Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II ZO 70/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses lawyer's request to retry a non-decision due to lack of standing and procedural bar.

Numero d'incarto II ZO 70/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused the defense attorney's request to retry a previous ruling that had dismissed a motion for retrial. The court found the applicant lacked the necessary authorization to act and noted that retrying a procedural dismissal is legally impermissible. Consequently, the request was left without consideration as it failed to meet fundamental procedural requirements.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 430 § 1 k.p.k.; Art. 429 § 1 k.p.k.: A party must possess proper authorization to file a retrial motion, and retrying a procedural ruling dismissing a retrial request is not permissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial motion lack of authorization procedural dismissal standing to sue advocate ethics difetto di legittimazione del ministero pubblico mancanza di prova allegazioni insufficientemente motivate

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 430 § 1 k.p.k.
akt II ZO 8/22 na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. i art.
Art. 429 § 1 k.p.k.
Art. 545 § 1 k.p.k.
z art. 545 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 171 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze
z art. 171 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz.
art. 430 § 1 k.p.k
akt II ZO 8/22 na podstawie art. 430 § 1 k.p.k.
art. 545 § 1 k.p.k
art. 120 k.p.k
W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd Najwyższy wskazał, że wnioskodawcę wezwano w trybie art. 120 k.p.k.
art. 8 ust. 2 Konstytucji RP
90 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP”.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2020 r. sygn. akt II DSI 44/20
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt III KO 99/10
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 sierpnia 2014 r. sygn. akt V KO 23/14
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt I KO 10/21
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 października 1997 r. sygn. akt II KZ 129/07
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt IV CSK 375/17
II KZ 129/07
akt II KZ 129/07).Skoro zatem w analizowanej sprawie o sygn.
IV KK 107/23
Criminal appeal dismissed for obvious lack of merit regarding procedural violations and sentencing proportionality.
IV CSK 375/17
Supreme Court dismisses appeal on implied agency where wife knew husband's contract signing for farm sales.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II ZO 70/24 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie adwokata K. S. obwinionego o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z art. 80 ustawy – Prawo o adwokaturze w zw. z § 1 ust. 2 Zbioru zasad etyki adwokackiej i godności zawodu po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu w dniu 19 marca 2025 r. wniosku obrońcy o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2023 r. sygn. akt II ZO 8/22 na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. i art. 429 § 1 w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 171 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2024 r. poz. 390) postanowił: pozostawić wniosek bez rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 6 października 2020 r. sygn. akt II DSI 44/20 oddalił – jako oczywiście bezzasadną – kasację obrońcy od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury z dnia 8 czerwca 2019 r. sygn. akt [...].Wnioskiem z dnia 24 maja 2021 r. obrońca obwinionego wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego powołanym wyżej postanowieniem.Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 7 lutego 2023 r. sygn. akt II ZO 8/22 pozostawił powyższy wniosek bez rozpoznania. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd Najwyższy wskazał, że wnioskodawcę wezwano w trybie art. 120 k.p.k. do uzupełnienia braku formalnego wniosku przez doręczenie w terminie 7 dni upoważnienia do obrony obwinionego, obejmującego właściwe umocowanie do działania w sprawie.

