Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II ZK 3/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses lawyer's appeal for using paid social media promotion, citing ethical code violations.

Numero d'incarto II ZK 3/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the lawyer's cassation appeal regarding a disciplinary charge for using paid social media promotion. The defense argued that such practices were permissible under EU law, but the court upheld the lower courts' finding that the specific 'promote post' option violated professional ethics. Consequently, the appeal was rejected as obviously groundless, and the lawyer was ordered to bear the litigation costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych; art. 32 KERP: Using paid social media promotion options constitutes a violation of professional ethics and good customs, rendering the activity impermissible for lawyers.

Parole chiave

Generato dall'IA
discipline lawyer social media promotion ethical code violation cassation appeal professional conduct prestazione volta a promuovere l'immagine di terzi pubblicità abusiva pubblicità di occasioni di libidine

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych
o czyn z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (dalej: ustawa o radcach prawnych) w zw.
art. 32 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego
z art. 32 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2025 r.
art. 536 k.p.k.
32 KERP.Wskazanie powyższych braków i uchybień podniesionych w kasacji zarzutów jest niezbędne i konieczne z tej przyczyny, iż – zgodnie z art. 536 k.p.k.
art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k.
ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism) zgodnie z art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw.
art. 636 § 1 k.p.k.
z art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
art. 637a k.p.k.
§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r.
z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym w zw.
art. 4 k.k
dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (pkt 1) i art. 4 k.k.
art. 536 k.p.k
32 KERP.Wskazanie powyższych braków i uchybień podniesionych w kasacji zarzutów jest niezbędne i konieczne z tej przyczyny, iż – zgodnie z art. 536 k.p.k.
art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k
ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism) zgodnie z art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k.
Generato dall'IA
I C 4637/18
Court dismissed excess damages claim for unauthorized image use, awarding only proven license fee plus interest.
II ZK 110/22
Supreme Court dismisses lawyer's appeal for failing to sign appeal on time, violating defense rights.
XVI GC 232/22
Court dismisses unfair competition claim for TV apology due to prior judgment and statute of limitations. The court ruled that the five-year limitation period for the informational and preventive effects of the sanction has expired, rendering the requested television apology ineffective. Since the contested advertising practices were already addressed by a final judgment in 2019, the plaintiff's request for a new public apology in television channels is inadmissible. The court emphasized that the specific facts and the passage of time justify the dismissal of the remaining claims. Consequently, the plaintiff's request for a new public apology in television channels is dismissed as the five-year limitation period for the informational and preventive effects of the sanction has expired. The court noted that the contested advertising practices were already addressed by a final judgment in 2019, making the new request ineffective. The court emphasized that the specific facts and the passage of time justify the dismissal of the remaining claims. Consequently, the plaintiff's request for a new public apology in television channels is dismissed as the five-year limitation period for the informational and preventive effects of the sanction has expired. The court noted that the contested advertising practices were already addressed by a final judgment in 2019, making the new request ineffective. The court emphasized that the specific facts and the passage of time justify the dismissal of the remaining claims.
I C 223/14
Civil court awards damages for unauthorized use of a model's image without consent.
I ACa 1842/14
Appeal dismissed; court upheld civil code damages for personality rights and procedural cost allocation.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II ZK 3/25 POSTANOWIENIE Dnia 3 lipca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szczepaniec w sprawie dyscyplinarnej radcy prawnego T. S. obwinionego o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 64 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w zw. z art. 32 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2025 r. w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 1 i 3 k.p.k. kasacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych w Warszawie z dnia 22 maja 2024 r. sygn. akt […], utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych […] z dnia 17 lipca 2023 r. sygn. akt […] postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć obwinionego radcę prawnego T. S. kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne, w tym wydatkami w kwocie 20 zł. [M. T.] UZASADNIENIEOrzeczeniem z dnia 17 lipca 2023 r., w sprawie o sygn. akt […], Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych […], ‎w punkcie 1 orzeczenia uznał obwinionego radcę prawnego T. S. za winnego zarzucanego mu czynu, polegającego na tym, że w bliżej nie określonym czasie, nie wcześniej niż po dniu 26 marca 2020 r. na profilu prowadzonym dla Kancelarii Radcy Prawnego o nazwie „S.” na portalu społecznościowym […] publikował ogłoszenia dotyczące usług Kancelarii z wykorzystaniem opcji „promuj post”, tj. o czyn z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (dalej: ustawa o radcach prawnych) w zw. z art. 32 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego stanowiącego załącznik do Uchwały nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r. (dalej:

