Supreme Court held that a party's letter named 'renewal complaint' cannot be treated as a cassation appeal without further clarification.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland overturned the appellate court's dismissal of a party's appeal labeled as a 'renewal complaint.' The appellant argued that the lower court incorrectly classified the document as a cassation appeal, which requires specific standing under Article 3932 of the Civil Procedure Code. The court ruled that the appellate judge failed to request clarification from the appellant regarding the document's nature before rejecting it, thereby violating procedural fairness.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 130 w zw. z art. 3933 i 407 KPC; Art. 3932 § 1 KPC: A party's written submission may not be treated as a cassation appeal without further clarification if the party explicitly requests its treatment as a renewal complaint.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 22 października 1998 r.
II UZ 95/98
Nazwanie przez stronę pisma "skargą o wznowienie postępowania" nie
uzasadnia, bez dodatkowych wyjaśnień strony, potraktowania pisma jako kasacji i stosowania wymagania określonego w art. 3932 § 1 KPC.
Przewodniczący: SSN Teresa Romer, Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Stefania Szymańska.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 22 października 1998 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Czesława H. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń
Społecznych-Oddziałowi w C. o wysokość świadczenia, na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 27 lipca 1998 r. [...]
p o s t a n o w i ł:
u c h y l i ć zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 grudnia 1995 r. organ rentowy dokonał waloryzacji emerytury wnioskodawcy Czesława H. od 1 grudnia 1995 r. ustalając wysokość świadczenia
na kwotę 607,53 zł.
Od powyższej decyzji wnioskodawca wniósł odwołanie do Sądu Wojewódzkiego w Lublinie, który oddalił je wyrokiem z dnia 20 grudnia 1996 r.
Postanowieniem z dnia 27 lutego 1997 r. Sąd Wojewódzki odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku, stwierdzając, że żądanie wnioskodawcy w tym przedmiocie zgłoszone zostało przed datą ogłoszenia wyroku i dlatego nie wywołuje skutków prawnych.
Na powyższe postanowienie Sądu Wojewódzkiego wnioskodawca złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem.
Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 1997 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie, podzielając stanowisko Sądu Wojewódzkiego, oddalił zażalenie.
W dniu 10 października 1997 r. Czesław H. złożył wniosek o wznowienie postępowania, w którym stwierdził, że nie brał udziału w postępowaniu przed sądem i z
tego względu został pozbawiony możności obrony swych praw. W skardze o wznowienie postępowania wnioskodawca podnosił, iż nie stawił się na rozprawę w dniu 11
grudnia 1996 r. ponieważ był chory.
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 1998 r. Sąd Wojewódzki odrzucił skargę
powoda, stwierdzając, że zgodnie z art. 407 KPC skargę o wznowienie postępowania
wnosi się w terminie trzymiesięcznym i termin ten liczy się od dnia, w którym strona
dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności
działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o wyroku dowiedziała
się strona lub jej przedstawiciel ustawowy. Czesław H. stwierdził, że o wyroku Sądu
Wojewódzkiego dowiedział się w dniu 17 lutego 1997 r., skargę o wznowienie
postępowania wniósł dopiero 10 października 1997 r., dlatego też jego skarga
podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 410 § 1 KPC.
Na powyższe postanowienie Czesław H. złożył zażalenie, w którym wniósł o
uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 10 czerwca 1998 r. oddalił
zażalenie, podzielając stanowisko Sądu Wojewódzkiego.
Od powyższego postanowienia wnioskodawca złożył, pismo nazwane skargą
o wznowienie postępowania, i wniósł o jego uchylenie oraz o uchylenie orzeczeń
Sądu Wojewódzkiego poprzedzających zaskarżone postanowienie.
Sąd Apelacyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 27 lipca 1998 r. odrzucił
kasację, nazwaną skargą, stwierdzając, że została ona wniesiona przez samą
stronę, która nie zalicza się do kręgu osób wymienionych w art. 393 2 § 2 KPC i jako
niedopuszczalna w rozumieniu art. 3935 KPC podlega odrzuceniu. W zażaleniu na to
postanowienie, wnioskodawca zarzucił, że - wobec nazwy i treści pisma - Sąd Apelacyjny nie miał podstaw do potraktowania go jako kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest uzasadnione.
Postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 10 czerwca 1998 r. [...], oddalające
zażalenie wnioskodawcy, zostało przez niego zaskarżone pismem nazwanym skargą
o wznowienie postępowania. Nie było więc podstaw, by wbrew jego nazwie i treści, z
urzędu traktować je jako kasację i stosować w związku z tym rygory przewidziane w
art. 3932 § 1 KPC. Rzeczą Sądu Apelacyjnego było - w przypadku wątpliwości - wezwanie wnioskodawcy do sprecyzowania treści pisma i oświadczenie się, czy winno
być potraktowane jako kasacja (art. 130 w związku z art. 3933 i 406 KPC). Zaniechanie tego w sytuacji, gdy w zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego odrzucające kasację, wnioskodawca wyraźnie wskazał, że pismo jego nie było kasacją,
ale skargą o wznowienie postępowania, daje podstawy do przyjęcia, że odrzucenie
kasacji nie było uzasadnione.
Z tych względów należało uchylić zaskarżone postanowienie i orzec jak w
sentencji. W związku z tym Sąd Apelacyjny powinien rozpoznać i ocenić złożoną
przez wnioskodawcę skargę o wznowienie postępowania.