Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 29/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against rejection of retrial claim due to lack of causal link between ruling and damage.

Numero d'incarto III CNP 29/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's complaint challenging the District Court's rejection of a retrial request. The appellant argued that the District Court's refusal prevented verification of a prior judgment declaring a property sale void, causing execution proceedings and damage. The Court held that the damage stemmed from the initial voiding judgment, not the procedural ruling rejecting the retrial, as the latter did not alter the appellant's legal situation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 410 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A ruling rejecting a retrial claim constitutes grounds for a complaint on legal incompatibility only if the damage was directly caused by that specific ruling, not by the underlying judgment subject to retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial claim rejection complaint on legal incompatibility causal link damage void property sale execution proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 410 § 1 k.p.c.
- art. 410 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 401 pkt 2 k.p.c.
z art. 401 pkt 2 k.p.c. w zw.
Art. 38 k.c.
- art. 410 § 1 k.p.c. w zw. z art. 401 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 38 k.c. w zw. z art. 202
Art. 202 § 4 i 5 k.s.h.
- art. 410 § 1 k.p.c. w zw. z art. 401 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 38 k.c. w zw. z art. 202
Art. 746 k.c.
z art. 746 k.c. przez pominięcie rezygnacji jednoosobowego
Art. 4248 § 1 k.p.c.
nienaprawialny i skutkuje jej odrzuceniem a limine przez Sąd Najwyższy (art. 4248
Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
z art. 4245 § 1 pkt 4 i art.
Art. 4241 § 1 k.p.c.
4245 § 1 pkt 4 i art. 4241 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
art. 410 § 1 k.p.c
- art. 410 § 1 k.p.c. w zw. z art. 401 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 38 k.c. w zw. z art. 202
art. 401 pkt 2 k.p.c
- art. 410 § 1 k.p.c. w zw. z art. 401 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 38 k.c. w zw. z art. 202

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 27 stycznia 2006 r., III CNP 18/05
postanowienie SN z 27 stycznia 2006 r., III CNP 18/05, (OSNC 2006, nr 7-8, poz.
postanowienie SN z 27 kwietnia 2007 r., I CNP 20/07
postanowienie SN z 27 kwietnia 2007 r., I CNP 20/07, (nie publ.).
postanowienie SN z 27 lipca 2007 r., I BU 6/07
postanowienie SN z 27 lipca 2007 r., I BU 6/07, (OSNP 2008, nr 17-18, poz.
postanowienie SN z 27 lutego 2008 r., II BP 57/07
postanowienie SN z 27 lutego 2008 r., II BP 57/07, (nie publ.); postanowienie SN
postanowienie SN z 6 marca 2008 r., II BU 45/07
IV CNP 38/05
Supreme Court dismissed appeal for non-confirmation of loss under Art. 4245 § 1(4) CPC due to lack of proven causation.
I CNP 20/07
Supreme Court dismisses appeal for annulment due to lack of damage caused by the second-instance ruling.
III CNP 18/05
Appeal against rejection of retrial request is admissible only if harm stems from the appeal court's ruling, not the retrial request rejection.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 29/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa Tadeusza T. i Anny N.

przeciwko M. E. O. sp. z o.o. w K.

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 września 2010 r.,

na skutek skargi strony pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 21 kwietnia 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w sprawie z powództwa Tadeusza T., Anny N. przeciwko M.

E. O. Sp. z o. o. z siedzibą w G., wyrokiem zaocznym z 19 czerwca 2007 r., I C

1314/07, w pkt I uznał za bezskuteczną, w stosunku do powodów, umowę

sprzedaży nieruchomości położonej w G., stanowiącej działkę o numerze

ewidencyjnym 820/04, o powierzchni 14.743 m 2, mającej urządzoną w Sądzie

Rejonowym księgę wieczystą Kw nr [...] – zawartą w dniu 10 lutego 2005 r., przed

Notariuszem Waldemarem W., za numerem repertorium [...], w celu zaspokojenia

służącej powodom – solidarnie – wierzytelności do kwoty 149.194,06 zł. wraz z

ustawowymi odsetkami skapitalizowanymi na dzień 15 maja 2007 r., a

stanowiącymi kwotę 62.473,78 zł., w pkt II zasądził od pozwanej na rzecz powodów

– solidarnie – kwotę 11.077,00 zł., tytułem kosztów procesu.

Pozwany M. E. O. Sp. z o.o. w K. wniósł skargę o wznowienie postępowania

zakończonego powyższym wyrokiem zaocznym Sądu Okręgowego w K., którą

tenże Sąd postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2008 r. odrzucił, wskazując w

uzasadnieniu, że powołana przez pozwanego przyczyna wznowienie nie zachodzi.