KERP), i za to wymierzył mu karę upomnienia, zaś w punkcie 2 orzeczenia obciążył obwinionego kosztami postępowania dyscyplinarnego w kwocie 1000 złotych.Odwołanie od powyższego orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego I instancji wniósł obrońca obwinionego radcy prawnego zaskarżając je w całości na korzyść obwinionego i zarzucając mu błędną wykładnię prawa materialnego w postaci art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych w zw. z art. 32 KERP, która to nie uwzględnia na chwilę obecną okoliczności już oczywistej, że radca prawny może stosować płatną promocję (reklamę), a co istotniejsze radcowie prawni z możliwości tej mogli korzystać już w chwili czynu (od momentu objęcia ich prawem wspólnotowym), a interpretowanie jakichkolwiek przepisów (w tym KERP) w sposób odmienny, sprzeczne jest z tymże prawem wspólnotowym.

Stawiając powyższy zarzut, obrońca obwinionego radcy prawnego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania, względnie uniewinnienie obwinionego.Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców Prawnych w Warszawie, orzeczeniem z dnia 22 maja 2024 r., w sprawie o sygn. akt […] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, zaś kosztami postępowania odwoławczego przed Wyższym Sądem Dyscyplinarnym Krajowej Izby Radców Prawnych obciążył obwinionego radcę prawnego w kwocie 2000 złotych.Kasację od powyższego rozstrzygnięcia wniósł obrońca obwinionego radcy prawnego, który zaskarżył je w całości na korzyść obwinionego, zarzucając mu rażące naruszenie przepisów prawa materialnego:1.błędną wykładnię prawa materialnego w postaci art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych w zw. z art. 32 i 31 KERP w zw. z art. 24 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym (Dz.

U. UE. L. z 2006 r. Nr 376, str. 36), która to wykładnia nie uwzględnia na chwilę obecną okoliczności, że radca prawny może stosować płatną promocję (reklamę), a co istotniejsze możliwość taką radcowie prawni posiadali, iż w chwili czynu (od momentu objęcia ich prawem wspólnotowym – 2006 r.), a interpretowanie jakichkolwiek przepisów (w tym KERP) w sposób odmienny, sprzeczne jest z tymże prawem wspólnotowym, co miało istotny wpływ – bowiem doprowadziło do skazania obwinionego;2.brak odpowiedniego zastosowania art. 4 k.k. w sytuacji, w której czyn obwinionego nie jest już w chwili orzekania czynem, który podlega karze, co miało istotny wpływ – bowiem doprowadziło do skazania obwinionego.Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca obwinionego radcy prawnego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie obwinionego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wywiedziona kasacja przez obrońcę obwinionego jako bezzasadna w stopniu oczywistym, podlegała oddaleniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 1 i 3 k.p.k. w zw. z art. 741 pkt 1 ustawy o radcach prawnych.Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 623 ustawy o radcach prawnych kasacja w postępowaniu dyscyplinarnym radców prawnych może być wniesiona z powodu rażącego naruszenia prawa, jak również rażącej niewspółmierności kary dyscyplinarnej. Podkreślenia także wymaga, że nie każde formalne naruszenie prawa procesowego ma charakter rażący, a tym samym nie każde uchybienie zasadom procedury winno skutkować koniecznością powtórzenia postępowania, w którym takie uchybienie wystąpiło.

O rażącym charakterze obrazy prawa nie decyduje bowiem oczywistość jego naruszenia, ale istotny wpływ na przebieg postępowania dyscyplinarnego lub prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia (zob. w szczególności postanowienie Sądu Najwyższego z 26 marca 2010 r., SDI 1/10).Należy zauważyć, że kontrola postępowania odwoławczego w systemie kasacyjnym oznacza, że zakres orzekania Sądu Najwyższego ograniczony został do weryfikacji wyłącznie orzeczenia wydanego w II instancji, i to przez pryzmat jego zgodności z prawem z wyjątkiem kontroli wymiaru kary.Przechodząc do analizy podniesionych przez obrońcę obwinionego ‎w kasacji zarzutów z pkt 1 i 2, a dotyczących naruszenia art. 64 ust. 1 ustawy ‎o radcach prawnych w zw. z art. 32 i 31 KERP w zw. z art. 24 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (pkt 1) i art. 4 k.k. (pkt 2), należy zauważyć, iż sposób sformułowania tych zarzutów oraz wskazane podstawy prawne pozwalają wnioskować, że ta nadzwyczajna skarga odwoławcza nie respektuje – i to w sposób jednoznaczny – wszystkich tych regulacji ustawy procesowej, które określają zarówno przedmiot zaskarżenia kasacji, jej dopuszczalne podstawy oraz funkcję.

