Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II ZOW 1/22 Generato dall'IA

Supreme Court partially allowed appeal, reducing judge's fine from 20% to 10% for procedural delays.

Numero d'incarto II ZOW 1/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially modified the disciplinary decision against a judge for causing procedural delays in two cases. While the court upheld the finding of guilt, it reduced the combined fine from 20% to 10% of the basic salary for six months. The court ruled that the original penalty was disproportionately severe given the judge's age, health, and long career, while noting the lower fine aligned with the intent of the first-instance court.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 133a § 2 u.s.p.; Art. 109 § 1 pkt 2a u.s.p.; Art. 128 u.s.p.; If multiple disciplinary offenses of the same type are committed, a combined penalty of the same type must be imposed, which may be graduated between absorption and cumulation, provided the resulting sanction is not disproportionately severe compared to the circumstances and the judge's personal situation.

Parole chiave

Generato dall'IA
disciplinary proceedings judicial misconduct combined penalty proportional sanction procedural delay salary reduction Supreme Court review sanzione disciplinare dell'avvocato

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 133a § 2 u.s.p.
przepisy Kodeksu karnego w obszarze nieuregulowanym przez Prawo ‎o ustroju sądów powszechnych.Sąd Najwyższy zmienił więc zaskarżony wyrok i na mocy art. 133a § 2 u.s.p. orzekł wobec sędziego R.
art. 109 § 1 pkt 2a u.s.p.
art. 128 u.s.p.
z art. 128 u.s.p. przez nie orzeczenie w tym wyroku przy zastosowaniu art.
art. 91 § 1 k.k.
Nie można bowiem zgodzić się z tezą rzecznika, że właściwą karą, czy to wymierzoną na podstawie art. 91 § 1 k.k. czy też karą łączną orzeczoną na podstawie art.
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
do dnia 6 kwietnia 2018 r., orzekając ‎w Sądzie Rejonowym w Ś., dopuścił się oczywistej i rażącej obrazy prawa – art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art.
art. 91 § 1 k.k
Nie można bowiem zgodzić się z tezą rzecznika, że właściwą karą, czy to wymierzoną na podstawie art. 91 § 1 k.k.
art. 91 k.k
dopuścił się w ramach ciągu z art. 91 k.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II ZOW 1/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)‎SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)‎Ławnik SN Mariusz WilczyńskiProtokolant starszy inspektor sądowy Marta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej ‎w dniu 15 listopada 2022 r. odwołań: Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego przy Sądzie Okręgowym w Poznaniu oraz obwinionego sędziego Sądu Rejonowego w Ś. – R. P. od wyroku Sądu Dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w Łodzi z dnia 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt ASD 4/18 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na mocy art. 133 a § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych orzeka karę łączną obniżenia wynagrodzenia zasadniczego o 10% na okres 6 miesięcy;

2. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie;

3. obciąża kosztami postępowania odwoławczego Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt ASD 4/18, Sąd Dyscyplinarny przy Sądzie Apelacyjnym w Łodzi uznał R. P. – sędziego Sądu Rejonowego w Ś., za winnego popełnienia dwóch przewinień dyscyplinarnych określonych w art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (dalej u.s.p.), polegających na tym, że:1.w okresie od marca 2015 r. do dnia 6 kwietnia 2018 r., orzekając ‎w Sądzie Rejonowym w Ś., dopuścił się oczywistej i rażącej obrazy prawa – art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności – przez to, że wbrew wynikającemu z powołanych przepisów obowiązkowi rozpoznania spraw bez nieuzasadnionej zwłoki, nie podejmując czynności lub podejmując je z nieuzasadnioną zwłoką, doprowadził do przewlekłości postępowania w sprawie I Ns […], co skutkowało koniecznością wypłaty z tego tytułu stronie tego postępowania przez Skarb Państwa kwoty 3 000 złotych, 2.w okresie od dnia 17 lutego 2014 r. do dnia 7 września 2018 r., orzekając w Sądzie Rejonowym w Ś., dopuścił się oczywistej i rażącej obrazy prawa – art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności – przez to, że wbrew wynikającemu z powołanych przepisów obowiązkowi rozpoznania spraw bez nieuzasadnionej zwłoki, nie podejmując czynności lub podejmując je z nieuzasadnioną zwłoką, doprowadził do przewlekłości postępowania w sprawie I Ns [...], co skutkowało koniecznością wypłaty z tego tytułu stronie tego postępowania przez Skarb Państwa kwoty 5 000 złotych, i za każde z tych przewinień dyscyplinarnych, na podstawie art. 109 § 1 pkt 2a u.s.p. wymierzył mu karę obniżenia wynagrodzenia zasadniczego o 5% na okres sześciu miesięcy.

