Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 23/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses legal challenge for failure to prove impossibility of other remedies.

Numero d'incarto III CNP 23/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's complaint for a ruling to declare a final judgment inconsistent with the law. The plaintiff failed to demonstrate that appealing the lower court's decision was impossible, merely citing the low value of the dispute as a reason. The court held that statutory requirements for such complaints must be met cumulatively and independently, requiring concrete proof that no other legal remedies were available.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 k.p.c.; A complaint for a ruling to declare a final judgment inconsistent with the law requires the plaintiff to independently prove that no other legal remedies were available, and mere assertions or references to low case value are insufficient.

Parole chiave

Generato dall'IA
complaint for inconsistency final judgment review impossibility of remedies cumulative requirements legal challenge dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4245 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
art. 77 Konstytucji
4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77 ust.
art. 4171 § 2 k.c.
wypływających z art. 4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art.
art. 4248 § 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.)
art. 4245 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
art. 4171 § 2 k.c
wypływających z art. 4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art.
art. 77 ust. 1 Konstytucji
4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji,
art. 4244 k.p.c
art. 4245 k.p.c
na konstrukcję art. 4245 k.p.c., należy przyjąć, że

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 10/05
postanowienia z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05
postanowienia z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05
postanowienia z dnia 16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05
IV CNP 1/05
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with formal requirements for legal challenge to final judgment.
III CNP 21/05
Supreme Court dismisses appeal for eviction due to missing statutory elements and failure to prove damage.
III CNP 4/05
Supreme Court dismisses appeal against enforcement clause order as it does not end main proceedings.
I CNP 28/05
oraz postanowienie dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, nie publ.; por.
I CNP 5/05
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with legal analysis requirement for vacating final judgment.
I CNP 37/05
2005 r., I CNP 28/05, oraz z dnia 16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05, nie publ.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05

Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.)

polega na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób

wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia i

przekonywającym uzasadnieniu.

Sędzia SN Jacek Gudowski

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa HandlowoUsługowego "M." Jadwiga B. i Witold K. sp. j. w G. przeciwko "H." sp. z o.o. w W. o

zobowiązanie do naprawy dzieła lub zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie

Cywilnej w dniu 27 stycznia 2006 r., na skutek skargi pozwanej o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z

dnia 10 sierpnia 2005 r.

odrzucił skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2005 r. Sąd Okręgowy w Krakowie nakazał

pozwanemu „H.", spółce z o.o., dokonać naprawy pionowego kolektora gruntowego

albo zapłacić na rzecz powoda Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego „M." –

Jadwiga B., Witold K., spółka jawna w G. kwotę 62 220 zł, a w pozostałym zakresie

powództwo oddalił.

Wyrok Sądu Okręgowego pozwana zaskarżyła apelacją, która została

oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 10 sierpnia 2005 r.

Orzeczenia Sądu Okręgowego oraz Apelacyjnego pozwana zaskarżyła skargą

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o

zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), powinna zawierać – obok

oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw

oraz ich uzasadnienia i wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem

– także wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w

sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z

nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla

usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę, że każde wymaganie

przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny, powinno być zatem

spełnione samodzielnie, niezależnie od innych wymagań. Przepis ten wyraźnie

odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać każdy z tych elementów

przedstawiony odrębnie (postanowienia z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 oraz z

dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ.).

Należy podkreślić, że postawienie przez prawodawcę jako dwu odrębnych

wymagań przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym

i uzasadnionym. Po pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi, o której mowa,

została ustanowiona w celu stworzenia możliwości realizacji uprawnień

wypływających z art. 4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji,

przewidującym odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez

niezgodne z prawem działania przy wykonywaniu władzy publicznej. Jest w tej

sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem uzasadniająca odpowiedzialność

Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi – jasno określona przez

wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest niezgodne. Po drugie, same

wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego orzeczenia, wytykane w

ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność orzeczenia z prawem (por. art.

