Supreme Court dismisses appeal for legal review of final judgment due to failure to exhaust remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for a declaration of unlawfulness against a final judgment from the Regional Court. The plaintiff argued the lower court violated civil code provisions regarding unjust enrichment, but the court found the appeal inadmissible because the plaintiff had not utilized available legal remedies. The decision rests on the principle that exhausting statutory appeals is a prerequisite for such extraordinary relief, except in rare cases of fundamental rights violations.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1, 4241 § 2, 4245 § 1 pkt 5, 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for a declaration of unlawfulness of a final judgment is inadmissible if the party has not exhausted the remedies available to them, unless an exceptional circumstance involving a violation of fundamental legal principles or constitutional freedoms is proven.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 25/13
POSTANOWIENIE
Dnia 10 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Barbara Myszka
w sprawie ze skargi A. W.
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S.
z dnia 9 stycznia 2013 r.,
wydanego w sprawie z powództwa A. W.
przeciwko PGE Dystrybucja S.A.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 10 października 2013 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
A. W., w pozwie skierowanym przeciwko PGE Dystrybucja S.A. wnosił o
zasądzenie
od
pozwanej
Spółki
kwoty
21 600
zł
z
odsetkami
tytułem
wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z jego nieruchomości położonej w S. W
toku procesu ograniczył powództwo do kwoty 5 700 zł, w związku z czym
postępowanie w pozostałym zakresie zostało umorzone.
Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy w S. oddalił powództwo i
orzekł o kosztach procesu. Wyrok ten uprawomocnił się w pierwszej instancji.
W dniu 18 czerwca 2013 r. A. W. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności
wymienionego wyroku z prawem, zarzucając, że został on wydany z naruszeniem
przepisów art. 172, 224 i 225 k.c.
Sąd Rejonowy przedstawił akta sprawy Sądowi Najwyższemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 424 1 § 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności
z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie
w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana
lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie
było i nie jest możliwe. Przytoczony przepis wyraża zasadę, że przesłanką
dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę przysługujących jej środków prawnych.
Wyjątek od tej zasady został przewidziany w art. 4241 § 2 k.p.c., zgodnie z którym
w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia
podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw
człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia niezgodności z prawem
prawomocnego
wyroku
sądu
pierwszej
lub
drugiej
instancji
kończącego
postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej
środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze
przysługujących stronie środków prawnych. Z przepisu tego wynika, że jeżeli strona
nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi jest
uzależniona od spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz
występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej
z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych
wolności albo praw człowieka i obywatela. Pojęcie „wypadek wyjątkowy” odnosi się
do przyczyn niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia oraz powodów, dla
których strona nie skorzystała z możliwości jego zaskarżenia (zob. postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113,
z dnia 18 sierpnia 2006 r., I CNP 42/06, nie publ., z dnia 25 lipca 2007 r., III CNP
53/07, nie publ. i z dnia 14 marca 2013 r., III CNP 9/13, nie publ.).
Według art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., jeżeli skargę wniesiono, stosując art. 4241
§ 2 k.p.c., powinna ona zawierać wykazanie, że występuje wyjątkowy wypadek
uzasadniający wniesienie skargi. Niespełnienie tego wymagania - zgodnie z art.
4248 § 1 k.p.c. - skutkuje odrzuceniem skargi.
Wniesiona skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5
k.p.c. i z tej przyczyny ulega odrzuceniu. Tylko ubocznie trzeba zauważyć,
że skarga ta nie spełnia również wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 3 i 4
k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
postanowił, jak w sentencji.
jw