Sąd ustalił również, że koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi Skarb Państwa. Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego dla okręgu Sądu Okręgowego ‎w Poznaniu zaskarżył powyższy wyrok na niekorzyść obwinionego w części, w której Sąd Dyscyplinarny nie przypisał obwinionemu ciągu przewinień dyscyplinarnych oraz nie orzekł jednej kary, a także w zakresie rażącej niewspółmierności kary i zarzucił:1.„rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 128 u.s.p. przez nie orzeczenie w tym wyroku przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. jednej kary za przypisany ciąg przewinień, ewentualnie naruszenie art. 133a § 1 u.s.p. poprzez nie orzeczenie kary w przypadku orzeczenia dwóch kar jednostkowych podlegających łączeniu;2.rażącą niewspółmierność orzeczonych kar za każde z przypisanych przewinień dyscyplinarnych”.Podnosząc takie zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku ‎i orzeczenie na podstawie art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 128 u.s.p. jednej kary dyscyplinarnej obniżenia wynagrodzenia zasadniczego o 25% na okres roku, ‎a ewentualnie w przypadku nie podzielenia stanowiska w zakresie zaistnienia ciągu przewinień o orzeczenie za każde z przypisanych przewinień kary obniżenia wynagrodzenia o 20% na okres roku i wymierzenie kary łącznej obniżenia wynagrodzenia o 25% na okres roku.Powyższy wyrok zaskarżył również sędzia R.

P., który zarzucił:1.„obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia,‎ a w szczególności przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów;2.błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść orzeczenia;3.rażącą niewspółmierność kary”.Wskazując na takie zarzuty obwiniony wniósł o uniewinnienie, ewentualnie ‎o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Dyscyplinarnemu przy Sądzie Apelacyjnym w Łodzi.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Odwołanie obwinionego R.

P. nie jest zasadne. Nie zasługiwały bowiem na uwzględnienie jego zarzuty kwestionujące generalnie fakt popełnienia przewinień dyscyplinarnych, a wskazujące na błąd co do prawidłowości i zupełności dokonanych ustaleń faktycznych, uzasadniony wadliwym przyjęciem przez Sąd Dyscyplinarny I instancji okoliczności zdarzenia bądź brakiem ich wyjaśnienia. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd ten jednak prawidłowo dokonał ustaleń faktycznych dotyczących zarówno strony przedmiotowej jak i podmiotowej zarzucanych obwinionemu przewinień dyscyplinarnych.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zostało wykazane dlaczego stwierdzona w dwóch sprawach o sygn. akt I Ns [...] i I Ns [...] Sądu Rejonowego w Ś. przewlekłość miała charakter rażącej obrazy przepisów, a co stanowi przewinienie dyscyplinarne z art. 107 § 1 u.s.p. Słusznie uznał Sąd, że przewlekłość w podejmowaniu działań w tych sprawach nie znajduje żadnego usprawiedliwienia w złej organizacji funkcjonowania Sądu, w tym również pracy Sekretariatu Wydziału Cywilnego, ‎a obciąża jedynie sędziego. Do takiego wniosku doszedł orzekający Sąd po dokładnej analizie obciążenia sędziego R.

P. na tle obciążenia innych sędziów z tego Wydziału oraz liczby spraw przez nich załatwianych. Obwiniony nie wykazał, aby doprowadzenie do przewlekłości w tych sprawach obciążało kogokolwiek innego poza nim samym. Sędzia odpowiada za złą organizację swojej pracy, jak również ma wpływ na pracę sekretariatu, oczywiście w zakresie swojego referatu. Przypomnieć należy, że sędzia w wykonywaniu obowiązków służbowych nie może kierować się wyłącznie własną subiektywną oceną obciążenia, gdyż z pełnieniem urzędu sędziego wiążą się szczególne obowiązki i ograniczenia osobiste.

