Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 98/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on social security contribution base, citing statutory monetary threshold for cassation. Appeal rejected due to dispute value below 10,000 PLN limit. Court clarifies that contribution disputes are property rights cases subject to value limits.

Numero d'incarto II UZ 98/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision rejecting the cassation complaint. The appellant argued that the dispute concerned social insurance coverage rather than property rights, claiming the monetary threshold should not apply. The court ruled that disputes over the calculation base for social security contributions are property rights cases where cassation is only admissible if the disputed value exceeds 10,000 PLN.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3892 § 1 k.p.c.; Art. 3982 § 1 k.p.c. in conjunction with Art. 8 ust. 1 and 2 of the Social Security Fund Act; Art. 3986 § 2 k.p.c.: Disputes regarding the calculation base for social security contributions are property rights cases where cassation complaints are admissible only if the disputed value exceeds 10,000 PLN.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security contributions cassation admissibility monetary threshold property rights dispute calculation base determination

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
należało odrzucić.Odwołujący się zaskarżył to postanowienie zażaleniem, zarzucając mu naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. w związku z art.
Art. 8 ust. 1 and 2 of the Social Security Fund Act
§ 2 ust. 1 pkt 19 of the Ministry of Labour and Social Policy Regulation
Art. 3986 § 2 k.p.c.
na zasadzie art. 3986 § 2 k.p.c. należało odrzucić.Odwołujący się zaskarżył to postanowienie zażaleniem, zarzucając mu naruszenie art.
Art. 3892 § 1 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c
na zasadzie art. 3986 § 2 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
należało odrzucić.Odwołujący się zaskarżył to postanowienie zażaleniem, zarzucając mu naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 22 k.p.c
art. 3892 § 1 k.p.c
art. 3984 § 3 k.p.c
19 § 2 w związku z art. 3984 § 3 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 98/17 POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)‎SSN Jolanta Frańczak‎SSN Romualda Spyt (sprawozdawca) w sprawie z wniosku Muzeum w W. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. ‎z udziałem A.A. ‎o podstawę wymiaru składek,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 grudnia 2017 r.,‎zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w [...]‎z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt III AUa [...], oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w [...], w sprawie z odwołania Muzeum w W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w W., z udziałem A.A., o podstawę wymiaru składek, postanowieniem z dnia 20 lipca 2017 r. odrzucił skargę kasacyjną odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie III AUa [...].W uzasadnieniu Sąd wskazał, że sprawa dotyczy wysokości podstawy wymiaru składek, a zatem dopuszczalność skargi kasacyjnej warunkowana jest wartością przedmiotu zaskarżenia, która w sprawach o prawa majątkowe z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie może być niższa niż 10.000 zł.

W związku z tym, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 596 zł, skargę kasacyjną Muzeum Ł. w W. na zasadzie art. 3986 § 2 k.p.c. należało odrzucić.Odwołujący się zaskarżył to postanowienie zażaleniem, zarzucając mu naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. w związku z art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 600 ze zm.) w związku z § 2 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe socjalnych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2017r., poz. 1949), przez jego błędną interpretację i przyjęcie że niniejsza sprawa jest sprawą o prawa majątkowe i dla możliwości wniesienia skargi kasacyjnej istotna jest wartość przedmiotu sporu, podczas gdy sprawa o podleganie ubezpieczeniom jest sprawą o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, w której możliwe jest wniesienie skargi kasacyjnej niezależnie od wartości przedmiotu sporu; art. 3986 § 2 k.p.c. przez błędne jego zastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie niniejszej nie zachodziły ustawowe przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi.W uzasadnieniu wskazano, że prawidłowa wykładnia art. 3982 § 1 k.p.c. w związku z art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych w związku z § 2 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe prowadzi do wniosku, że objęcie składkami na ubezpieczenia społeczne świadczeń w postaci bonów towarowych przyznanych przez Muzeum w W. pracownikom, w tym również zainteresowanej A.

