Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III BP 1/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against employer's dismissal for alcohol use during rest period as factually unsupported.

Numero d'incarto III BP 1/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's complaint regarding the lower court's ruling on wrongful termination for alcohol consumption. The employer argued that employees violated discipline by drinking during their rest period, while the employees claimed they were legally entitled to rest and not required to be on call. The court found the appeal clearly unfounded because the employees' actions occurred during a designated rest period where they had no obligation to be ready for work.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4244 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: An appeal against a final judgment is inadmissible if it is obviously unfounded, particularly when the appellant's legal arguments contradict the established facts that the lower court relied upon.

Parole chiave

Generato dall'IA
labor law wrongful dismissal alcohol consumption rest period appeal inadmissibility clearly unfounded labor discipline

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 52 § 1 k.p.
stosunek pracy w trybie art. 52 § 1 k.p.
Art. 56 § 1 k.p.
i art. 56 § 1 k.p. w zw.
Art. 58 k.p.
z art. 58 k.p.Wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w R.
Art. 14 ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców
powodowie świadczyli pracę, był to czas odpoczynku określony w art. 14 ust.
Art. 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) 561/2006
Art. 4244 k.p.c.
Skarga nie może zostać przyjęta do rozpoznania merytorycznego.Zgodnie z art. 4244 k.p.c. skargę można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność wyroku z prawem, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda.
Art. 4249 k.p.c.
art. 52 § 1 k.p
stosunek pracy w trybie art. 52 § 1 k.p.
art. 56 k.p
W związku z powyższymi ustaleniami Sąd Okręgowy orzekł, że przyczyny rozwiązania umów o pracę z powodami były nieprawdziwe, a tym samym mieli oni prawo żądać od pracodawcy odszkodowania na podstawie art. 56 k.p.W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem ww.
art. 52 § 1 pkt 1 k.p
wyroku Sądu Okręgowego, pozwana zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: (-) art. 52 § 1 pkt 1 k.p.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 28 czerwca 2011 r., II BU 2/11
postanowienie SN z 28 czerwca 2011 r., II BU 2/11, LEX nr 1413505 oraz powołane tam orzeczenia).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III BP 1/17 POSTANOWIENIE Dnia 25 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa Ł. W. i A. Ż.‎przeciwko K. Sp. j. w Z. ‎o odszkodowanie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 maja 2017 r.,‎na skutek skargi strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. ‎z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt IV Pa (…), odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Strona pozwana wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w R. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 22 września 2016 r. (sygn. akt IV Pa (…)). Sąd Okręgowy w R. zaskarżonym wyrokiem zasądził od pozwanej tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę na rzecz: 1/ W. Ł. – 5.400 zł, 2/ A. Ż. – 900 zł. Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji, a mianowicie, że pozwana rozwiązała z powodem Ł. W. stosunek pracy w trybie art. 52 § 1 k.p. jako przyczynę podając rażące naruszenie dyscypliny pracy polegające na naruszeniu spokoju i porządku w miejscu pracy, spożywanie alkoholu i stosowanie groźby i szantażu wobec pracodawcy, które miało miejsce podczas podróży służbowej 5 grudnia 2015 r.; rozwiązała stosunek pracy z powodem A.

Ż. w trybie art. 52 § 1 k.p. jako przyczynę wskazując rażące naruszenie dyscypliny pracy polegające na naruszeniu spokoju i porządku w miejscu pracy, spożywanie alkoholu, które miało miejsce podczas podróży służbowej 5 grudnia 2015 r., jak również stosowanie groźby wobec pracownika pozwanej, które miało miejsce w siedzibie spółki 12 grudnia 2015 r. Sąd ustalił, że Ł. W. w okresie od 22 listopada 2015 r. do 12 grudnia 2015 r. przebywał w podróży służbowej na terenie Niemiec, od godz. 13.15 w dniu 5 grudnia 2015 r. do godz. 5.00 w dniu 7 grudnia 2015 r. korzystał z nieprzerwanego odpoczynku.

Z kolei A. Ż. przebywał w podróży służbowej od 23 listopada do 12 grudnia 2015 r., zaś z odpoczynku korzystał od godz. 16.50 w dniu 4 grudnia 2015 r. do 6.30 w dniu 7 grudnia 2015 r. Powodowie zapoznali się z regulaminem pracy obowiązującym u pozwanej zawierającym zakaz spożywania napojów alkoholowych i środków odurzających w czasie pracy, a także świadczenia pracy w innym miejscu, to jest w czasie delegacji. Podpisali również oświadczenia o zakazie spożywania napojów alkoholowych i środków odurzających w czasie pracy, a także świadczenia pracy w innym miejscu, to jest w czasie delegacji.

Sąd Okręgowy stwierdził, że brak było podstaw do przyjęcia, że 5 grudnia 2015 r. powodowie świadczyli pracę, był to czas odpoczynku określony w art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Sąd podkreślił - biorąc pod uwagę, że 5 grudnia 2015 r. powodowie zaczynali tygodniowy 35 godzinny czas odpoczynku - iż zagrożenie interesu pracodawcy w sytuacji spożywania przez pracowników alkoholu nie było porównywalne z sytuacją, kiedy do takich zachowań dochodzi w godzinach pracy. Sąd wyjaśnił, że powodowie pracę mieli świadczyć dopiero dwa dni później, 7 grudnia 2015 r., i ten czas pozwalał w pełni na odpowiednie przygotowanie kondycji psychofizycznej.

