Supreme Court dismisses appeal for annulment due to lack of proven damage and failure to cite specific legal provisions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal seeking to annul a final judgment regarding property co-ownership. The court found that no damage was caused to the applicant, which is a mandatory prerequisite for such an appeal under civil procedure law. Furthermore, the applicant failed to identify the specific legal provisions allegedly violated by the lower court's decision, rendering the appeal procedurally defective.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.; An appeal for annulment requires proof of damage caused by the contested judgment and must explicitly cite the specific legal provisions allegedly violated.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 2/11
POSTANOWIENIE
Dnia 25 marca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie z wniosku D. B.
przy uczestnictwie K. S., K. B. i M. M.
o zniesienie współwłasności nieruchomości,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 25 marca 2011 r.,
skargi wnioskodawczyni
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w K.
z dnia 4 marca 2010 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
W niniejszej sprawie istnieją dwie przyczyny uzasadniające odrzucenie
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Przez wydanie kwestionowanego wyroku nie wyrządzono skarżącej szkody, co jest
niezbędną przesłanką umożliwiającą rozpoznanie skargi (art. 4241 § 1 k.p.c.).
Sąd Okręgowy prawidłowo wskazał, że zasądza wynagrodzenie za bezumowne
korzystanie z nieruchomości nie od rozpoczęcia takiego korzystania, lecz dopiero
od chwili doręczenia skarżącej pozwu w sprawie wytoczonej na podstawie art. 231
k.c. Chwilę tę należy bowiem uznać za dowiedzenie się przez samoistnego
posiadacza w dobrej wierze, że żąda się od niego wydania rzeczy będącej
w posiadaniu. Od tej też chwili, zgodnie z art. 224 § 2 k.c., posiadacz powinien
płacić wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z rzeczy. Ponadto, chociaż
w skardze wskazano jej podstawy oraz je uzasadniono, to jednak w skardze nie
wskazano, z jakimi przepisami pozostaje sprzeczne kwestionowane orzeczenie.
Tymczasem, zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., wskazanie takich przepisów jest
samodzielnym i niezbędnym elementem skargi o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia, którego brak uzasadnia odrzucenie skargi.
Jednocześnie z utrwalonego już orzecznictwa Sądu Najwyższego jednoznacznie
wynika, że wskazanie podstaw skargi nie jest tożsame ze wskazaniem przepisów,
z którymi zaskarżone orzeczenie pozostaje sprzeczne.