Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 14/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for state liability due to missing specific legal provision citation in grounds.

Numero d'incarto III CNP 14/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a final judgment ordering state compensation for damages. The plaintiff cited procedural errors in the lower court's reasoning but failed to identify the specific statutory provision allegedly violated. The court ruled that the appeal was inadmissible because the law requires the appellant to explicitly name the violated legal article alongside the grounds for the claim.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 k.p.c.; The appeal for declaration of unlawfulness of a final judgment must cumulatively include the grounds and their justification, the specific legal provision violated, proof of damage, and the impossibility of other remedies; citing grounds without naming the violated provision constitutes a fatal defect.

Parole chiave

Generato dall'IA
state liability appeal unlawfulness declaration civil procedure code inadmissible appeal statutory provision citation fatal defect appeal procedural requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4245 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
art. 4248 § 1 k.p.c.
Z tego względu Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).
art. 417 § 2 k.c.
uprawnień wypływających z art. 4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art.
art. 77 ust. 1 Konstytucji
4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77 ust.
art. 4244 k.p.c.
art. 4245 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
art. 4171 § 2 k.c
uprawnień wypływających z art. 4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art.
art. 4245 k.p.c
na konstrukcję art. 4245 k.p.c., należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia
art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c
wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
Z tego względu Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 14/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie z powództwa B. B.

przeciwko L. B.-M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 września 2011 r.,

na skutek skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 29 października 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2005 r. Sąd Rejonowy zasądził od pozwanej na

rzecz powoda kwotę 30 553,31 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Wyrok ten

pozwana zaskarżyła apelacją, w wyniku której wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia

29 października 2010 r. powództwo zostało w całości oddalone.

Wyrok

Sądu

Okręgowego

powód

zaskarżył

skargą

o

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.

o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), powinna zawierać – obok

oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw

oraz ich uzasadnienia i wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem

- także wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione

w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek

z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę, że każde

wymaganie

przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny, powinno być zatem

spełnione samodzielnie, niezależnie od innych wymagań. Przepis ten wyraźnie

odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać każdy z tych elementów

przedstawiony odrębnie (postanowienia z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 oraz

z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ.).

Należy podkreślić, że postawienie przez prawodawcę jako dwóch odrębnych

wymagań przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni

świadomym i uzasadnionym. Po pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi,

o której mowa, została ustanowiona w celu stworzenia możliwości realizacji

uprawnień wypływających z art. 4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77 ust. 1

Konstytucji,

przewidującym

odpowiedzialność

Skarbu

Państwa

za

szkody

wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy wykonywaniu władzy

publicznej. Jest w tej sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem uzasadniająca

odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi –

jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie

skarżonego orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują

niezgodność orzeczenia z prawem (por. art. 424 4 k.p.c.), a jeśli nawet tak się

dzieje, to przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być –

i często nie są – tożsame z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest

niezgodne. Z tych przyczyn, zważywszy także na względy czysto normatywne,

tj. na konstrukcję art. 4245 k.p.c., należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia

wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się do podstaw

skargi

lub

ich

uzasadnienia.

W

skardze

powołano

podstawy

skargi

z uzasadnieniem, ale nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, należało zatem uznać, że skarga ta nie spełnia

omawianego wymagania.

Z tego względu Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).