Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 22/05 Generato dall'IA

Polish Supreme Court allows re-filing a dismissed legal challenge under Civil Procedure Code Art. 4243.

Numero d'incarto III CNP 22/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected a second legal challenge filed by a debtor's wife against a final ruling granting enforcement. The court held that while a dismissed challenge does not bar a new filing under Article 4243 of the Civil Procedure Code, the specific challenge was inadmissible because it targeted a procedural order rather than a final judgment. Consequently, the court ruled that the second filing was procedurally invalid despite the general rule permitting re-filing after dismissal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4243 k.p.c.: A party may file only one effective legal challenge per final ruling, but a previously dismissed challenge does not preclude a new filing if the first was rejected for any reason, provided the new filing meets all admissibility requirements.

Parole chiave

Generato dall'IA
Civil Procedure Code legal challenge dismissed appeal enforcement order admissibility requirements final ruling re-filing permission

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
(art. 4241 § 1 k.p.c.). Na uboczu Sąd Najwyższy zauważył, że skarga małżonki
Art. 4243 k.p.c.
wniesieniu skargi od tego orzeczenia przez tę samą stronę (art. 4243 k.p.c.).
Art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Z tych względów skargę należało odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Art. 4246 § 1 k.p.c.
przewidziany w art. 4246 § 1 k.p.c. Poczynione stwierdzenie upoważnia do wniosku,
art. 4243 k.p.c
wniesieniu skargi od tego orzeczenia przez tę samą stronę (art. 4243 k.p.c.).
art. 4241 § 1 k.p.c
(art. 4241 § 1 k.p.c.). Na uboczu Sąd Najwyższy zauważył, że skarga małżonki
art. 4171 § 1 k.c
od państwa na podstawie art. 4171 § 1 k.c.
art. 4242 k.p.c
rzecz przez podmioty uprawnione (art. 4242 k.p.c.) – tylko jednej skargi dotyczyć
art. 42412 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CNP 4/05
Supreme Court dismisses appeal against enforcement clause order as it does not end main proceedings.
I CKN 7/96
14 listopada 1996 r., I CKN 7/96, OSNC 1997, nr 3, poz.
I CKN 48/96
1997 r., I CKN 48/96, OSNC 1997, nr 8, poz.
I CZ 22/97

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 22/05

Wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, która została odrzucona, nie stoi na przeszkodzie ponownemu

wniesieniu skargi od tego orzeczenia przez tę samą stronę (art. 4243 k.p.c.).

Sędzia SN Jacek Gudowski

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku wierzyciela Ubezpieczeniowego

Funduszu Gwarancyjnego w W. przy uczestnictwie dłużników Jana G. i Pawła G.

oraz małżonki dłużnika Ewy G. o nadanie klauzuli wykonalności na posiedzeniu

niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2006 r. na skutek skargi Ewy G. o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu

Okręgowego w Siedlcach z dnia 8 marca 2005 r.

odrzucił skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 listopada 2004 roku Sąd Rejonowy w Siedlcach

nadał klauzulę wykonalności wyrokowi tego Sądu z dnia 25 kwietnia 2002 r. i

wyrokowi Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 25 listopada 2002 r., wydanemu

przeciwko małżonkowi dłużnika Jana G. – Ewie G., ograniczając jej

odpowiedzialności do majątku objętego majątkową wspólnością małżeńską.

Zażalenie małżonki dłużnika Ewy G. od tego postanowienia zostało orzeczeniem

Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 8 marca 2005 r. oddalone.

Postanowienie Sądu Okręgowego oddalające zażalenie Ewa G. zaskarżyła

skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, lecz Sąd

Najwyższy – postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05 (OSNC 2006,

nr 1, poz. 16) – tę skargę odrzucił. W uzasadnieniu podkreślił, że od postanowienia

w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu skarga o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje

(art. 4241 § 1 k.p.c.). Na uboczu Sąd Najwyższy zauważył, że skarga małżonki

dłużnika dotknięta była także nieusuwalnym brakiem formalnym polegającym na

zaniechaniu uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody.