W zakreślonym terminie wnioskodawca braku tego nie uzupełnił i nie wykazał umocowania do występowania w postępowaniu wznowieniowym.Wnioskiem z dnia 27 czerwca 2023 r. obrońca obwinionego zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2023 r. sygn. akt II ZO 8/22 oraz o zawieszenie wykonania orzeczonej kary wydalenia z adwokatury do czasu rozpoznania tego wniosku. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że „w przedmiotowej sprawie naruszono przepisy prawa Unii Europejskiej”, tj. art. 2 i 6 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 47 Karty praw podstawowych, art. 6 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Naruszenia te polegały na tym, że sędziowie nie informowali obwinionego o prawie Unii Europejskiej, ukarano osobę leczącą się psychiatrycznie „umorzeniem postępowania tylko dlatego, że osoba ta nie potrafiła przedłożyć prawidłowego pełnomocnictwa, czym spowodowano utrzymanie w mocy wyroku wydanego przez neo-sędziego”, który zgodnie uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r. sygn., akt I KZP 2/22 nie był osobą uprawnioną do orzekania. Nadto wnioskodawca wskazał, że postępowanie to stanowi przykład hiper-formalizmu, bowiem sędziowie, którzy powzięli wiadomość, że obwiniony działa bez obrońcy i jest osobą „chorą psychiatrycznie” nie wyznaczyli mu obrońcy z urzędu, co spowodowało „upadek” wniosku o wznowienie postępowania i pozbawiło obwinionego prawa do rzetelnego procesu.Uzasadniając wniosek „o zawieszenie obwinionemu wymierzonej kary dyscyplinarnej” obrońca wskazał, że kasację w jego sprawie wydała osoba nieuprawniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek o wznowienie postępowania prowadzonego przed Sądem Najwyższym i zakończonego postanowieniem o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania kasacyjnego, jako niedopuszczalny, należało pozostawić bez rozpoznania.Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt V KO 47/10 przyjął, że „nie jest możliwe wznowienie, zarówno na wniosek strony, jak i z urzędu, samego postępowania o wznowienie, zakończonego uprzednio prawomocnym orzeczeniem sądu o oddaleniu wniosku strony lub o braku podstaw do wznowienia ex officio” (podobnie: postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt III KO 99/10, z dnia 13 sierpnia 2014 r. sygn. akt V KO 23/14 oraz z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt I KO 10/21).

Powyższe stwierdzenie Sąd Najwyższy wywiódł z tego, że wznowienie dotyczy „postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem”, zaś z systematyki przepisów k.p.k. wynika, że określenie „postępowanie sądowe” należy rozumieć jako „postępowanie w przedmiocie procesu, a więc odnośnie do odpowiedzialności prawnej określonej osoby, w tym i dopuszczalności procedowania w tej materii”. „W przypadku postępowania o wznowienie jego przedmiotem nie jest odpowiedzialność prawna ani inna kwestia uboczna niezwiązana z postępowaniem odnośnie do tej odpowiedzialności, lecz problem istnienia podstaw do samego wznowienia procesu, w sytuacji gdy zagadnienie odpowiedzialności prawnej jest już rozstrzygnięte prawomocnym orzeczeniem sądu” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 października 1997 r. sygn. akt II KZ 129/07).Skoro zatem w analizowanej sprawie o sygn. akt II ZO 8/22 nie doszło nawet do oddalenia wniosku o wznowienie postępowania, a postępowanie zakończyło się pozostawieniem tego wniosku bez rozpoznania (z uwagi na brak umocowania wnioskodawcy), to również w takiej sytuacji procesowej argumentacja zawarta w powołanych wyżej orzeczeniach Sądu Najwyższego zachowuje aktualność, a rozważanie kwestii wznowienia tego postępowania nie jest dopuszczalne.Jednocześnie wymaga odnotowania, że będąca autorką wniosku o wznowienie postępowania z dnia 27 czerwca 2023 r. adwokat A.

M. dołączyła do tego wniosku pełnomocnictwo udzielone jej przez K. S.. Upoważnia ono do reprezentowania mocodawcy „w sprawie o uchylenie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2023 r. (IV KK 107/23), w trybie art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 90 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP”. Wskazane pełnomocnictwo nie dotyczy zatem sprawy zainicjowanej wnioskiem o wznowienie postępowania z dnia 27 czerwca 2023 r. Niemniej ze stanowiska K. S. zawartego w piśmie z dnia 12 grudnia 2023 r. wynika, że jest on świadomy działań podejmowanych w niniejszej sprawie przez wymienioną adwokat i je akceptuje.

Sąd Najwyższy w niniejszym składzie podziela pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt IV CSK 375/17, zgodnie z którym „świadome tolerowanie działania innej osoby jako pełnomocnika, przejawiające się wiedzą o takim działaniu i brakiem wobec niego sprzeciwu, może być uznane za konkludentne udzielenie pełnomocnictwa”. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.Z kolei wniosek o wstrzymanie wykonania kary orzeczonej wobec K. S. orzeczeniem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury z dnia 8 czerwca 2019 r. sygn. akt [...] został pozostawiony bez rozpoznania, bowiem nie dotyczy on orzeczenia, co do którego został złożony wniosek o wznowienie postępowania.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. [M.

T.][a.ł] ‎