Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 25/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven damage and legal analysis.

Numero d'incarto III CNP 25/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal challenging the final judgment of the Court of Appeal. The plaintiff failed to prove the existence of actual damage caused by the contested ruling and did not sufficiently analyze why other legal remedies were unavailable. Consequently, the court ruled that the statutory requirements for filing an appeal to declare a final judgment inconsistent with the law were not met.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 4, 5 k.p.c.; An appeal to declare a final judgment inconsistent with the law requires the appellant to prove the existence of actual damage and to demonstrate that no other legal remedies could have been effective.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal invalidating final judgment proof of damage requirement legal remedies analysis causal link to loss procedural dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącą obciąża obowiązek przedstawienia
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Art. 98 § 1, 3 k.p.c.
O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, art.
Art. 108 § 1 k.p.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.
108 § 1 w związku z art. 13 § 2, art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
13 § 2, art. 391 § 1, art.
Art. 398 § 21 k.p.c.
391 § 1, art. 398 21 i art.
Art. 42412 k.p.c.
398 21 i art. 42412 k.p.c. oraz w związku
§ 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
§ 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP 4/05
postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP 4/05, niepubl.;
postanowienie SN z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt III CNP 5/05
postanowienie SN z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt III CNP 5/05, niepubl.;
postanowienie SN z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I CNP 19/05
postanowienie SN z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I CNP 19/05, niepubl.;
postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP 38/05
postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP 38/05, OSNC z 2006 r.,
postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06
postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06
postanowienie SN z dnia 14 kwietnia 2008 r., sygn. akt II BP 1/08
postanowienie SN z dnia 27 października 2005 r.
postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I CNP 108/08
postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05
postanowienie SN z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt I CNP 50/08
postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I CNP 111/08

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 25/10

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa E.(...) sp. z o.o. w K.

przeciwko T.(...) sp. z o.o. w B.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lipca 2010 r.,

na skutek skargi strony pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I ACa

(…),

odrzuca skargę i zasądza od skarżącego na rzecz powoda 3 600 (trzy tysiące

sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów wywołanych jej wniesieniem.

Uzasadnienie

W związku ze skargą pozwanej T.(...) sp. z o.o. z siedzibą w B. o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 30 września

2009 r. należy zważyć, co następuje.

Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

Uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu

przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania,

postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por.:

postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP 4/05, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt III CNP 5/05, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I CNP 19/05, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP 38/05, OSNC z 2006 r.,

nr 7-8, poz. 141). Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, uregulowana w art. 4245 § 1

pkt 4 k.p.c., zostaje spełniona, jeżeli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie

znane mu fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem

a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto

powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu

szkody wiarygodnym (tak m.in.: postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP

23/06, Biuletyn SN z 2006 r., nr 6, s. 8; postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III

CNP 40/06 nie publ.). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego ten

kreatywny wymóg skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia obliguje skarżącą do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła, jak

również do wskazania jej rodzaju i rozmiaru, a ponadto do powołania lub przedstawienia

dowodów lub innych środków uwiarygodniających jej twierdzenie. Niezbędne jest

wskazanie związku przyczynowego między wydaniem zaskarżonego wyroku a

powstaniem szkody. Ponadto skarżąca może powoływać się tylko na taką szkodę, która

została już wyrządzona na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia, a nie na szkodę,

która może powstać dopiero w przyszłości. W chwili wniesienia skargi szkoda musi już

istnieć, a więc nie wystarcza zagrożenie jej wystąpienia (postanowienie SN z dnia 14

kwietnia 2008 r., sygn. akt II BP 1/08, niepubl.). Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w

postanowieniu z 27 października 2005 r. (sygn. akt V CNP 28/05, niepubl.), skarga o

stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem nie służy zapobieganiu

wyrządzenia szkody, mogącej powstać wskutek wydania orzeczenia sądowego, lecz jest

środkiem prawnym, który w razie jego uwzględnienia stanowi podstawę wystąpienia z

powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o naprawienie szkody wyrządzonej

orzeczeniem sądowym (por także: postanowienie SN z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt

IV CNP 7/05, niepubl.; postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP

4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16; postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn.

akt V CNP 102/06, niepubl.; postanowienie SN z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II CNP

51/07, niepubl.; postanowienie SN z dnia 21 lipca 2008 r., l CNP 44/08, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 30 września 2008 r., l CNP 63/08, niepubl.). Tak rozumianego

obowiązku skarżąca nie spełniła. W szczególności nie podjęła próby choćby

uprawdopodobnienia, że wskazywana szkoda już wystąpiła, twierdząc jedynie, że

wydanie zaskarżonego orzeczenia spowodowało wyrządzenie szkody w majątku

pozwanej poprzez dokonanie zapłaty na rzecz powoda.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącą obciąża obowiązek przedstawienia

analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest

niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżąca

powinna wykazać, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy

pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia (postanowienie

SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I CNP 108/08, niepubl.). Oznacza to obowiązek

przeprowadzenia

analizy

przepisów

dotyczących

środków

prawnych,

których

zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść

skutku. Co więcej skarżąca musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy

„uwiarygodnić”), że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w

drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu i

przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz

na dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN z dnia 27

stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7-8, poz. 140). Z kolei nie

chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie postępowania, ale także o

inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie

służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności (zob. postanowienie SN z dnia 24

lipca 2008 r., sygn. akt I CNP 50/08, niepubl.). Skarżąca przeprowadziła analizę

niedopuszczalności skargi kasacyjnej, ale nie przeprowadziła dostatecznej analizy

niedopuszczalności innych środków prawnych. Zaś w uzasadnieniu skargi (k. 12

uzasadnienia skargi) podała, że została pozbawiona możliwości obrony swoich praw, co

wiąże się z podstawami wznowienia postępowania (art. 401 pkt 2 k.p.c. dotyczący m. in.

pozbawienia możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa). Z kolei krótka

wzmianka na temat niemożliwości zaskarżenia kwestionowanego wyroku w drodze

innych środków prawnych, ze względu na to, że nie zachodzą „ani postawy

nieważnościowe, ani właściwe postawy restytucyjne” nie może być uznana za

wypełnienie obowiązku wynikającego z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por.: postanowienie SN

z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I CNP 111/08, niepubl.).

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 4248 § 1 k.p.c.

O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, art.

108 § 1 w związku z art. 13 § 2, art. 391 § 1, art. 398 21 i art. 42412 k.p.c. oraz w związku

z § 12 ust. 5 pkt 2 i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28

września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez

Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

radcę

ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).

prawnego