Pozwany wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem w/w postanowienia

zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie prawa procesowego mające wpływ na

treść orzeczenia:

- art. 410 § 1 k.p.c. w zw. z art. 401 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 38 k.c. w zw. z art. 202

§ 4 i 5 k.s.h. w zw. z art. 746 k.c. przez pominięcie rezygnacji jednoosobowego

zarządu pozwanej z dniem 29 lipca 2005 r. i brak organu wykonawczego pozwanej

w okresie od 29 lipca 2005 r. do 4 lipca 2007 r.;

- art. 410 § 1 k.p.c. w zw. z art. 401 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy

o Krajowym Rejestrze Sądowym w zw. z art. 234 k.p.c. w zw. z art. 316 § 1 k.p.c.

przez pominięcie okoliczności, że pozwany obalił domniemania prawne wynikające

z przepisu art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, czego dowodem

są znajdujące się w aktach sprawy dokumenty potwierdzające istnienie ustawowej

podstawy wznowienia postępowania, przewidzianej w art. 401 pkt 2 k.p.c.

Uprawdopodobniając wyrządzenie szkody skarżący wskazał, że przez

wydanie zaskarżonego postanowienia niemożliwym stało się merytoryczne

zweryfikowanie

postępowania

zakończonego

wyrokiem

zaocznym

z

dnia

19 czerwca 2007 r. wydanym przez Sąd Okręgowy w K. w sprawie I C 1314/07 o

uznanie za bezskuteczną wobec powodów umowy sprzedaży nieruchomości

położonej w G. Wskutek tego postanowienia w/w wyrok pozostał skutecznym i w

dalszym ciągu obowiązującym strony postępowania, a powodowie w dalszym ciągu

uprawnieni są do prowadzenia z majątku pozwanego

egzekucji należności

przysługujących im w stosunku do osoby, od której pozwany nabył nieruchomość.

Na chwilę obecną są oni ujawnieni w księdze wieczystej nr KW [...] prowadzonej dla

tej nieruchomości zarówno jako wierzyciele hipoteczni (w dziale IV księgi

wieczystej), jak i prowadzący egzekucję z kosztów sądowych (w dziale III księgi

wieczystej). Faktycznie też prowadzą oni aktualnie przeciwko pozwanej egzekucję

kosztów postępowania sądowego oraz egzekucyjnego orzeczonych wyrokiem

zaocznym w oparciu o tytuł egzekucyjny w sprawie I C 1314/07. Zdaniem

skarżącego przedmiotowa nieruchomość utraciła na wartości rynkowej dokładnie

kwotę

objętą

ujawnionym

wpisem

należności

egzekwowanej

przymusowo

14.016,45 zł, tj. sumy kwot w zawiadomieniu o wszczęciu egzekucji z

nieruchomości z dnia 18 stycznia 2008 r., pomijając fakt kwoty zabezpieczonej

hipoteką przymusową zwykłą na nieruchomości w G. na rzecz powodów w kwocie

211.667,81 zł. Ostatecznie skarżący wskazał, że wyrządzona szkoda majątkowa

w majątku

pozwanej

przez

obniżenie

wartości

rynkowej

przedmiotowej

nieruchomości na dzień wniesienia skargi wynosi dokładnie 14.016,45 zł, to jest tyle

ile ujawniono w księdze wieczystej na skutek zawiadomienia o wszczęciu egzekucji

z nieruchomości. Wskutek odrzucenia

skargi o wznowienie postępowania

zakończonego wadliwym wyrokiem zaocznym pozwanej wyrządzona została

konkretna i oznaczona szkoda.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustawodawca na wnoszącego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia nałożył obowiązek uprawdopodobnienia, że wydanie

zaskarżonego orzeczenia spowodowało wyrządzenie szkody (art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c.). Należy jednak zważyć, że uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody poza

tym, że stanowi element konstrukcyjny przedmiotowej skargi, którego brak jest

nienaprawialny i skutkuje jej odrzuceniem a limine przez Sąd Najwyższy (art. 4248

§ 1 k.p.c.), pełni również funkcję przesłanki jej dopuszczalności. Artykuł 424 1 § 1

i 2 k.p.c. stanowi bowiem, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji, a wyjątkowo od prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej instancji, gdy

przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda. Zatem jeżeli stronie nie

została wyrządzona szkoda przedmiotowa skarga nie przysługuje.

Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z 31 stycznia 2006 r., IV CNP

