Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 87/97 Generato dall'IA

Social security contribution base determination excludes cassation appeal under Polish Code of Civil Procedure.

Numero d'incarto II UZ 87/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Bank's cassation appeal regarding the determination of the base for social security contributions. The Bank argued that the case concerned establishing a right to benefits rather than calculating contribution bases, thus allowing cassation. The court held that the dispute fundamentally involved verifying the contribution base under specific regulations, which legally precludes cassation regardless of the underlying claim. Consequently, the appeal was rejected as inadmissible under the relevant procedural provisions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 393 pkt 5 in fine KPC; art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r.; art. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r.: In disputes concerning the determination of the base for calculating social security contributions, the right to file a cassation appeal is excluded by law.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security contributions contribution base determination cassation appeal inadmissibility social insurance regulations procedural exclusion of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 393 pkt 5 in fine KPC
(art. 393 pkt 5 in fine KPC).
art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych
wydanej błędnie na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.
§ 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne
§ 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 13 listopada 1997 r.

II UZ 87/97

W sprawie dotyczącej określenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, decydującego o ich wysokości, kasacja jest wyłączona

(art. 393 pkt 5 in fine KPC).

Przewodniczący SSN: Stefania Szymańska, Sędziowie SN: Andrzej

Kijowski, Zbigniew Myszka (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 1997 r. sprawy z wniosku Banku P.-H. SA [...] w S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o składki na ubezpieczenie społeczne, na

skutek zażalenia powoda w przedmiocie odrzucenia kasacji od postanowienia Sądu

Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 28 maja

1997 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d d a l i ć zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach postanowieniem z dnia 28 maja 1997 r. odrzucił kasację Banku P.-H. SA [...] w S. od

wyroku tego Sądu z dnia 30 stycznia 1997 r. [...], zmieniającego wyrok Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 2 kwietnia

1996 r. i oddalającego odwołanie zainteresowanego pracodawcy od decyzji organu

rentowego nakładającej obowiązek odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne od nagród przyznawanych pracownikom za wykrycie fałszywych banknotów.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia Sąd Apelacyjny wskazał, że podstawę

prawną rozstrzygniętego sporu między Bankiem a organem rentowym stanowiły

-2przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne... (Dz. U. z 1993 r. Nr

68, poz. 330 ze zm.). Również ze stanu faktycznego sprawy wynikało, że Bank

kwestionował podstawę wymiaru składek - utrzymując, że nie może ona obejmować

przyznawanych przezeń nagród. Skoro kasacja nie przysługuje w sprawach dotyczących podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne (art. 393 pkt 5 KPC), to

jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu w trybie art. 393 5 pkt 1 KPC, bez

względu na wartości przedmiotu zaskarżenia.

W zażaleniu zainteresowany Bank zarzucił naruszenie przepisu art. 393 pkt

5 KPC i domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia - twierdząc, że nie

występował o określenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, ale

żądał uchylenia decyzji organu rentowego odmawiającej wznowienia postępowania.

Zdaniem skarżącego sprawa dotyczyła stwierdzenia prawa lub obowiązku do

określonego świadczenia z ubezpieczenia społecznego, ponieważ „prawo organu

rentowego do pobierania składki na ubezpieczenie od wynagrodzenia pracowników

wpływa na prawo świadczenia dla pracowników”. W tego rodzaju sprawach kasacja

nie jest wyłączona w oparciu o art. 393 pkt 5 KPC, który jako przepis wyjątkowy nie

może być interpretowany rozszerzająco.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Przedmiotem procesu było odwołanie zainteresowanego Banku od decyzji

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w S. z dnia 30 stycznia 1996 r., zobowiązującej do odprowadzenia składek na ubezpieczenie społeczne pracowników od

nagród za wykrycie fałszywych znaków pieniężnych i ujawnienie fałszerstw dokumentów związanych z obrotem pieniężnym. Natomiast w uzasadnieniu tej decyzji

potwierdzono decyzję organu rentowego z dnia 1 czerwca 1994 r. [...], która obciążyła zainteresowany Bank składkami na pracownicze ubezpieczenie społeczne i