A., ma charakter uprzedni w stosunku do ustalenia podstawy wymiaru tychże składek, które jest następczym zabiegiem zmierzającym do określenia wysokości kwot należnych Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, o ile świadczenia składkami zostaną objęte. W tym stanie rzeczy, stanowisko Sądu Apelacyjnego uznać należy za błędne, tak jak i zawarte w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygnięcie. Odwołujący się podkreślił, że przyjęcie za Sądem Apelacyjnym, że sprawy o objęcie świadczeń pracodawcy na rzecz pracownika w postaci bonów z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych stanowi sprawę o charakterze majątkowym i podlegać może skardze kasacyjnej tylko w przypadku, gdy świadczenie to przewyższać będzie kwotę 10.000 zł, czyniłoby iluzoryczną możliwość kasacyjnej kontroli decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz sporów wynikłych na tym tle przed sądami powszechnymi przez Sąd Najwyższy, w tym również niniejszy przypadek.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie organ rentowy zaskarżoną decyzją dokonał ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za sporne okresy, uwzględniając w tej podstawie bony pieniężne finansowane ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, wypłacone zainteresowanej. Nie ulega wątpliwości, że sprawa o ustalenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne jest sprawą o prawo majątkowe, w której dopuszczalność skargi kasacyjnej jest uzależniona od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.).

Nie jest to bowiem sprawa „o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego”. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego, w którym przyjmuje się, że w sprawie o wysokość podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne wartość przedmiotu zaskarżenia równa jest różnicy między wysokością składki wskazywaną przez ubezpieczonego i wysokością należną, ustaloną w zaskarżonej decyzji - albo za okres 12 miesięcy (art. 22 k.p.c.), albo za okres sporny, jeżeli jest krótszy niż 12 miesięcy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 17 kwietnia 2009 r., II UZ 12/09, OSNP 2010 nr 23-24, poz. 301; z 26 stycznia 2011 r., II UK 190/10, LEX nr 786391; z 7 kwietnia 2010 r., I UZ 8/10, LEX nr 1620499; z 24 maja 2012 r., II UZ 16/12, LEX nr 1222163; z 7 listopada 2013 r., II UZ 59/13, LEX nr 1391553 oraz z 27 lutego 2014 r., II UZ 77/13, LEX nr 1441274; z 27 lutego 2014 r., II UZ 83/13, LEX nr 1448334).

W rezultacie, sprawa, w której postępowanie sądowe zostało zainicjowane odwołaniem płatnika składek od decyzji organu rentowego, określającej wyłącznie podstawę wymiaru składek na to ubezpieczenie, jest sprawą o prawa majątkowe, w której skarga kasacyjna jest przedmiotowo dopuszczalna jedynie wówczas, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia (stanowiąca wysokość należnej składki) nie jest niższa niż 10.000 zł - art. 3892 § 1 k.p.c.Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że przedmiotem odwołania „jest kwestia objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego świadczeń wypłacanych przez Muzeum na rzecz zainteresowanej A.A.”, wskazać należy, że ubezpieczeniom społecznym podlegają osoby fizyczne, w tym pracownicy (zob. np. art. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2017 r., poz. 1778), a nie świadczenia im wypłacane. W sprawie nie jest kwestionowane podleganie ubezpieczonej ubezpieczeniom społecznym jako pracownik u odwołującego się płatnika składek, a sporna jest podstawa wymiaru składek na te ubezpieczenia, do której skarżący nie wliczył świadczeń w postaci bonów towarowych przyznanych zainteresowanej z funduszu świadczeń socjalnych.W tego rodzaju sprawach istniały wątpliwości prawne w kwestii sposobu określania wartości przedmiotu zaskarżenia przy wielości zainteresowanych i zostały one rozstrzygnięte w uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2014 r., II UZP 1/14, (OSNP 2014 nr 12, poz. 168).

Rozstrzygnięto w niej, że w razie objęcia jednym wyrokiem wielu decyzji ustalających płatnikowi składek (pracodawcy) i wskazanym w tych decyzjach pracownikom podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną oznacza się odrębnie względem każdego ubezpieczonego pracownika (art. 19 § 2 w związku z art. 3984 § 3 k.p.c.). W konsekwencji w takich sprawach wartość przedmiotu zaskarżenia należy liczyć odrębnie względem każdego ubezpieczonego pracownika.Zauważyć też należy, że ustawodawca nie dla wszystkich spraw (i to nie tylko z zakresu ubezpieczeń społecznych) przewidział możliwość kontroli kasacyjnej, ograniczając dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach o roszczenia majątkowe od ustawowych progów kwotowych, co wynika z art. 3892 § 1 k.p.c.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 3941 § 3 w związku z 39814 k.p.c.).as