38/05, (OSNC 2006, Nr 7-8, poz. 141) trafnie wskazał, że uprawdopodobnienie

może być rozpatrywane w dwóch aspektach, tj. w aspekcie celu, którym jest

wyrobienie przekonania organu decyzyjnego o istnieniu takiego stanu, oraz

w aspekcie środków usprawiedliwiających to przekonanie. Sąd Najwyższy

w powołanym orzeczeniu wyjaśnił następnie, że ustawa nie ogranicza skarżącego

w doborze środków, ale ze względu na to, że ich weryfikacja w tej fazie

postępowania nie jest oparta na postępowaniu dowodowym, skarżący może

poprzestać na przytoczeniu twierdzeń odwołujących się do skonkretyzowanych

okoliczności,

które

wydają

się

prawdziwe,

gdyż

znajdują

potwierdzenie

w materiałach dołączonych do skargi lub znajdujących się w sprawie zakończonej

i przekonują o istnieniu faktów prowadzących do wniosku o powstaniu wskutek

wydania orzeczenia uszczerbku majątkowego. Istotne znaczenie ma również

konstatacja,

że

uprawdopodobnienie

nie

jest

poddane

ścisłym

regułom

dowodzenia, natomiast musi zachować walor wiarygodności w świetle reguł logiki

i doświadczenia życiowego oraz, że konieczne jest wskazanie czasu wyrządzenia

szkody, jej postaci oraz związku przyczynowego między wystąpieniem uszczerbku

a wydaniem orzeczenia. Należy podkreślić, że chodzi w tym wypadku o normalny,

adekwatny związek przyczynowy unormowany w art. 361 § 1 k.c., zaś brak takiego

związku przyczynowego wyklucza stwierdzenie, że szkoda została stronie

wyrządzona przez wydanie orzeczenia, co czyni skargę niedopuszczalną

(zob. postanowienie SN z 27 kwietnia 2007 r., I CNP 20/07, (nie publ.).

We

wniesionej

skardze

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z 21 kwietnia 2008 r., I C

3007/07, skarżący wprawdzie zawarł wywód mający na celu uprawdopodobnienie

faktu wyrządzenia szkody przez wydanie orzeczenia, nie mniej jednak z

uzasadnienia tego fragmentu skargi jednoznacznie wynika, że powstanie szkody

wiąże on w istocie z faktem wydania innego orzeczenia niż to, które zostało

zaskarżone niniejszą skargą, tj. z wyrokiem zaocznym Sądu Okręgowego w K. z 19

czerwca 2007 r., I C 1314/07, w przedmiocie uznania czynności prawnej za

bezskuteczną. To ostatnie orzeczenie miało charakter merytoryczny i wywołało

określone, negatywne skutki w sferze praw i obowiązków skarżącego. Na

podstawie tego orzeczenia, któremu Sąd Okręgowy w dniu 29 sierpnia 2007 r.

nadał

klauzulę

wykonalności,

zostało

wszczęte

przeciwko

skarżącemu

postępowanie egzekucyjne celem wyegzekwowania należności opiewającej na

kwotę 14.016,45 zł., zaś w dniu 16 stycznia 2008 r. dokonano. wpisu ostrzeżenia o

wszczęciu postępowania egzekucyjnego, w dziale III księgi wieczystej Kw nr [...]

prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla nieruchomości będącej własnością

skarżącego, z którym to faktem skarżący wiąże powstanie szkody. Z kolei

zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie prawomocnie

zakończonego postępowania ma charakter wyłącznie formalny, procesowy i nie

pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z tak rozumianą przez skarżącego

szkodą. Z punktu widzenia aktualnej sytuacji prawnej skarżącego, która została

ukształtowana przez niekorzystny dla niego wyrok Sądu Okręgowego z dnia 19

czerwca 2007 r., orzeczenie to niczego nie zmieniło. Zważyć bowiem należy, że w

wypadku gdyby skarżący nie wniósł skargi o wznowienie, a Sąd Okręgowy skargi

tej by nie odrzucił, to w świetle twierdzeń skarżącego szkoda i tak by powstała.

Rację ma natomiast skarżący, że przez wydanie zaskarżonego postanowienia

niemożliwym stało się merytoryczne zweryfikowanie postępowania zakończonego

wyrokiem zaocznym z 19 czerwca 2007 r. Niemożliwość ta nie może być jednak

utożsamiana z faktem powstania szkody, którą skarżący wyraźnie wiąże z

wszczęciem przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego i dokonaniem wpisu

ostrzeżenia w księdze wieczystej. Należy zatem podkreślić, że postanowienie sądu

odrzucające skargę o wznowienie postępowania może być przedmiotem skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia tylko wtedy, gdy

szkoda została wyrządzona przez wydanie tego orzeczenia, nie zaś przez wydanie

orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania. Ewentualna szkoda

wyrządzona wydaniem orzeczenia objętego skargą leży poza normalnym

związkiem przyczynowym z wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi (zob. np.

postanowienie SN z 27 stycznia 2006 r., III CNP 18/05, (OSNC 2006, nr 7-8, poz.

139); postanowienie SN z 27 kwietnia 2007 r., I CNP 20/07, (nie publ.);

postanowienie SN z 27 lipca 2007 r., I BU 6/07, (OSNP 2008, nr 17-18, poz. 271);

postanowienie SN z 27 lutego 2008 r., II BP 57/07, (nie publ.); postanowienie SN

z 6 marca 2008 r., II BU 45/07, (nie publ).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1

w zw. z art. 4245 § 1 pkt 4 i art. 4241 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.