Fundusz Pracy, z ustawowymi odsetkami za okres od lutego 1992 r. do grudnia 1993

r. w łącznej kwocie 17.842.400 zł (przed denominacją). Zasądzenia zwrotu tej właśnie kwoty wynikającej z wcześniejszej - niż zaskarżona - decyzji organu rentowego

domagał się skarżący w odwołaniu od decyzji z dnia 30 stycznia 1996 r. Jego od-

-3wołanie było w obu instancjach sądowych rozpoznane jako sprawa o składki na

ubezpieczenie społeczne. Równocześnie jednak jako materialnoprawną podstawę

rozbieżnych orzeczeń Sądy pierwszej i drugiej instancji powołały regulację normatywną zawartą w § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w

sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (jednolity tekst: Dz. U. z 1993 r. Nr 68, poz. 330 ze zm., powoływanego dalej jako rozporządzenie Rady Ministrów z 29 stycznia 1990 r.), która

wprost wymienia składniki dochodu w gotówce lub w naturze z tytułu wykonywania

pracy w ramach stosunku pracy wchodzące do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Zgodnie z § 14 ust. 1 powołanego rozporządzenia - od tak

prawnie określonej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne - pracodawca jest obowiązany, bez uprzedniego wezwania, opłacać i rozliczać składki na

ubezpieczenie społeczne. Jeżeli wykonuje tę powinność nieprawidłowo, to organ

rentowy z urzędu oblicza i wymierza należną składkę, wydając decyzję w sprawie

wymiaru składek (§ 17 tego rozporządzenia). Taką decyzję organ rentowy wydał w

dniu 1 czerwca 1994 r., która uprawomocniła się wobec jej niezaskarżenia w ustawowym terminie.

W takich okolicznościach wniosek Banku z dnia 28 listopada 1995 r. „o

stwierdzenie nieważności tej decyzji i zwrot nienależnie pobranych składek na ubezpieczenie społeczne” w kwocie 1784,24 zł w sensie prawnym był spóźnionym odwołaniem od decyzji dotyczącej wymiaru składek z dnia 1 czerwca 1994 r. i nie powinien być przedmiotem kolejnej decyzji organu rentowego z dnia 30 stycznia 1996 r.,

wydanej błędnie na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 1989 r. Nr

25, poz. 137 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa z 25 listopada 1986 r.), ponieważ nie było potrzeby utrzymania w mocy prawomocnej decyzji z dnia 1 czerwca

1994 r. wymierzającej należne składki na ubezpieczenie społeczne.

Przedmiotem sporu nie było przy tym, jak wywodził w uzasadnieniu zażalenia skarżący Bank, „stwierdzenie prawa lub obowiązku do określonego świadczenia

z ubezpieczenia społecznego”, skoro w istocie rzeczy sprawa dotyczyła zweryfikowania podstawy wymiaru składek na pracownicze ubezpieczenie społeczne, decy-

-4dującej o wymierzeniu i pobraniu decyzją z dnia 1 czerwca 1994 r. należnych składek

na to ubezpieczenie w łącznej kwocie 17.842.400 zł (przed denominacją). Decyzja

ta pozostawała w bezpośrednim związku ze sporną kwestią określenia - stosownie

do treści § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 stycznia 1990 r. - podstawy

wymiaru składek na pracownicze ubezpieczenie społeczne za okres od lutego 1992

r. do grudnia 1993 r., związanej z uwzględnieniem w tej podstawie spornych nagród.

Tymczasem zgodnie z treścią § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29

stycznia 1990 r. - zakład pracy jest zobowiązany opłacać i rozliczać w prawidłowej

wysokości składki na pracownicze ubezpieczenia społeczne od określonej stosownie

do reguł § 7 tego aktu prawnego podstawy wymiaru tych składek. Jeżeli pracodawca

dokonuje tej czynności nieprawidłowo, to organ rentowy nie wydaje decyzji w sprawie

określenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, ale - określając

prawidłową podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne - oblicza i

wymierza w wysokości prawnie określonej (§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 29

stycznia 1990 r.) należną składkę na to ubezpieczenie, wydając w tej sprawie

stosowną decyzję (art. 11 pkt 3 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o finansowaniu i

organizacji ubezpieczeń społecznych). W tym układzie normatywnym sporna sprawa

dotyczyła zatem decydującego o wymiarze należnych składek określenia - stosownie

do treści § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 29 stycznia 1990 r. - podstawy

wymiaru składek na pracownicze ubezpieczenie społeczne, w której kasacja nie

przysługuje z mocy art. 393 pkt 5 in fine KPC.

Mając powyższe na uwadze zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie

art. 393

KPC w związku z art. 385 i 397 § 2 KPC.