgodne,

uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe i wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z

prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania

braków i podlega odrzucenie bez wzywania do ich usunięcia. Każde z tych wymagań

przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. – na co Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał

uwagę – ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione niezależnie od innych

wymagań (por. postanowienia Sąd Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 i

z dnia 18 stycznia III CNP 21/05 niepubl.).

Wniesiona skarga o stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia nie zawiera wymagania polegającego na wykazaniu, że wzruszenie

zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W

literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że ten obciążający skarżącego obowiązek

oznacza

przeprowadzenie

prawniczej

analizy

przepisów

dotyczących

środków

prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie

mogły odnieść skutku. Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi „wykazać” (a

więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Podkreśla

się, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie postępowania, ale

także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia,

ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz.

140).

Do wymagań konstrukcyjnych skargi – którego również nie zawiera wniesiona w

sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia –

należy także uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy. Spełnienie tego obowiązku, pozostającego w

wyraźnym związku z art. 4171 § 2 k.c., wymaga złożenia przez skarżącego w skardze

oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz

uwiarygodnienia tego oświadczenia. W tym celu skarżący może powoływać i

przedstawiać dowody oraz inne środki, nawet nieuznawane przez kodeks postępowania

cywilnego za dowody, jak pisemne oświadczenia, surogaty dokumentów czy tzw. opinie

prywatne. Niezbędne jest także wykazanie adekwatnego związku przyczynowego

między zaskarżonym orzeczeniem a powstałą szkodą (por. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16, z dnia

23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl., z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05,

OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141).

Istotnym brakiem wniesionej skargi, nienaprawialnym w trybie właściwym dla

usuwania braków, jest także niewskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne. Postawienie przez prawodawcę jako dwu odrębnych

wymagań przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z

którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodnie było – jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w

postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05 (OSNC z 2006 r. Nr 7-8, poz.

140) – zabiegiem w pełni świadomym i uzasadnionym. Po pierwsze, trzeba pamiętać, że

instytucja skargi, o której mowa, została ustanowiona w celu stworzenia możliwości

realizacji uprawnień przewidzianych w art. 4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77

ust. 1 Konstytucji, przewidujących odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkody

wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy wykonywaniu władzy publicznej.

Jest

w

tej

sytuacji

oczywiste,

że

niezgodność

z prawem

uzasadniająca

odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi – jasno

określona przez wskazanie przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego

orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność

orzeczenia z prawem (art. 4244 k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy wskazane

jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame z

przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest niezgodne.

Niezależnie od stwierdzonych braków istotnych wniesionej skargi, wystarczającą

podstawę do jej odrzucenia – w stosunku do Związku Zawodowego „K.(...)” – stanowi

brak legitymacji Związku do jej wniesienia. Uprawnienie do wniesienia skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem przysługuje bowiem stronie (uczestnikowi

postępowania) oraz – na zasadach określonych w uchwale 7 sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 26 października 2005 r., III BZP 1/05 (Biul. SN 2005, nr 10, s. 26),

mającej moc zasady prawnej - także spadkobiercom stron. Nie ulega wątpliwości, że

Związek Zawodowy „K.(...)” nie był stroną procesu, w którym zapadł zaskarżony wyrok.

Z

przedstawionych

powodów

postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Sąd

Najwyższy

orzekł,

jak

w

sentencji