Supreme Court dismisses appeal for invalidity due to failure to identify the correct final judgment for review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint for invalidity against a final ruling rejecting an appeal. The appellant argued the lower court misinterpreted civil procedure codes regarding appeal admissibility but failed to properly identify the specific final judgment subject to review. The court ruled that the complaint violated statutory requirements by targeting a prior ruling rather than the final decision, rendering it inadmissible ab initio.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 424 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 424 § 5 k.p.c.; A complaint for invalidity must explicitly identify the final judgment being challenged; failure to do so constitutes a fatal defect leading to dismissal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 29/07
POSTANOWIENIE
Dnia 31 maja 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosław Bączyk
w sprawie z powództwa S. Towarzystwa […]
przeciwko "I." S.A.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 maja 2007 r.,
na skutek skargi strony powodowej
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K.
z dnia 19 września 2006 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Skarżący wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem w całości
prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 14 września 2006 r.,
sygn. akt V GC …/05, rozstrzygającego o odrzuceniu apelacji powoda od wyroku
tego Sądu z dnia 11 sierpnia 2006 r. Wnosząc skargę, skarżący wskazywał na
naruszenie przez to postanowienie przepisów art. 1302 § 3 k.p.c. i art. 1302 § 4
k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem
jest
kwalifikowanym
środkiem
prawnym,
którego
celem
jest
stworzenie
odpowiedniej podstawy do dochodzenia, w odrębnym postępowaniu sądowym,
odszkodowania za tzw. delikt jurysdykcyjny (art. 417 1 § 1 k.c.). W związku z tym
wniesiona skarga powinna odpowiadać wymaganiom przewidzianym w art. 424 5 §
1 k.p.c. Wszystkie te wymagania mają charakter konstrukcyjny skargi i powinny być
spełnione w sposób kumulatywny, toteż
skarga niespełniająca któregokolwiek
z nich jest dotknięta tzw. istotnym brakiem i podlega odrzuceniu a limine (art. 4288
§ 1 k.p.c.; por. też np. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, nieopubl.).
Jednym z istotnych, konstrukcyjnych wymogów skargi jest oznaczenie
orzeczenia, od którego skarga została wniesiona, ze wskazaniem tego, czy jest ono
zaskarżone w całości lub w części (art. 4245 § 1 pkt 1 k.p.c.). Z uzasadnienia
wniesionej skargi wynika to, że postanowieniem z dnia 19 września 2006 r.
Sąd Rejonowy w K. odrzucił apelację powoda i na to postanowienie skarżący (S.
Towarzystwo) złożył zażalenie do Sądu Okręgowego w K., które zostało oddalone
postanowieniem tego Sądu z dnia 24 października 2006 r. (sygn. VII Gz 1…/06).
Z treści złożonej skargi kasacyjnej wynika to, że skarżący domaga się
stwierdzenia niezgodności z prawem orzeczenia Sądu Rejonowego z dnia
19 września 2006 r., aczkolwiek w samym uzasadnieniu skargi przypisano
wadliwość interpretacji przepisów art. 1302 § 3 i § 4 k.p.c. „obu sądom
rozpatrującym przedmiotową kwestię”, tj. zagadnienie dopuszczalności apelacji.
Jednocześnie treść skargi nie wskazuje na to, że oznaczając orzeczenie Sądu
pierwszej instancji jako niezgodne z prawem, skarżący powoływał się na
postanowienie art. 4241 § 2 k.p.c., przewidujące tylko w wyjątkowych wypadkach
możliwość
wniesienia
skargi
od
prawomocnego
orzeczenia
kończącego
postępowanie w sprawie, wydanego przez sąd pierwszej instancji. Oznacza to, że
w skardze wskazywano orzeczenie, od którego nie mogłaby być jednak skutecznie
wniesiona skarga w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. Wskazanie orzeczenia Sądu
pierwszej instancji jako tego, od którego została wniesiona skarga o stwierdzenie
niezgodności z prawem, nie spełnia wymagania określonego w art. 424 5 § 1 pkt 1
k.p.c. w zw. z art. 4241 § 1 k.p.c., nawet wtedy, gdy z treści skargi wynika to, że
skargą powinno być objęte zindywidualizowane orzeczenie kontrolne Sądu drugiej
instancji, wydane w wyniku wniesienia środka odwoławczego.
Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę jako
niespełniającą wszystkich konstrukcyjnych wymogów przewidzianych w art. 424 5 §
1 pkt 1 k.p.c.