Powyższe zarzuty omawianej kasacji są skierowane do wyroku Sądu‎ I instancji, który nie jest (i nie może być – przy tylko tak postawionych zarzutach) przedmiotem zaskarżenia kasacji. Podstawa prawna wskazanych zarzutów jest bowiem tak określona, iż dotyczą one właśnie orzeczenia Sądu meriti. Co więcej, także w opisach tych zarzutów brak jest takich stwierdzeń, które by pozwoliły na uznanie, że odnoszą się one jednak do wyroku Sądu II instancji.Nadto nie sposób też nie dostrzec, iż w niniejszej sprawie Sąd II instancji nie miał nawet okazji procesowej, by samoistnie naruszyć wskazane przez skarżącego przepisy, skoro utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji, nie dokonując w jego treści, żadnych zmian.

Nie mógł też – w takiej sytuacji – uchybić samoistnie normie art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych w zw. z art. 32 i 31 KERP w zw. ‎z art. 24 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym czy art. 4 k.k., skoro to nie on dokonywał oceny ustalonego zachowania obwinionego, bo kontrolował jedynie poprawność jej przeprowadzenia przez Sąd I instancji. Nadto, Sąd II instancji nie mógł – wydając zaskarżone orzeczenie - naruszyć (i to rażąco) przepisu art. 4 k.k. poprzez jego niezastosowanie, gdyż czyn obwinionego stanowiący delikt dyscyplinarny był i nadal jest objęty dyspozycją przepisu art. 32 KERP.Wskazanie powyższych braków i uchybień podniesionych w kasacji zarzutów jest niezbędne i konieczne z tej przyczyny, iż – zgodnie z art. 536 k.p.k.

– sąd kasacyjny (co do zasady) rozpoznaje kasację (tylko) w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Wskazane w tym przepisie trzy wyjątki od tej reguły w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. To oznacza, że obowiązkiem Sądu Najwyższego było rozpoznać te wspomniane zarzuty kasacji tylko w takim kształcie, w jakim je podniesiono. Sąd Najwyższy nie miał ani uprawnień, ani przez to procesowych możliwości, by wyjść poza te zarzuty i konwalidować braki, którymi są one dotknięte.W niniejszej sprawie, jak trafnie określił to Sąd II instancji, zgodnie ze stanowiskiem Komisji Etyki i Wykonywania Zawodu z dnia 12 września 2017 r. (SK-12.09.2017-JK), korzystanie z opcji promowania postów na portalu społecznościowym F. stanowi niedopuszczalne informowanie w myśl art. 32 KERP, jako sprzeczne z dobrymi obyczajami i naruszające godność zawodu radcy prawnego.

Należy mieć bowiem na uwadze, że radcę prawnego obowiązują określone standardy postępowania w zakresie informowania o swojej działalności, niezależnie od przestrzeni, w której ta informacja jest umieszczana. Za powołanym stanowiskiem wskazać należy, że opcja promowania postów musi zostać w każdym przypadku uznana za niedozwoloną w myśl art. 35 pkt 3 KERP, jako forma aktywności dostępna drogą elektroniczną sprzeczna z prawem, dobrymi obyczajami i zasadami Kodeksu, zaś w przedmiotowym stanie faktycznym dodatkowo jako forma aktywności będąca rozwiązaniem skutkującym nieprawdziwymi, wprowadzającymi w błąd, ocennymi informacjami, utrudniająca innym radcom prawnym dostęp do rynku (s. 8-9 uzasadnienia Sądu II instancji).

Jak słusznie zauważył Sąd II instancji, całkowity zakaz reklamy albo marketingu usług radców prawnych byłby niedopuszczalny z punktu widzenia przepisów prawa unijnego w myśl art. 24 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego ‎i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym. Natomiast, w myśl art. 24 ust. 2 wspomnianej dyrektywy, państwo członkowskie UE ma obowiązek zapewnić, aby treść informacji handlowej, w tym reklama, ‎w przypadku zawodów regulowanych była zgodna z zasadami danego zawodu, takimi jak niezależność, tajemnica zawodowa, godność i uczciwość zawodowa.

‎W odniesieniu do zawodu radcy prawnego Rzeczpospolita Polska wykonuje ten obowiązek poprzez samorząd zawodowy radców prawnych, któremu powierzono kompetencje do uregulowania tej kwestii w jego aktach wewnętrznych. Zatem art. 32 KERP należy traktować jako implementację do prawa krajowego obowiązku wynikającego z prawa wspólnotowego (s. 6 uzasadnienia Sądu II instancji).Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną.Sąd obciążył obwinionego radcę prawnego T. S. kosztami postępowania kasacyjnego w kwocie 20 zł (tj. ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism) zgodnie z art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym w zw. z art. 741 pkt 1 ustawy o radcach prawnych.Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak ‎w postanowieniu. [M.

T.] [r.g.] ‎