Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to failure to prove exhaustion of other legal remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the participant's appeal to declare a final civil judgment inconsistent with the law. The appellant merely stated that no other legal remedies were available after a cassation appeal was rejected, without providing a legal analysis. The court ruled that this assertion failed to meet the statutory requirement to prove the impossibility of using other remedies.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.: An appeal for invalidation of a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate that no other legal remedies exist or are effective.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
.Sygn. akt III CNP 23/13
POSTANOWIENIE
Dnia 21 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie z wniosku Z. L., C. L.
i Ł. L.
przy uczestnictwie Z. P., K. B., J. B.-W.,
A. B. i J. L.
o zniesienie współwłasności,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 21 sierpnia 2013 r.,
na skutek skargi uczestnika Z. P.
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K.
z dnia 25 października 2011 r.,
1. odrzuca skargę,
2. zasądza od Z. P. na rzecz K. B., J. B.-W. i A. B. 1800 (tysiąc
osiemset) zł tytułem kosztów postępowania skargowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 października 2011 r. Sąd Okręgowy w K. – po
rozpoznaniu apelacji wnioskodawców i uczestników postępowania Z. P., K. B., J.
B.-W., A. B. i J. L. – zmienił postanowienie znoszące współwłasność nieruchomości
w ten sposób, że w dodanych punktach VIII i IX oddalił – odpowiednio – żądanie
zasądzenia utraconych korzyści od A. B. i J. B.-W. oraz zasądził od
wnioskodawców i uczestników postępowania J. L. i Z. P. na rzecz A. B. i J. B.-W.
określone kwoty tytułem zwrotu spełnionego świadczenia, oddalił żądanie
zasądzenia odsetek od spełnionego świadczenia i orzekł o kosztach postępowania.
Od postanowienia Sądu drugiej instancji uczestnik postępowania Z. P. wniósł
skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych
(Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) jest - podobnie jak skarga kasacyjna - środkiem
prawnym sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są
związane nie tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale
wynikają także z potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego
została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie przepisu
prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga
dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenia
niezgodności orzeczenia z prawem.
Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być
spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniające któregokolwiek
z nich jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym
dla usuwania braków i podlega odrzucenie bez wzywania do ich usunięcia. Każde
z tych wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. - na co Sąd Najwyższy
wielokrotnie zwracał uwagę - ma charakter samoistny, powinno być zatem
spełnione niezależnie od innych wymagań (por. postanowienia Sąd Najwyższego:
z dnia 20 lipca 2005 r., IV CMP 1/05 i z dnia 18 stycznia III CNP 21/05 niepubl.).
W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że obciążający skarżącego
obowiązek wykazania, iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe oznacza przeprowadzenie prawniczej
analizy przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest
niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść skutku.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”,
„przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że
wzruszenie zaskarżonego orzeczenia
w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Podkreśla
się, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie postępowania,
ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia,
ewentualnie
służące
pozbawieniu
lub
ograniczeniu
wykonalności
(por.
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 stycznia 2006 r., III CZP 23/05, OSNC
2006, nr 7-8, poz. 140, z dnia 21 grudnia 2006 r., III CZP 57/06 niepubl.).
Tymczasem uczestnik postępowania poprzestał na stwierdzeniu, że - po
odrzuceniu jego skargi kasacyjnej ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia –
„brak jest obecnie możliwości wzruszenia orzeczenia w drodze innych środków
prawnych”. Okoliczności powołane przez skarżącego nie mogą zatem być uznane
za spełniające wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji
postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c. oraz art. 520 § 3 w związku z art. 391, art. 398 21
i art. 42412 k.p.c.).