Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CKN 893/98 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation on co-ownership partition, upholding physical division of land with building allocation to active owners.

Numero d'incarto III CKN 893/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a co-owner against the lower court's decision to physically partition two adjacent land plots. The court found that the appellant, who did not reside in the damaged building, was correctly identified as not utilizing the property, whereas the other co-owners actively maintained the structure. Consequently, the court ruled that the building must be allocated to the active owners to ensure its preservation, rejecting the appellant's claim that she required housing on the land for her agricultural business.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 211 kc; Art. 25 kc: In co-ownership partition cases involving a building, the court must allocate the structure to co-owners actively maintaining it, disregarding claims that the owner requires housing on the land for agricultural purposes if they do not reside there.

Parole chiave

Generato dall'IA
co-ownership partition physical division of land allocation of building agricultural business housing maintenance of property cassation appeal dismissal residence requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 211 kc
w szczególności naruszenie art. 211 kc „przez nieuwzględnienie konieczności
Art. 25 kc
zachodzi także zarzucone w kasacji naruszenie art. 25 kc.
Art. 3931 kpc
pierwszej z podstaw wskazanych w art. 3931 kpc, naruszenia prawa

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CKN 893/98

POSTANOWIENIE

Dnia 19 października 2000 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - Tadeusz Domińczyk (spraw.)

Sędziowie:

SN - Zbigniew Kwaśniewski

SN - Kazimierz Zawada

Protokolant: Iwona Budzik

po rozpoznaniu w dniu 19 października 2000 r.

na rozprawie sprawy z wniosku J. O.

z udziałem K. i S. małżonków T.

o zniesienie współwłasności,

na skutek kasacji wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w L.

z dnia 14 maja 1998 r., sygn. akt II Ca […]

p o s t a n a w i a:

oddalić kasację.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym

postanowieniem

Sąd

Wojewódzki

oddalił

apelację

wnioskodawczyni J. O. od postanowienia Sądu Rejonowego w P. znoszącego

współwłasność

nieruchomości

przez

ich

podział

fizyczny.

Z

dwóch

dotychczasowych działek oznaczonych numerami […]6 i […]9 – w oparciu

o opinię biegłego – utworzone zostały dwie nowe działki, z których działka

o nr […]6/2 i powierzchni 1,321 ha przypadła wnioskodawczyni, zaś druga

oznaczona nr […]6/3 i powierzchni 0,4404, przyznana została na współwłasność

K. i S. małż. T.. Tytułem wyrównania udziałów Sąd Rejonowy zasądził

od uczestników małż. T. na rzecz wnioskodawczyni kwotę 20.844 zł.

Oddalając apelację Sąd Wojewódzki przyjął, w ślad za Sądem Rejonowym, iż

na obu sąsiadujących działkach posadowiony został dom mieszkalny. Dom ten

był przedmiotem zabiegów remontowych uczestników i tylko z tej przyczyny

ocalał przed całkowitą dewastacją. Wartość budynku, bez uwzględnienia

nakładów, wynosi 15.368,71 zł. Wartość dokonanych przez uczestników

nakładów odpowiada kwocie 25.068,15 zł. Podział obu działek w taki sposób,

iżby współwłaścicielom przypadły także fizyczne części budynku, nie jest

możliwy. W tych warunkach jedynie dopuszczalny jest taki fizyczny podział

działek, który pozwala lokować dom mieszkalny na jednej z nowoutworzonych

działek. Ponieważ tylko uczestnicy dają gwarancje dbałości o stan budynku,

zabudowana działka im tylko mogła być przyznana. Za takim rozwiązaniem

przemawia też okoliczność, że wnioskodawczyni nie zamieszkuje w części

budynku pozostającej w jej władaniu. Samo zaś wykorzystanie tej części na cele

mieszkalne musiałoby być poprzedzone remontem, z czym wiąże się

konieczność daleko idącej współpracy wnioskodawczyni i uczestników.

Ta jednakże nie wchodzi w rachubę wobec zadawnionego konfliktu jaki ich

dzieli.

Postanowienie Sądu Wojewódzkiego zaskarżyła wnioskodawczyni.

W kasacji

opartej

na

podstawie

naruszenia

prawa

materialnego

wnioskodawczyni domaga się uchylenia postanowień obu instancji i przekazania

sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuca

w szczególności naruszenie art. 211 kc „przez nieuwzględnienie konieczności

posiadania przez wnioskodawczynię, właścicielkę gospodarstwa rolnego,

mieszkania w miejscowości, w której posiada gospodarstwo rolne” oraz art. 25

kc „przez błędną wykładnię tego przepisu, skutkującym przyjęciem, że

wnioskodawczyni nie zamieszkuje w przedmiotowym domu”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest uzasadniona. Zważywszy, iż oparta ona została na

pierwszej z podstaw wskazanych w art. 3931 kpc, naruszenia prawa

materialnego, kontroli kasacyjnej podlega tylko to, czy w oparciu o ustalone

okoliczności stanu faktycznego sąd właściwie zastosował to prawo. Ponieważ

przedmiotem

rozpoznania

w

spawie

był

wybór

sposobu

wyjścia

współwłaścicieli ze współwłasności, Sąd Wojewódzki skoncentrował uwagę na

zachowaniach wnioskodawczyni, które określają jej stosunek do wzniesionego

na gruncie domu mieszkalnego w sensie charakteru sprawowanego nad nim

władztwa i przyjął, że faktycznie nie korzysta ona z pomieszczeń tego budynku.

To zaś jest następstwem złego stanu technicznego obiektu wynikłego

z zaniechania prac remontowych i co więcej, odmowy współuczestniczenia

w nieodzownych

zabiegach

w

tym

względzie

podejmowanych

przez

uczestników postępowania. Z kolei korzystanie z budynku nie jest warunkiem

zachowania

sprawności

zawodowej

tejże

wnioskodawczyni,

skoro

gospodarstwo rolne prowadzi ona zaspokajając swoje potrzeby mieszkaniowe

poza tym budynkiem. Jeżeli zaś wnioskodawczyni zarzuca w kasacji, iż

rzeczywiście w budynku mieszka, to tym samym zwalcza ona stanowisko Sądu

Wojewódzkiego w przedmiocie ustaleń faktycznych, co możliwe jest tylko

w ramach drugiej z podstaw kasacyjnych, naruszenia przepisów postępowania,

na którą to podstawę skarżąca się nie powołuje. Uwaga ta odnosi się także do

dalszych zarzutów podniesionych w kasacji, a sprowadzających się do

twierdzenia, że skarżąca czyniła przygotowania do prac remontowych, że

uczestnicy remonty te prowadzili wbrew wymogom sztuki budowlanej, co

odbiera im walor przydatności i wreszcie, że Sądy dokonały wyboru tego

z wariantów projektu podziału nieruchomości przedstawionego przez biegłego,

który

przeczy

społeczno-gospodarczemu

przeznaczeniu

przedmiotu

współwłasności.

W tych okolicznościach nie może być mowy o naruszeniu art. 211 kc. Nie

zachodzi także zarzucone w kasacji naruszenie art. 25 kc. Nie chodzi wszak

w sprawie o określenie miejscowości, z którą wnioskodawczyni wiązałaby

zamiar stałego pobytu, a o skutki wyłączenia z jej władztwa budynku, który

według stanowiska Sądu Wojewódzkiego jest jej zbędny z punktu widzenia

potrzeb prowadzonego gospodarstwa rolnego.

W tych warunkach i na zasadzie art. 39312 kpc należało orzec jak

w sentencji.

aw

er