Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 20/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of actual damage caused by the judgment.

Numero d'incarto III CNP 20/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's request to declare a final judgment unlawful, ruling that no actual damage had been caused by the judgment itself. The appellant argued that the judgment caused financial loss by preventing monthly compensation payments, but the court found this to be a hypothetical future loss rather than a realized one. Since the appellant had not yet fulfilled the judgment's obligations, the costs incurred were due to their own negligence, not the judgment, failing the statutory requirement for admissibility.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: A claim for invalidating a final judgment is inadmissible if the claimant has not yet suffered actual material damage resulting from the judgment's issuance.

Parole chiave

Generato dall'IA
invalidating final judgment actual material damage hypothetical future loss admissibility requirement causal link damage

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4241 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art.
art. 4171 § 2 k.c.
4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez
art. 361 § 1 k.c.
o którym mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje
art. 4248 § 1 k.p.c.
jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).
art. 4241 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art.
art. 4171 § 2 k.c
4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez
art. 361 § 1 k.c
o którym mowa w art. 361 § 1 k.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 20/11

POSTANOWIENIE

Dnia 14 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa Akademii Górniczo-Hutniczej w K.

przy interwencji ubocznej po stronie powodowej Gminy Miejskiej K.

przeciwko M. S., M. S., K. G. i małoletniej O. G. reprezentowanej przez

przedstawiciela ustawowego K.G.

o eksmisję,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2011 r.,

na skutek skargi pozwanej M. S.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 26 listopada 2008 r.,

odrzuca skargę i zasądza od pozwanej M. S. na rzecz strony

powodowej kwotę 300 zł (trzysta zł) tytułem zwrotu kosztów

postępowania wywołanego skargą.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2008 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 17 kwietnia 2008 r.

Pozwana M. S. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia od wyroku Sądu Okręgowego podnosząc, że na skutek

wydania zaskarżonego orzeczenia poniosła szkodę w postaci wystąpienia przez

powoda z żądaniem zapłaty comiesięcznego odszkodowania z tytułu bezprawnego

zajmowania lokalu w wysokości 552,50 zł miesięcznie, to jest 8,50 zł za każdy metr

kwadratowy od dnia 1 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,

skarga

o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego

z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw.

konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez

skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej

rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie

tego oświadczenia poprzez

powoływanie i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności,

oraz innych środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne

oświadczenia, surogaty dokumentów. Zawarte w art. 424 1 § 1 k.p.c. sformułowanie

„przez wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia

a powstaniem szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy,

o którym mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje

niemożnością

uznania,

że

szkoda

została

wyrządzona

przez

wydanie

zaskarżonego orzeczenia i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi

zatem być spowodowana przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać

poniesiona później niż w chwili wydania orzeczenia. (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153,

z dnia 27 lipca 2006 r., II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28

listopada 2006 r., III CNP 46/06, IC 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r.,

III CNP 30/07, IC 2008, nr 12, s. 52).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że do spełnienia

przesłanki przewidzianej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest istnienie szkody

w chwili wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, nie jest zatem wystarczające powołanie się w skardze na samo

zagrożenie wystąpienia szkody, choćby było ono realne. Taki wniosek wynika

z wykładni literalnej powołanego przepisu dokonywanej w związku z art. 4241 § 1

k.p.c. i art. art. 4171 § 2 k.c., w których ustawodawca powtórzył zawarty w art. 424 5

§ 1 pkt 4 k.p.c. zwrot „została wyrządzona szkoda”. Sformułowanie to świadczy

o tym, że omawiana skarga przysługuje stronie tylko wtedy, gdy przez wydanie

prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem została już stronie wyrządzona

szkoda w postaci realnego uszczerbku majątkowego (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl., z dnia 4 sierpnia

2009 r., II CNP 43/09, niepubl., z dnia 10 grudnia 2010 r., III CNP 48/10, niepubl.,

z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia

11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05,OSNC 2006, nr 6, poz. 110).

Skarżąca nie powołała się w skardze na rzeczywistą, realną szkodę, która

została już poniesiona przez nią na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia,

lecz na

szkodę

hipotetyczną,

przyszłą.

Z

materiałów

sprawy

wnika,

że pozwana nie wykonała zaskarżonego wyroku, a dopiero spełnienie przez nią

zasądzonego świadczenia – na podstawie wyroku, który uznaje za niezgodny

z prawem – mogłoby skutkować powstaniem szkody. Skoro więc skarżąca nie

wykonała prawomocnego orzeczenia i z tego powodu ponosi koszty, to koszty

te nie mogą zastać zakwalifikowane jako szkoda w rozumieniu art. art. 4245 § 1 pkt

4 k.p.c.; pozwana ponosi je na skutek własnego zaniedbania związanego

z niewykonywaniem prawomocnego orzeczenia sądu.

Okoliczność ta przesądza, że nie została spełniona przesłanka art. 424 5 § 1

pkt 4 k.p.c., w związku z czym skarga uczestniczki o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Z tych względów orzeczono. jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).