Supreme Court dismisses appeal challenging final judgment on joint property division due to factual disputes.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a final ruling regarding the division of joint property. The applicant argued the court erred in factually determining that funds from a house sale were consumed, but the court found this constituted a challenge to factual findings rather than a legal error. Consequently, the appeal was rejected because it violated procedural requirements prohibiting appeals based on disputed facts or lack of demonstrated harm.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4244 k.p.c.; Art. 4245 k.p.c.: Appeals against final judgments cannot be based on objections regarding the establishment of facts or the assessment of evidence, and must demonstrate actual harm or the impossibility of other remedies.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 24/09
POSTANOWIENIE
Dnia 29 października 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie z wniosku H.Ł.
przy uczestnictwie J.Ł.
o podział majątku wspólnego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 października 2009 r.,
na skutek skargi wnioskodawczyni
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K.
z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt [...],
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
W związku ze skargą wnioskodawczyni H.Ł. o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego orzeczenia od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z
dnia 1 października 2008 r. należy podnieść, co następuje.
Zgodnie z art. 4244 k.p.c. zdanie drugie, podstawą skargi nie mogą być
zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Skarżąca nie powołała
w podstawie skargi wprawdzie przepisów odnoszących się do ustalenia faktów lub
oceny dowodów, jednak wywód mający uzasadnić tezę
o niezgodności
zaskarżonego orzeczenia z przepisami art. 46, 36 i 40 k.r.o., 684 k.p.c. oraz 6 k.c.
oparty jest na przyjętym przez nią założeniu, że w skład majątku wspólnego nie
wchodziła kwota pozostała po sprzedaży domu, ponieważ została zużyta w sposób
nie naruszający zasad zwykłego zarządu majątkiem wspólnym. Oznacza to,
że skarżąca w istocie kwestionuje dokonane w sprawie ustalenia faktyczne.
Podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
(podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej) nie mogą zaś być zarzuty dotyczące
ustalonego w sprawie stanu faktycznego, podnoszone pod pozorem twierdzeń
o niezgodności orzeczenia ze wskazanymi przepisami prawa materialnego.
Niezależnie od tego skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1
pkt 1, 2, 4 i 5 k.p.c. Wnioskodawczyni oznaczając orzeczenie, od którego wnosi
skargę nie wskazała, czy zaskarża je w całości, czy w części (art. 424 5 § 1 pkt 1
k.p.c.).
W skardze brak uzasadnienia jej podstaw, uzasadnienie dotyczy jedynie
twierdzenia o niezgodności orzeczenia z art. 46 k.r.o. i 684 k.p.c.
Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie
orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.) polega na
przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została
wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy
z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8,
poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, niepubl., z dnia 23 września
2005 r., III CNP 5/05, niepubl., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, niepubl.).
Tymczasem
z
twierdzeń
zawartych
w
skardze
jednoznacznie
wynika,
że wskazywana szkoda jeszcze nie wystąpiła. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy
w postanowieniu z 27 października 2005 r. (V CNP 28/05, niepubl.), skarga
o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem nie służy
zapobieganiu wyrządzenia szkody, mogącej powstać wskutek wydania orzeczenia
sądowego, lecz jest środkiem prawnym, który w razie jego uwzględnienia stanowi
podstawę wystąpienia z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o naprawienie
szkody wyrządzonej orzeczeniem sądowym.
Wykazanie
w
skardze
o
stwierdzenie
niezgodności
z
prawem
prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze
innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.)
polega na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący
i niebudzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonywającym
uzasadnieniu.
Niezbędne
jest
przedstawienia
analizy
prawnej
przepisów
dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie - w odniesieniu do
zaskarżonego orzeczenia - jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno
nie mogłoby odnieść skutku (por. postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r.,
III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140, postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r.,
I CNP 12/06, niepubl.). Wobec powyższego nie można uznać, aby przedstawiony w
skardze wywód odnoszący się jedynie do dopuszczalności skargi kasacyjnej
wypełniał wymaganie opisane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Z tych względów, orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).