4244 k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy wskazane jako naruszone w

ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame z przepisami

(przepisem), z którym orzeczenie jest niezgodne. Z tych przyczyn, zważywszy także

na względy czysto normatywne, tj. na konstrukcję art. 4245 k.p.c., należy przyjąć, że

nie stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c.

odwołanie się do podstaw skargi lub ich uzasadnienia. W skardze strony pozwanej

powołano obie podstawy z uzasadnieniem, ale nie wskazano przepisu prawa, z

którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, należało zatem uznać, że skarga ta

nie spełnia omawianego wymagania.

Skarga dotknięta jest także innymi wadami. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że

przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. obowiązek uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda

wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego

oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów (uzasadnienie

postanowienia z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16

oraz postanowienie dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, nie publ.; por. także art.

243 k.p.c.). Skarżąca nie wypełniła tego obowiązku, gdyż ograniczyła się jedynie do

stwierdzenia, że przez wydanie zaskarżonych orzeczeń została jej wyrządzona

szkoda w postaci konieczności ponownego wykonania robót albo zapłacenia ich

równowartości na rzecz powódki. Pozwana nie wskazała w skardze żadnych

dowodów świadczących o powstaniu szkody i o jej rozmiarach, a powołanie się na

wynikający z orzeczeń sądowych obowiązek naprawienia urządzeń albo zapłaty

równowartości naprawy nie może być uznane ani za szkodę, ani za spełnienie

wymagania, o którym mowa.

Skarżąca nie wykazała również, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w

drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W tym zakresie Sąd

Najwyższy przyjął, że wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. jest

spełnione, gdy skarżący przeprowadzi wywód, z którego wynika, iż ani skarga

kasacyjna, ani skarga o wznowienie postępowania nie są w sprawie dopuszczalne

albo z innych przyczyn nie mogą zostać skutecznie wniesione (postanowienia z

dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17, z dnia 13 grudnia

2005 r., I CNP 28/05, oraz z dnia 16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05, nie publ.).

Uzupełniając to stanowisko, które Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela,

należy dodać, że środkami umożliwiającymi wzruszenie zaskarżonego orzeczenia

mogą być – oprócz wymienionych – także inne narzędzia procesowe (np.

powództwo przeciwegzekucyjne lub specjalne środki funkcjonujące w postępowaniu

nieprocesowym), a wskazany przez Sąd Najwyższy wywód jest zbędny, gdy

skarżący dołączy do skargi odpisy orzeczeń dowodzących, że uruchomienie innych

środków procesowych okazało się nieskuteczne (np. odpis prawomocnego

postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania). Tak czy inaczej,

należy pamiętać, że zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., skarżący musi „wykazać" (a

więc nie „wskazać", „przytoczyć" czy „uwiarygodnić"), iż wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi

więc ujawnić i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i

niebudzący wątpliwości oraz dowieść jej istnienia i przekonywająco uzasadnić.

Ustawodawca postawił to wymaganie wychodząc z trafnego, a nawet

oczywistego założenia, że odpowiedzialność Skarbu Państwa przewidziana w art.

77 Konstytucji i art. 4171 § 2 k.c., oparta na skardze unormowanej w art. 4241 k.p.c.,

mającej charakter nadzwyczajnego środka prawnego, może wchodzić w grę tylko

wtedy, gdy strona poszkodowana uczyniła wszystko, aby nie dopuścić do powstania

szkody. Inaczej mówiąc, obowiązkiem strony (obywatela) jest wykorzystanie

wszystkich istniejących narzędzi procesowych i dopiero ich bezskuteczność lub

brak może – w wypadku wystąpienia szkody – uzasadniać odpowiedzialność

państwa (por. uzasadnienie projektu rządowego, druk sejmowy nr 2696, IV

kadencja). Jest więc oczywiste, że strona, wnosząc skargę, musi wykazać, iż z

wszystkich innych narzędzi skorzystała lub że są one dla niej – w konkretnej

sytuacji – niedostępne.

W sprawie niniejszej skarżąca poprzestała na stwierdzeniu, że wzruszenie

zaskarżonych orzeczeń za pomocą innych środków prawnych nie było i nadal nie

jest możliwe, gdyż ze względu na niską wartość przedmiotu zaskarżenia, tj. „poniżej

100 000 zł, względnie też poniżej 75 000 zł" w sprawie nie przysługuje skarga

kasacyjna. Okoliczność powołana przez pozwaną nie może więc być uznana za

spełnienie wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).