Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II ZK 31/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses lawyer's appeal for unremitted fees and threats, upholding disciplinary sanctions.

Numero d'incarto II ZK 31/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the lawyer's cassation appeal regarding disciplinary charges for failing to remit fees and threatening legal action. The court found the facts clear: the lawyer owed money for services and threatened the applicant with criminal and disciplinary proceedings to cancel an invoice. The court ruled that the disciplinary body correctly assessed the significant social harm to the profession, rejecting the argument that the dispute was merely a private contract matter.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych; Kodeks Etyki Radcy Prawnego: W sprawach dyscyplinarnych ocena społecznej szkodliwości czynu należy do sądu zawodowego, a grożenie postępowaniem dyscyplinarnym w kontekście zawodowym stanowi znaczący naruszenie etyki.

Parole chiave

Generato dall'IA
disciplinary proceedings lawyer ethics unremitted fees threats of legal action social harm professional trust cassation appeal mancata attuazione degli accordi illeciti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych
obwinionego o popełnienie przewinień dyscyplinarnych z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w zw.
art. 6 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego
z art. 6 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego oraz art.
art. 38 ust. 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego
z art. 38 ust. 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, po rozpoznaniu 13 czerwca 2024 r.
art. 651 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych
Na podstawie art. 651 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych wymierzył obwinionemu karę łączną nagany oraz obciążył go kosztami postępowania.Orzeczenie z 28 grudnia 2022 r.
art. 7 w zw. z art. 4 k.p.k.
623 i art. 741 ustawy o radcach prawnych.
art. 741 ustawy o radcach prawnych
623 i art. 741 ustawy o radcach prawnych.
art. 535 § 3 k.p.k.
Zarzut podniesiony przez skarżącego należało uznać za bezzasadny.Z tych względów postanowiono jak w sentencji (art. 535 § 3 k.p.k., art.‎ 523 § 1 k.p.k., art.
art. 523 § 1 k.p.k.
art. 636 § 1 k.p.k.
art. 637a k.p.k.
z art. 637a k.p.k. oraz art.
art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k.
oraz art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II ZK 31/24 POSTANOWIENIE Dnia 13 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie aplikanta radcowskiego A. S. obwinionego o popełnienie przewinień dyscyplinarnych z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w zw. z art. 6 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w zw. z art. 38 ust. 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, po rozpoznaniu 13 czerwca 2024 r. w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu, kasacji obwinionego od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych w Warszawie z 17 października 2023 r., sygn. akt […], utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych […] z 28 grudnia 2022 r., sygn. akt […], postanowił:

I. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; II. zasądzić od obwinionego A. S. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 (dwudziestu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEAplikant radcowski A. S. został obwiniony o to, że:1.Nie rozliczył się z aplikantką radcowską K. A. za wykonaną przez nią 20 lipca 2022 r. usługę (poprawienie i uzupełninie skargi kasacyjnej) zleconą telefonicznie oraz za pośrednictwem poczty elektronicznej przez aplikanta radcowskiego A. S., tj. naruszył postanowienia art. 6 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych;2.Dnia 15 września 2022 r. w e-mailu pisemnie groził aplikantce radcowskiej K.

A. postępowaniem karno-skarbowym oraz dyscyplinarnym w przypadku niespełnienia jego żądań, tj. anulowania wystawionej faktury, tj. naruszył postanowienia art. 38 ust. 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego ‎w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych.Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych […] orzeczeniem z 28 grudnia 2022 r., w sprawie o sygn. akt […], uznał obwinionego aplikanta radcowskiego A. S. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie pierwszym oraz czynu zarzucanego mu w punkcie drugim wniosku o ukaranie i za każdy z tych czynów wymierzył mu karę nagany.

Na podstawie art. 651 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych wymierzył obwinionemu karę łączną nagany oraz obciążył go kosztami postępowania.Orzeczenie z 28 grudnia 2022 r. zaskarżył obwiniony.Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców Prawnych ‎w Warszawie, orzeczeniem z 17 października 2023 r. (sygn. akt […]), utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie i obciążył obwinionego kosztami postępowania odwoławczego.Od tego orzeczenia pismem z 6 lutego 2024 r., kasację wywiódł obrońca obwinionego r. pr. K.

W., który zaskarżył je w całości na korzyść obwinionego, zarzucając:1.W odniesieniu do czynu z pkt I orzeczenia, rażącą obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art.‎ 7 w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 741 u.o.r.p., poprzez zaniechanie dokonania wszechstronnej i obiektywnej oceny materiału dowodowego, uwzględniającej zasady prawidłowego rozumowania oraz doświadczenie życiowe oraz dokonanie wybiórczej i dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że:- obwiniony zawarł umowę ustną z aplikantką radcowską K.

