Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 25/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for legal review of final judgment due to failure to exhaust remedies.

Numero d'incarto III CNP 25/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for a declaration of unlawfulness against a final judgment from the Regional Court. The plaintiff argued the lower court violated civil code provisions regarding unjust enrichment, but the court found the appeal inadmissible because the plaintiff had not utilized available legal remedies. The decision rests on the principle that exhausting statutory appeals is a prerequisite for such extraordinary relief, except in rare cases of fundamental rights violations.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1, 4241 § 2, 4245 § 1 pkt 5, 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for a declaration of unlawfulness of a final judgment is inadmissible if the party has not exhausted the remedies available to them, unless an exceptional circumstance involving a violation of fundamental legal principles or constitutional freedoms is proven.

Parole chiave

Generato dall'IA
declaration of unlawfulness exhaustion of remedies final judgment review civil procedure law extraordinary appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4241 § 1 k.p.c.
Wyjątek od tej zasady został przewidziany w art. 4241 § 2 k.p.c., zgodnie z którym
art. 4241 § 2 k.p.c.
Wyjątek od tej zasady został przewidziany w art. 4241 § 2 k.p.c., zgodnie z którym
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Według art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., jeżeli skargę wniesiono, stosując art.
art. 4248 § 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 2 k.p.c
Wyjątek od tej zasady został przewidziany w art. 4241 § 2 k.p.c., zgodnie z którym
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
Według art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., jeżeli skargę wniesiono, stosując art.
art. 4248 § 1 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 25/13

POSTANOWIENIE

Dnia 10 października 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka

w sprawie ze skargi A. W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S.

z dnia 9 stycznia 2013 r.,

wydanego w sprawie z powództwa A. W.

przeciwko PGE Dystrybucja S.A.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 października 2013 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

A. W., w pozwie skierowanym przeciwko PGE Dystrybucja S.A. wnosił o

zasądzenie

od

pozwanej

Spółki

kwoty

21 600

zł

z

odsetkami

tytułem

wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z jego nieruchomości położonej w S. W

toku procesu ograniczył powództwo do kwoty 5 700 zł, w związku z czym

postępowanie w pozostałym zakresie zostało umorzone.

Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy w S. oddalił powództwo i

orzekł o kosztach procesu. Wyrok ten uprawomocnił się w pierwszej instancji.

W dniu 18 czerwca 2013 r. A. W. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności

wymienionego wyroku z prawem, zarzucając, że został on wydany z naruszeniem

przepisów art. 172, 224 i 225 k.c.

Sąd Rejonowy przedstawił akta sprawy Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 424 1 § 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie

w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana

lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie

było i nie jest możliwe. Przytoczony przepis wyraża zasadę, że przesłanką

dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę przysługujących jej środków prawnych.

Wyjątek od tej zasady został przewidziany w art. 4241 § 2 k.p.c., zgodnie z którym

w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia niezgodności z prawem

prawomocnego

wyroku

sądu

pierwszej

lub

drugiej

instancji

kończącego

postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej

środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze

przysługujących stronie środków prawnych. Z przepisu tego wynika, że jeżeli strona

nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi jest

uzależniona od spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz

występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej

z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela. Pojęcie „wypadek wyjątkowy” odnosi się

do przyczyn niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia oraz powodów, dla

których strona nie skorzystała z możliwości jego zaskarżenia (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113,

z dnia 18 sierpnia 2006 r., I CNP 42/06, nie publ., z dnia 25 lipca 2007 r., III CNP

53/07, nie publ. i z dnia 14 marca 2013 r., III CNP 9/13, nie publ.).

Według art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., jeżeli skargę wniesiono, stosując art. 4241

§ 2 k.p.c., powinna ona zawierać wykazanie, że występuje wyjątkowy wypadek

uzasadniający wniesienie skargi. Niespełnienie tego wymagania - zgodnie z art.

4248 § 1 k.p.c. - skutkuje odrzuceniem skargi.

Wniesiona skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5

k.p.c. i z tej przyczyny ulega odrzuceniu. Tylko ubocznie trzeba zauważyć,

że skarga ta nie spełnia również wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 3 i 4

k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

postanowił, jak w sentencji.

jw