Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 25/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidity of final ruling as damage stems from first-instance judgment, not the appeal rejection order.

Numero d'incarto III CNP 25/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal for invalidity of a final court order rejecting his appeal. The defendant argued the lower court violated procedural rules by closing the trial without hearing him, but the Supreme Court found the alleged damage resulted from the first-instance judgment, not the order rejecting the appeal. Consequently, the court ruled that the specific procedural violations cited applied only to the first instance and did not justify attacking the final decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.; A complaint for invalidity of a final judgment may only concern the specific ruling that caused the damage, and the complaint must explicitly cite the violated legal provision.

Parole chiave

Generato dall'IA
complaint for invalidity final judgment procedural damage second instance order cited legal provision civil procedure code supreme court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
w sposób oczywisty z art. 4241 § 1 k.p.c. Z tych względów przyjęto np.,
Art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.
przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., tj.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 w związku
Art. 98 k.p.c.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
98 w związku z art. 391 § 1, art.
Art. 39821 k.p.c.
Art. 42412 k.p.c.
39821 i art. 42412 k.p.c.
art. 4241 k.p.c
przedmiotem przewidzianej w art. 4241 k.p.c.
art. 379 pkt 5 k.p.c
z art. 379 pkt 5 k.p.c. poprzez niestwierdzenie nieważności postępowania pomimo
art. 224 § 1 k.p.c
naruszenia przez Sąd Rejonowy w T. art. 224 § 1 k.p.c. przez zamknięcie rozprawy

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie z dnia 27 kwietnia 2007 r., I CNP 20/07
postanowienie z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 18/05
postanowienie z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05
postanowienie z dnia 27 lipca 2006 r., III CNP 25/06
III CNP 18/05
Appeal against rejection of retrial request is admissible only if harm stems from the appeal court's ruling, not the retrial request rejection.
IV CNP 1/05
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with formal requirements for legal challenge to final judgment.
III CNP 25/06
1/05, niepubl., z dnia 27 lipca 2006 r., III CNP 25/06, niepubl.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 25/09

POSTANOWIENIE

Dnia 14 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa A. L.

przeciwko W. W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2009 r.,

na skutek skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w T.

z dnia 28 lipca 2008 r.,

odrzuca skargę i zasądza od pozwanego na rzecz powódki

kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście zł) tytułem zwrotu kosztów

postępowania przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2007 r. Sąd Rejonowy w T.ie zasądził od

pozwanego W. W. na rzecz powódki A. L. kwotę 28 219,72 zł z ustawowymi

odsetkami tytułem wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości.

Postanowieniem z dnia 28 lipca 2008 r., Sąd Okręgowy w T. oddalił

zażalenie pozwanego W. W. od postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 31

marca 2008 r., oddalającego wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do

złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i wniesienia apelacji oraz

odrzucającego jego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji

i odrzucającego apelację.

Postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia 28 lipca 2008 r. stało się

przedmiotem przewidzianej w art. 4241 k.p.c. skargi pozwanego o stwierdzenie

niezgodności tego orzeczenia z prawem. Skarżący zarzucił, że „orzeczenie to

zostało wydane z naruszeniem art. 378 § 1 in fine związku z art. 397 § 2 w zw.

z art. 379 pkt 5 k.p.c. poprzez niestwierdzenie nieważności postępowania pomimo

naruszenia przez Sąd Rejonowy w T. art. 224 § 1 k.p.c. przez zamknięcie rozprawy

i wydanie wyroku, mimo nieudzielenia pozwanemu głosu i nieuwzględnienia jego

zarzutów do treści opinii biegłego z zakresu szacowania nieruchomości oraz

niemożność ustosunkowania się do pisma powódki z dnia 12 listopada 2007 r., a

także nieuwzględnienia zarzutu przedawnienia roszczeń powódki, a także art. 316

§ 1 k.p.c. przez wydanie wyroku z pominięciem stanu rzeczy z chwili zamknięcia

rozprawy (…), oraz art. 169 § 2 k.p.c. w związku z art. 243 k.p.c. przez przyjęcie, że

na stronie wnoszącej o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej

koniecznym jest dowodzenie okoliczności wyłączających świadomość działania, a

nie wyłącznie uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających brak winy w

uchybieniu terminowi, a także naruszenie art. 2, 32 i 45 Konstytucji RP, a to zasady

zaufania obywatela do Państwa, jak również gwarantowaną zasadę państwa

prawnego i pewności prawa, oraz prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia jego

sprawy przez niezawisły sad, co stanowi uzasadnioną przesłankę do przyjęcia i

rozpoznania skargi”.

Uprawdopodabniając wyrządzenie szkody przez wydanie zaskarżonego

orzeczenia

Skarżący

uczestniczenia

w

podniósł,

ostatniej

że

„na

rozprawie,

skutek

a

obiektywnej

następnie

niemożności

oddalenia

wniosku

o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia i odrzucenia apelacji,

pozbawiony został możliwości obrony swoich praw, a tym samym został

zobowiązany do zapłaty kwoty, która w rzeczywistości powódce się nie należy”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że przedmiotem skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być tylko to prawomocne

orzeczenie, przez którego wydanie została wyrządzona szkoda. Wynika to zresztą

w sposób oczywisty z art. 4241 § 1 k.p.c. Z tych względów przyjęto np.,

że postanowienie

sądu

drugiej

instancji

odrzucające

apelację

może

być

przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia tylko wtedy, gdy szkoda została wyrządzona właśnie przez to

orzeczenie, a nie przez wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, podważanego

odrzuconą apelacją (postanowienie z dnia 27 kwietnia 2007 r., l CNP 20/07,

niepubl.), oraz że postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na

postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o wznowienie

postępowania może być zaskarżone omawianą skargą tylko wówczas, gdy szkoda

została wyrządzona przez wydanie tego orzeczenia, a nie przez wydanie

orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania (postanowienie z dnia

27 stycznia 2006 r., III CNP 18/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 139).

Tymczasem pozwany wskazał w skardze, że szkoda której doznał na skutek

wydania zaskarżonego orzeczenia polega na uniemożliwieniu mu uczestniczenia

w ostatniej rozprawie przed wydaniem wyroku zasądzającego od niego zapłatę

kwoty 28 219,72 zł wraz z odsetkami na rzecz powódki, co można odnieść tylko do

wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 14 listopada 2007 r., a nie do zaskarżonego

skargą postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 28 lipca 2008 r. W

podstawach skargi skarżący sformułował zarzuty naruszenia prawa procesowego,

które również można odnieść jedynie do postępowania przed sądem pierwszej

instancji zakończonego wyrokiem z dnia 14 listopada 2007 r.

Poza tym skarga pozwanego nie spełnia wymagania konstrukcyjnego

przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., tj. nie wskazuje przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Wymaganie to ma odrębny

charakter i musi zostać spełnione niezależnie od postaw skargi, jeżeli zatem ten

sam przepis stanowi jednocześnie podstawę skargi oraz przepis, z którym

orzeczenie jest niezgodne, to należy przedstawić oba te elementy w sposób

odrębny (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP

1/05, niepubl., z dnia 27 lipca 2006 r., III CNP 25/06, niepubl.).

Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 w związku

z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1, art.

39821 i art. 42412 k.p.c.

jz