A., w sytuacji, gdy to r. pr. A. S. faktycznie powierzył swój zakres obowiązków - wynikający z zawartej z obwinionym „Umowy współpracy” z dnia 4 kwietnia 2022 r. - aplikantce radcowskiej K. A. oraz przyjął zobowiązanie (na podstawie pełnomocnictwa procesowego) do wniesienia skargi kasacyjnej oraz zastępowania klienta przed Sądem Najwyższym w Warszawie w sprawie cywilnej;- obwiniony miał prawny obowiązek rozliczyć się z aplikantką radcowską K. A. w sytuacji, gdy za zlecone usługi obwiniony jako zleceniodawca rozliczał się z r. pr.

A. S. na podstawie zawartej „Umowy współpracy” z dnia 4 kwietnia 2022 r. oraz wystawianych przez niego raz w miesiącu faktur VAT;- r. pr. A. S. mógł powierzyć sporządzenie skargi kasacyjnej aplikantce radcowskiej K. A. w sytuacji, gdy na podstawie przedmiotowej „Umowy współpracy” zleceniobiorca uprawniony był do powierzenia wykonania poszczególnych czynności innym osobom, które zapewnią profesjonalne zastępstwo oraz będą posiadać właściwe do sprawy kwalifikacje i doświadczenie;- obwiniony był zainteresowany zleceniem usługi prawnej aplikantce radcowskiej K.

A., w sytuacji, gdy na podstawie zawartej „Umowy współpracy” z dnia 04.04.2022 r. obwiniony był zainteresowany, jednakże współpracą z radcą prawnym w szczególności w celu świadczenia pomocy prawnej na rzecz jego klientów przed sądami powszechnymi, Sądem Najwyższym oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym;- szczegóły ogólnej współpracy wynikającej z zawartej „Umowy współpracy” pomiędzy obwinionym a świadkiem r. pr. A. S. pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w sytuacji gdy jest wręcz przeciwnie, albowiem na podstawie „Umowy współpracy” r. pr.

A. S. jako zleceniobiorca przyjął na siebie zobowiązania do wykonania przedmiotu umowy zgodnie z ustawą regulującą zasady wykonywania zawodu radcy prawnego, zasadami etyki zawodowej oraz z uwzględnieniem interesów zleceniodawcy i jego klientów skierowanych na zapewnienie profesjonalnej obsługi prawnej.2) W odniesieniu do czynu z pkt 2 orzeczenia:a) rażącą obrazę prawa materialnego, mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 38 ust. 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, gdy czyn obwinionego nie zawiera znamion przewinienia dyscyplinarnego;b) rażącą obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 741 u.o.r.p. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy uznając nawet, iż obwiniony popełnił delikt dyscyplinarny to społeczna szkodliwość tego czynu nie jest większa niż znikoma.Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł: w zakresie czynu z pkt. 1 o uchylenie orzeczenia i uniewinnienie obwinionego; w zakresie czynu z pkt. 2 o uchylenie orzeczenia i uniewinnienie obwinionego oraz zasądzenie od Wyższego Sądu Dyscyplinarnego w Warszawie na rzecz obwinionego zwrotu kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja (zatytułowana przez skarżącego, jako skarga kasacyjna) jest oczywiście bezzasadna i dlatego została oddalona.Postępowanie kasacyjne w postępowaniu dyscyplinarnym radców prawnych nie jest kolejną (powszechną) instancją.

Wynika to z ograniczeń określonych w art. 623 i art. 741 ustawy o radcach prawnych. Zgodnie z art. 623 ustawy o radcach prawnych kasacja w postępowaniu dyscyplinarnym radców prawnych może być wniesiona z powodu rażącego naruszenia prawa, jak również rażącej niewspółmierności kary dyscyplinarnejSkarżący nie wykazuje rażącego naruszenia prawa.Poprzestanie na zarzucie naruszenia art. 7 w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 741 ustawy o radcach prawnych nie jest wystarczające do zakwestionowania postępowania dowodowego i ustaleń stanu faktycznego na których oparto wyrok Wyższego Sądu Dyscyplinarnego.

Z tej zasadniczej przyczyny, iż wskazane przepisy określają podstawowe zasady postępowania (zasadę obiektywizmu ‎i zasadę swobodnej oceny dowodów) i na etapie kasacji wymagają każdorazowo wskazania i wykazania, iż zostały naruszone szczególne przepisy procedury karnej, aby dopiero na tej podstawie można było stwierdzić, że spełnia się szczególna podstawa kasacyjna z art. 438 pkt 2 k.p.k., czyli doszło do obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia, podobnie w odniesieniu do podstawy kasacji określonej w art. 623 ustawy o radcach prawnych.

Brak jest tego w podstawie procesowej kasacji. Skarżący poprzestaje na zasadach generalnych, które nie pozwalają na zakwestionowanie prawidłowości postępowania przed Wyższym Sądem Dyscyplinarnym.Sąd Najwyższy wiążą zatem ustalenia faktyczne leżące u podstaw orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego, który rozpoznał zarzuty odwołania skarżącego od orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego.Kasacja nie zarzuca braku rozpoznania zarzutów odwołania przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny (art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 741 ustawy o radcach prawnych).

