Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II ZO 33/24 Generato dall'IA

Appeal dismissed; lawyer's appeal on time extension denied as detention did not block legal actions.

Numero d'incarto II ZO 33/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the lawyer's appeal against a prior order denying a request to extend the deadline for filing an appeal. The court held that temporary detention and isolation did not prevent the lawyer from submitting legal documents or correspondence with judicial authorities. Consequently, the appeal was rejected because the lawyer failed to prove the missed deadline was caused by independent reasons or that the extension request was filed within the statutory seven-day window.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 126 § 1 k.p.k.; Art. 29 § 6 ust. 6 ustawy o Sądzie Najwyższym: Temporary detention and isolation do not constitute independent reasons for missing procedural deadlines, and challenges to a judge's impartiality cannot be raised in proceedings regarding the restoration of a deadline.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural deadline temporary detention restoration of term independent reasons judge impartiality procedural appeal isolation conditions rinvio del dibattimento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 126 § 1 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie jest zasadne.Zgodnie z treścią art. 126 § 1 k.p.k.
Art. 29 ust. 6 ustawy o Sądzie Najwyższym
W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że sędzia tworzący skład Sądu Najwyższego, który wydał zaskarżone postanowienie, „nie został zweryfikowany przy orzekaniu w tej sprawie zgodnie z art. 29 ust.
Art. 460 k.p.k.
§ 13-17 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 grudnia 2022 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania
Szczegółowe kwestie związane z organizacją przyjmowania korespondencji od osób tymczasowo aresztowanych zostały uregulowane w przepisach § 13-17 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 grudnia 2022 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania (Dz.
art. 437 § 1 k.p.k
o odmowie przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 126 § 1 k.p.k
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie jest zasadne.Zgodnie z treścią art. 126 § 1 k.p.k.
art. 460 k.p.k
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II ZO 33/24 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek w sprawie o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziów Sądu Rejonowego w W.: A. Z., A. W., A. K., M. M., asesora Sądu Rejonowego w W. A. C. oraz prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. J. K. po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu w dniu 8 października 2024 r. zażalenia radcy prawnego L. J. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2024 r. sygn. akt I ZI 62/23 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie przewodniczącego Wydziału I Izby Odpowiedzialności Zawodowej z dnia 21 września 2023 r. o odmowie przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIERadca prawny L. J. w dniu 14 września 2023 r. wniósł do Sądu Najwyższego – Izby Odpowiedzialności Zawodowej wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziów Sądu Rejonowego w W.: A. Z., A. W., A. K., M. M., asesora Sądu Rejonowego w W. A. C. oraz prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. J. K..Przewodniczący Wydziału I Izby Odpowiedzialności Zawodowej zarządzeniem z dnia 21 września 2023 r. odmówił przyjęcia tego wniosku. Zarządzenie to zostało doręczone radcy prawnemu L. J. w dniu 16 października 2023 r.W dniu 28 lutego 2024 r. (data nadania w placówce pocztowej) radca prawny L.

J. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie przewodniczącego Wydziału I Izby Odpowiedzialności Zawodowej o odmowie przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej wraz z tym zażaleniem. Wniosek o przywrócenie terminu uzasadnił tym, że w dniu 17 października 2023 r. został on zatrzymany i tymczasowo aresztowany na okres trzech miesięcy, co uniemożliwiło mu złożenia zażalenia w terminie.Postanowieniem z dnia 12 marca 2024 r. sygn. akt I ZI 62/23 Sąd Najwyższy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wskazanego zażalenia wobec uznania, że izolacja z powodu tymczasowego aresztowania nie stanowiła przeszkody uniemożliwiającej wniesienie zażalenia.

Nadto zaś wnioskodawca nie wykazał, aby czynność polegająca na wniesieniu zażalenia (wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu), została przez niego dokonana w terminie 7 dni od daty ustania przeszkody uniemożliwiającej dokonanie tej czynności w ustawowym terminie, stosownie do regulacji zawartej w art. 126 § 1 k.p.k.Zażalenie na to postanowienie wniósł wnioskodawca radca prawny L. J., zaskarżając je w całości. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że sędzia tworzący skład Sądu Najwyższego, który wydał zaskarżone postanowienie, „nie został zweryfikowany przy orzekaniu w tej sprawie zgodnie z art. 29 ust. 6 ustawy o Sądzie Najwyższym”, a także stwierdził, że podejrzewa tego sędziego o współpracę z organami bezpieczeństwa państwa PRL oraz o popełnienie czynu zabronionego.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie jest zasadne.Zgodnie z treścią art. 126 § 1 k.p.k. jeżeli niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, strona w zawitym terminie 7 dni od daty ustania przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie wykonana.Sąd I instancji zasadnie uznał, że przebywanie w warunkach izolacji spowodowanej tymczasowym aresztowaniem nie uniemożliwia podejmowania czynności procesowych oraz – co się z tym wiąże – prowadzenia korespondencji z organami wymiaru sprawiedliwości.

Szczegółowe kwestie związane z organizacją przyjmowania korespondencji od osób tymczasowo aresztowanych zostały uregulowane w przepisach § 13-17 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 grudnia 2022 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania (Dz. U. poz. 2848). Tym samym skarżący nie wykazał, aby niedotrzymanie przez niego 7-dniowego terminu na wniesienie zażalenia (przewidzianego w art. 460 k.p.k.) nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych.Ponadto Sąd I instancji trafnie przyjął, że skarżący nie wykazał, aby wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia został przez niego wniesiony w terminie 7 dni od daty ustania przeszkody uniemożliwiającej jego wniesienie.Z kolei argumentacja zawarta w uzasadnieniu zażalenia w żaden sposób nie nawiązuje do przesłanek instytucji przywrócenia terminu wskazanych w art. 126 § 1 k.p.k., koncentrując się wokół kwestii w części nie mających w niniejszej sprawie znaczenia prawnego, w części zawierających treści pomawiające czy wręcz obraźliwe.

Dodatkowo trzeba wskazać, że badanie spełnienia przez sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności nie może być dokonywane w postępowaniu dotyczącym kwestii przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego, co jasno wynika z treści art. 29 § 6 ustawy o Sądzie Najwyższym.Konkludując, należy stwierdzić, że zażalenie wniesione przez radcę prawnego L. J. pozbawione jest merytorycznych podstaw, wobec czego należało postanowić jak wyżej. [M. T.] [ms] ‎