Nie może przeto uznać, że skoro jest nadmiernie obciążony, to w niektórych sprawach może przez kilka - kilkanaście miesięcy nie podejmować żadnych czynności albo prowadzić postępowanie opieszale. Sędzia ma obowiązek podejmować czynności bez zwłoki, tym samym bez szkodzenia interesom stron. Więcej, każdy sędzia musi się w określonych sytuacjach liczyć z niezbędnością podjęcia dodatkowego wysiłku w orzekaniu, w trosce o dobro sądu, w którym pracuje, a tym samym o dobro wymiaru sprawiedliwości (wyrok SN z 4 marca 2015 r., sygn. akt SNO 6/15, LEX 1710401).Odnosząc się do zarzutu obwinionego rażącej niewspółmierności kary ‎w sensie łagodności Sąd Najwyższy stwierdza, że orzeczone kary jednostkowe za poszczególne przewinienia dyscyplinarne są sprawiedliwe i współmierne do wszystkich okoliczności mających wpływ na wymiar kary, w tym w szczególności ‎z uwagi na uprzednią karalność sędziego za podobne czyny, co nie uzasadnia jej łagodzenia.

Rażąca niewspółmierność kary, w tym także orzeczonej ‎w postępowaniu dyscyplinarnym, oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą. Te uwagi mają również znaczenie przy ocenie środka odwoławczego wniesionego przez Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego dla okręgu Sądu Okręgowego w Poznaniu. Nie można bowiem zgodzić się z tezą rzecznika, że właściwą karą, czy to wymierzoną na podstawie art. 91 § 1 k.k. czy też karą łączną orzeczoną na podstawie art. 133a § 1 u.s.p. (po wymierzeniu kar jednostkowych obniżenia wynagrodzenia o 20 % na okres roku), byłoby obniżenie wynagrodzenia zasadniczego o 25% na okres jednego roku.

Byłaby to, zdaniem Sądu Najwyższego, kara zbyt surowa przy uwzględnieniu wieku, stanu zdrowia ‎i znacznego stażu pracy sędziego. Słusznie natomiast wskazał skarżący zastępca Rzecznika, że Sąd Dyscyplinarny wydając wyrok w dniu 1 kwietnia 2019 r. dopuścił się obrazy prawa materialnego związanej z wymiarem kary. Przede wszystkim wskazać jednak należy, że w sprawie tej nie było możliwe ustalenie, że przewinień dyscyplinarnych sędzia R. P. dopuścił się w ramach ciągu z art. 91 k.k. Tego rodzaju przyjęcie wiązałoby się z koniecznością czynienia ustaleń faktycznych związanych z okolicznościami wskazanymi w tym przepisie, co przy wzięciu pod uwagę zakresu zaskarżenia oraz treści zarzutów nie jest dopuszczalne.

Wskazać natomiast należy, że Sąd Dyscyplinarny I instancji orzekał ‎1 kwietnia 2019 r., a zatem już po wprowadzeniu zmian polegających na dopuszczeniu stosowania odpowiedniego przepisów Kodeksu karnego ‎w postępowaniu dyscyplinarnym – art. 128 u.s.p. i jednoczesnym wprowadzeniu do ustawy przepisów dotyczących kary łącznej w postępowaniu dyscyplinarnym sędziów – art. 133a u.s.p. Przepis ten w § 2 stanowi, że:1.w razie orzeczenia kary upomnienia i nagany wymierza się łączną karę nagany; 2.kary upomnienia i nagany podlegają łączeniu z innymi karami, przy czym jako karę łączną wymierza się wówczas karę surowszą, o której mowa w art. 109 § 1 pkt 2a, 3-5;3.przy orzeczonych za kilka przewinień karach rodzajowo różnych i karze złożenia sędziego z urzędu wymierza się tę karę jako karę łączną.

Wykładnia tego przepisu wskazuje, że jeżeli orzeczone zostały kary tego samego rodzaju, orzeka się obligatoryjnie karę łączną tego samego rodzaju i wolno ją stopniować między absorpcją a kumulacją, stosując posiłkowo poprzez art. 128 u.s.p. przepisy Kodeksu karnego w obszarze nieuregulowanym przez Prawo ‎o ustroju sądów powszechnych.Sąd Najwyższy zmienił więc zaskarżony wyrok i na mocy art. 133a § 2 u.s.p. orzekł wobec sędziego R. P. karę łączną obniżenia wynagrodzenia zasadniczego o 10% na okres 6 miesięcy. Treść wyroku Sądu I instancji wskazuje, że również intencją tego Sądu było wymierzenie kary w tym wymiarze.

Kara ta jest karą sprawiedliwą i adekwatną do stopnia zawinienia sędziego, okoliczności jego czynów, ich społecznej szkodliwości oraz spełni swoje zadania w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej.Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.[as]