Nie ma zatem podstaw do przyjęcia innych ustaleń niż dokonane przez Sąd Dyscyplinarny.Wobec wiążących ustaleń WSD nie ma podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutu rażącej obrazy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionemu (art. 438 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 741 ustawy o radcach prawnych).W zakresie pierwszego czynu skarżący nie zarzuca naruszenia żadnych przepisów prawa materialnego, a także umowy o współpracy lub indywidualnego porozumienia ustalonego w sprawie. Art. 6 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego nie jest przepisem prawa materialnego zobowiązań prawa cywilnego.

Przepis ten ma gwarantować wykonanie prawa (zobowiązania).Kasacja nie daje podstaw do zakwestionowania ustalenia o zawarciu przez skarżącego określonej umowy z r. pr. A. S. Wedle ustaleń Sądu Dyscyplinarnego skarżący nie rozliczył się z aplikantką radcowską K. A. za wykonaną usługę. W ocenie zarzutu kasacji wiąże ustalenie, że skarżący umówił się z r. pr. A. S. na poprawę skargi kasacyjnej za dopłatą i skarżący zaakceptował poprawę skargi przez inną osobę za dodatkową kwotą 600 zł. Skarżący nie podważa podstawy faktycznej i materialnej tego dodatkowego zobowiązania (por. przykładowo art. 3531 k.c.).

Inną kwestią jest procesowa zasada, że skargę kasacyjną powinien sporządzić i podpisać fachowy pełnomocnik (radca prawny), co wykracza poza przedmiot tej sprawy (art. 871 k.p.c. w zw. z art. 130 k.p.c.). Innymi słowy tej sprawy nie ocenia się z perspektywy procesowych warunków dopuszczalności skargi kasacyjnej, a tylko w zakresie szczególnej umowy stron dotyczącej „przygotowania” skargi dla pełnomocnika strony w sprawie przed Sądem Najwyższym.Natomiast w zakresie drugiego czynu wiążą oceny i ustalenia Sądu Dyscyplinarnego, iż grożenie aplikantce radcowskiej K.

A. wszczęciem postępowania dyscyplinarnego nie wynikało z relacji prywatnej, a tylko zawodowej, związanej z wykonaniem przez nią umowy, którą skarżący jako zleceniodawca zawarł z radcą prawnym A. S. jako zleceniobiorcą. Wola stron oraz treść oświadczeń to sfera ustaleń faktycznych w sprawie, a te są jednoznaczne i nie pozwalają na przyjęcie, iż niewłaściwe zachowanie skarżącego, grożące postępowaniem dyscyplinarnym nie było związane z umową współpracy i dodatkową umową na uzupełnienie i poprawienie skargi kasacyjnej.Nie jest zasadny ostatni zarzut kasacji, jako że w sprawach dyscyplinarnych ocena stopnia społecznej szkodliwości należy w pierwszej kolejności do korporacyjnego sądu zawodowego, w tym przypadku do Sądu Dyscyplinarnego Radców Prawnych.

Wskazany art. 38 ust. 2 KERP nie pozwala radcom prawnym w wystąpieniach zawodowych grozić postępowaniem karnym lub dyscyplinarnym, co prowadzi do stwierdzenia, iż zachowań takich nie można lekceważyć, dlatego sytuacja ustalona w sprawie nie pozwala na uznanie, iż społeczna szkodliwość czynu nie jest większa niż znikoma. Wbrew twierdzeniom zawartym w kasacji stopień korporacyjnej szkodliwości czynu jest znaczny. Zachowanie obwinionego stanowiące przedmiot niniejszego postępowania, dotyczące braku rozliczenia się‎ z aplikantką radcowską K.

A. za wykonaną przez nią 20 lipca 2022 r. usługę (poprawienie i uzupełninie skargi kasacyjnej) zleconą telefonicznie oraz za pośrednictwem poczty elektronicznej przez obwinionego, grożenie aplikantce radcowskiej postępowaniem karno-skarbowym oraz dyscyplinarnym ‎w przypadku niespełnienia żądań obwinionego, tj. anulowania wystawionej faktury, było w sposób oczywisty sprzeczne z przytoczonymi zasadami etyki radcy prawnego, naruszało także dobre obyczaje i podważało zaufanie do zawodu radcy prawnego. Zarzut podniesiony przez skarżącego należało uznać za bezzasadny.Z tych względów postanowiono jak w sentencji (art. 535 § 3 k.p.k., art.‎ 523 § 1 k.p.k., art. 623 i art. 741 ustawy o radcach prawnych).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. ‎636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. oraz art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. 663 ze zm.) w zw. z art. 741 pkt 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych. [M.

T.] [ms] ‎