I tak się stało - powodowie podjęli i świadczyli pracę oraz 12 grudnia 2015 r. powrócili do kraju. W ocenie Sądu brak również było dowodów na okoliczność, że spotkanie pracowników miało charakter libacji alkoholowej czy też, aby doszło do awantury w takim stopniu nasilenia, że skutkowałoby to dyscyplinarnym zwolnieniem z pracy. Zdaniem Sąd, spożywanie alkoholu nie było rzeczywistą przyczyną rozwiązania stosunku pracy, uwzględniając okoliczność, że 5 grudnia 2015 r. nie tylko powodowie, ale również inni pracownicy spożywali alkohol w mieszkaniu należącym do pracodawcy, a żaden z tych innych pracowników nie poniósł konsekwencji z tego powodu.

Sąd Okręgowy stwierdził również, że nie było podstaw do przyjęcia, że powodowie rażąco naruszyli dyscyplinę pracy poprzez naruszenie spokoju i porządku w miejscu pracy. Wskazał, że mieszkanie pracodawcy służące kierowcom do odpoczynku nie jest miejscem pracy. Nadto, stwierdził, że nie wykazano, aby powodowie spokój i porządek naruszyli. W konsekwencji Sąd stwierdził, że przyczyna w postaci naruszenia spokoju i porządku, w stosunku do obydwu powodów, w ogóle nie miała miejsca. Sąd również ustalił, że zachowanie powodów nie stanowiło groźby.

Z kolei odnośnie twierdzenia o stosowaniu szantażu wobec pracodawcy, Sąd ocenił, że pozwana nie wykazała, czego rzekomy szantaż miałby dotyczyć, a materiał dowodowy nie potwierdził, aby miał on w ogóle miejsce. W związku z powyższymi ustaleniami Sąd Okręgowy orzekł, że przyczyny rozwiązania umów o pracę z powodami były nieprawdziwe, a tym samym mieli oni prawo żądać od pracodawcy odszkodowania na podstawie art. 56 k.p.W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. wyroku Sądu Okręgowego, pozwana zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: (-) art. 52 § 1 pkt 1 k.p. w zw. z art. 100 § 1 i § 2 pkt 2, 4, 6 k.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że spożywanie alkoholu (przez pracowników wykonujących obowiązki kierowcy w transporcie międzynarodowym) w trakcie delegacji służbowej (w czasie przeznaczonym na odpoczynek) nie stanowi ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, podczas gdy w istocie zachowanie takie spełnia wszystkie niezbędne przesłanki do uznania je za uzasadniające rozwiązanie stosunku pracy w trybie dyscyplinarnym, gdyż zachowanie to pozostaje w sprzeczności z regulaminem pracy, obowiązkiem przestrzegania zasad współżycia społecznego w zakładzie pracy, jak również wyłącza możliwość jednoczesnego dbania o dobro zakładu pracy oraz ochrony mienia pracodawcy; (-) art. 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) 561/2006 przez brak ich zastosowania, mimo że są to regulacje znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie, czego konsekwencją była wadliwa ocena zachowania powodów (kierowników), którzy – w istocie – przez swoje zachowanie (spożywanie alkoholu) uniemożliwili stronie pozwanej (pracodawcy) korzystanie z ich usług (pracy) w czasie, w którym pozwana spółka mogła oczekiwać, że powodowie będą dyspozycyjni (gotowi do pracy).

Skarżąca wskazała, że zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z art. 52 § 1 pkt 1 k.p. i art. 56 § 1 k.p. w zw. z art. 58 k.p.Wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w R. z 22 października 2016 r. oraz zasądzenie od powodów na rzecz strony pozwanej kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga nie może zostać przyjęta do rozpoznania merytorycznego.Zgodnie z art. 4244 k.p.c. skargę można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność wyroku z prawem, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda. Jednocześnie w przepisie tym w sposób jednoznaczny ustawodawca wskazał, że podstawą skargi nie mogą być jednak zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Skarżąca wprost nie formułuje zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów, niemniej z treści zarzutów prawa materialnego wynika, że zostały one sformułowane przy przyjęciu założeń sprzecznych z ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego wyroku.

Należy w tym miejscu zauważyć, że Sąd Okręgowy wydał rozstrzygnięcie przy następujących ustaleniach faktycznych: powodowie spożywali alkohol w czasie przeznaczonym na odpoczynek (a więc w czasie przerwy od pracy, w którym pracownik z założenia sam decyduje o sposobie jego spędzenia i nie ma obowiązku pozostawać w gotowości do pracy), zachowania powodów nie naruszały porządku i spokoju w ówczesnym miejscu ich pobytu, spożywanie alkoholu w okresie odpoczynku nie wpłynęło na możliwość powodów podjęcia pracy zgodnie z wyznaczoną godzin w stanie psychicznym i fizycznym umożliwiającym wykonywanie obowiązków pracowniczych.Odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego rozumienia pojęcia „oczywistej bezzasadności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia”, skarga jest oczywiście bezzasadna, gdy bez głębszych rozważań można uznać, że żadna ze wskazanych podstaw skargi nie jest usprawiedliwiona (por. postanowienie SN z 28 czerwca 2011 r., II BU 2/11, LEX nr 1413505 oraz powołane tam orzeczenia).

Mając na względzie z jednej strony wskazane wyżej powody bezzasadności zarzutów stanowiących podstawę skargi, z drugiej przedstawione rozumienie pojęcia „oczywistej bezzasadności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia”, w ocenie Sądu Najwyższego skarga wniesiona w tej sprawie jest oczywiście bezzasadna.Tym samym, na podstawie art. 4249 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.