Supreme Court dismisses appeal for retrial due to failure to prove damage and exhaust legal remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for retrial, ordering the return of procedural costs. The plaintiff failed to substantiate the alleged damage caused by the final judgment and did not adequately demonstrate that other legal remedies were exhausted. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible as it constituted an unauthorized dispute with established facts.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 243 k.p.c.; Art. 3982 § 1 k.p.c.; An appeal for retrial requires the plaintiff to substantiate the damage caused by the final judgment and prove that other legal remedies were exhausted.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 21/12
POSTANOWIENIE
Dnia 25 września 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie z powództwa A. F. i B. J.
przeciwko T. Dystrybucja S.A.
o nakazanie wykonania czynności,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 25 września 2012 r.,
na skutek skargi powoda A. F.
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 1 marca 2012 r.,
odrzuca skargę i zasądza od skarżącego na rzecz pozwanego
kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów
postępowania wywołanego jej wniesieniem.
Uzasadnienie
W związku ze skargą powoda A. F. o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 1 marca 2012 r. należy zważyć,
co następuje.
Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna
zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest
on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich
uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest
niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez
wydanie wyroku, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie
zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest
możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że
występuje
wyjątkowy
wypadek
uzasadniający
wniesienie
skargi,
wniosek
o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.
Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.
Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie
wyroku, którego skarga dotyczy stanowi wyodrębniony i samoistny element skargi
oraz należy do wymogów konstrukcyjnych skargi o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego wyroku. Spełnienie tego wymagania polega na złożeniu
przez skarżącego oświadczenia, iż szkoda wystąpiła, wskazania jej rodzaju,
wysokości i czasu powstania oraz uprawdopodobnienia, że szkoda już powstała
i jest następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia, a co z tym związane
powołania
lub
przedstawienia
na
tą
okoliczność
stosowanych
środków
uprawdopodobnienia uwiarygodniających jego twierdzenia w tym przedmiocie
(por. m.in.: postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2011 r., II CNP 48/11, niepubl.,
postanowienie SN z dnia 28 października 2011 r., III CNP 22/11, niepubl.). W ujęciu
formalnym
wydanie
uprawdopodobnienie
wyroku,
którego
wyrządzenia
skarga
dotyczy,
szkody,
polega
spowodowanej
na
przez
przedstawieniu
wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz
określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem
wyroku niezgodnego z prawem. Powód nie wskazał jednak w uzasadnieniu skargi
żadnych środków uprawdopodobnienia, jak również nie dookreślił samej szkody
poprzez dokładne wskazanie rodzaju, wysokości i czasu powstania. Samo
twierdzenie strony o istnieniu szkody i jej wysokości bez uprawdopodobnienia tej
okoliczności w odrębnym wywodzie przy użyciu dowodów lub innych środków,
niespełniających wymagań wynikających z przepisów o postępowaniu dowodowym
(art. 243 k.p.c.) nie realizuje wymagań z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Wobec
nieuprawdopodobnienia szkody niniejsza skarga stanowi wyłącznie niedozwoloną
polemikę z ustaleniami faktycznymi Sądów orzekających w sprawie i także jako
taka jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia
analizy
prawnej
przepisów
dotyczących
środków
zaskarżenia,
których
zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby
odnieść skutku. Skarżący powinien wykazać, że od zaskarżonego wyroku nie
przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I
CNP 108/08, nie publ.). Oznacza to obowiązek przeprowadzenia analizy przepisów
dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub
które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku. Skarżący musi „wykazać”,
a więc
nie
„wskazać”,
„przytoczyć”
czy
„uwiarygodnić”,
że
wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest
możliwe. Wykazanie
w skardze
o
stwierdzenie
niezgodności
z prawem
prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze
innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu
i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości
oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN
z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7 – 8, poz.
140). Nie chodzi tylko o skargę kasacyjną, ale także o skargę o wznowienie
postępowania oraz o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie
orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności
(zob. postanowienie SN z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt I CNP 50/08, nie publ.).
Skarżący uzasadniając to, że w niniejszej sprawie wzruszenie zaskarżonego
postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe
wykazał niedopuszczalność skargi kasacyjnej powołując się na przepis art. 3982 § 1
k.p.c., ale nie przeprowadził dostatecznej analizy prawnej możliwości skorzystania
z innych środków prawnych, podnosząc jedynie ogólnikowo, że nie zachodzą
w niniejszej sprawie jakiekolwiek przesłanki, które uzasadniałyby przykładowo
wznowienie postępowania.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.
424 k.p.c.
db