Supreme Court dismissed appeal for divorce ruling due to failure to cite specific legal provision.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint against a final divorce judgment because it failed to cite the specific legal provision allegedly violated. Although the appellant detailed the grounds for the appeal, the court ruled that the statutory requirement to identify the exact article is mandatory and cannot be satisfied by general references. Consequently, the complaint was rejected as lacking essential formal elements required by law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 77 ust. 1 Konstytucji: A complaint for violation of law must independently and cumulatively satisfy six statutory requirements, including the explicit citation of the specific legal provision with which the contested judgment is alleged to be inconsistent.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 14/12
POSTANOWIENIE
Dnia 7 sierpnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa M. L.
przeciwko I. L.
o rozwód,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 sierpnia 2012 r.,
na skutek skargi pozwanej
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 16 marca 2012 r.,
odrzuca skargę i zasądza od pozwanej na rzecz powoda
kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów
postępowania przed Sądem Najwyższym.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 marca 2012 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanej
Iwony Lach od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 16 listopada 2011 r. orzekającego
rozwód stron.
Wyrok Sądu Apelacyjnego pozwana I. L. zaskarżyła skargą o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego
została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,
przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa,
z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia
szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,
wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe, wniosek o stwierdzenie niezgodności
orzeczenia z prawem.
Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione
w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich
dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla
usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Sąd Najwyższy
wyjaśnił także, że każde wymaganie przewidziane w wymienionym przepisie ma
charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od
innych (np. postanowienie z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.). Skoro
więc ww. przepis wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa,
z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, to nie może budzić wątpliwości, że
skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie.
Pozwana sformułowała w skardze zarzuty składające się na podstawy skargi
i obszernie je uzasadniła, jednak nie wskazała przepisu prawa, z którym
zaskarżone
orzeczenie
jest
niezgodne.
Twierdzenie
skarżącej
zawarte
w uzupełnieniu skargi, iż „wskazuje na niezgodność z prawem wynikającą z …” nie
spełnia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. Podniesienie, że
sąd, wydając orzeczenie,
naruszył – w ocenie skarżącej – określone przepisy
prawa może być potraktowane wyłącznie jako zarzut odnośnie do orzeczenia,
a więc jako element podstaw skargi, a nie jako wskazanie przepisu prawa z którym
orzeczenie jest niezgodne.
Należy podkreślić, że także w ocenie Trybunału Konstytucyjnego wymaganie
ujęte w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. określa najistotniejsze z sześciu wymagań co do
treści, które spełniać musi każda skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia. Przepis ten nawiązuje do samej istoty skargi, której
celem jest wykazanie
niezgodności z prawem
zaskarżonego
orzeczenia,
a wymaganie wskazania w skardze przepisu prawa, z którym w ocenie skarżącego
zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, ma głębokie uzasadnienie w art. 77 ust. 1
Konstytucji. Trybunał trafnie także dostrzegł, że wskazanie przepisu, z którym
zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, stanowi differentia specifica skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia i pozwala na
odróżnienie jej od innych szeroko rozumianych środków zaskarżenia (por. wyrok
Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lipca 2011 r., SK 49/08, OTK-A 2011, nr 6,
poz. 55).
Nie można w związku z tym przejść obok faktu, że autor skargi pozbawił ją
konstruktywnych cech oraz ustrojowej i procesowej funkcji, skoro nie tylko nie
określił przepisu, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny, ale także
z zapoznaniem
istoty
tego
nadzwyczajnego
środka
zażądał
uchylenia
zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).
O kosztach postępowania przed Sadem Najwyższym orzeczono na
podstawie art. 98 w związku z art. 42412 , art. 39821 i art. 391 k.p.c.
es