W dniu 19 października 2005 r. Ewa G. ponownie złożyła skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia z dnia 8 marca

2005 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zważywszy, że zgodnie z art. 4243 k.p.c., od tego samego orzeczenia strona

może wnieść tylko jedną skargą, rozważenia wymaga kwestia, czy skarga

dłużniczki podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna już tylko z tego powodu, że

jest kolejną (drugą) jej skargą od postanowienia Sądu Okręgowego w Siedlcach z

dnia 8 marca 2004 r.

Podejmując tę kwestię trzeba podkreślić, że skarga przewidziana w art. 424 1

k.p.c. jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, służącym osiągnięciu przez

stronę określonego celu, jakim jest stwierdzenie niezgodności z prawem

zaskarżonego orzeczenia, stwarzające podstawę do dochodzenia odszkodowania

od państwa na podstawie art. 4171 § 1 k.c. Nadzwyczajność tego środka i ściśle

określony cel skłoniły ustawodawcę do ograniczenia wielokrotności składania skargi

od tego samego orzeczenia, gdyż brak tego ograniczenia umożliwiałby – ze szkodą

dla porządku prawnego – wielokrotne wnoszenie skargi, zaskarżanie orzeczenia

częściami, mnożenie zarzutów i argumentów, opieranie jej na zmienianych

podstawach itd. Ustawodawca założył więc, że strona, która poniosła szkodę na

skutek wydania prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem, powinna tak

kierować swymi działaniami procesowymi, aby w jednej skardze precyzyjnie

określić to orzeczenie, przytoczyć wszystkie zachodzące podstawy, sformułować

wszelkie zarzuty oraz wskazać wszystkie przypisy, z którymi zaskarżane orzeczenie

jest niezgodne. Założenie to – uwzględniające obowiązywanie przed Sądem

Najwyższym przymusu adwokacko-radcowskiego – służy także sprawności

postępowania oraz minimalizuje zagrożenia dla pewności obrotu prawnego.

Należy jednak podkreślić, że możliwość wniesienia przez stronę – lub na jej

rzecz przez podmioty uprawnione (art. 4242 k.p.c.) – tylko jednej skargi dotyczyć

może jedynie skargi wniesionej skutecznie, tj. dopuszczalnej oraz nadającej się

najpierw do poddania jej tzw. przedsądowi (art. 4249 w związku z art. 3989 i art.

42412 k.p.c.), a następnie – w wypadku przyjęcia do rozpoznania – do

merytorycznego rozstrzygnięcia. Mówiąc inaczej, od tego samego orzeczenia

strona może wnieść skutecznie tylko jedną skargę. Z tego stwierdzenia wynika

więc, że wniesienie przez tę samą stronę od tego samego orzeczenia skargi, która

została z jakiegokolwiek powodu odrzucona, nie stoi na przeszkodzie ponownemu

wniesieniu skargi od tego orzeczenia, jeżeli, oczywiście, zachowany zostanie termin

przewidziany w art. 4246 § 1 k.p.c. Poczynione stwierdzenie upoważnia do wniosku,

że choć skarga Ewy G. jest jej kolejną skargą od tego samego orzeczenia, to –

zważywszy, że poprzednia skarga została odrzucona – nie można jej z tej tylko

przyczyny odrzucić jako niedopuszczalnej.

Przyczyny niedopuszczalności tkwią jednak gdzie indziej, jak bowiem wyjaśnił

Sąd Najwyższy w cytowanym na wstępie, wydanym w tej samej sprawie,

orzeczeniu z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, od postanowienia w

przedmiocie nadania klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu – które nie

może być uznane za postanowienie kończące postępowanie w rozumieniu art. 4241

§ 1 k.p.c. – skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia nie przysługuje (por. także np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

14 listopada 1996 r., I CKN 7/96, OSNC 1997, nr 3, poz. 31, z dnia 22 stycznia

1997 r., I CKN 48/96, OSNC 1997, nr 8, poz. 107 lub z dnia 8 kwietnia 1997 r., I CZ

22/97, OSNC 1997, nr 10, poz. 147).

Ponadto skarga dłużniczki nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 424 5 §

1 pkt 3, 4 i 5.

Z tych względów skargę należało odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).