Cassation appeal dismissed as case involves deduction, not legal suspension of pension under social insurance law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Stanisław R. against a lower court's rejection of his claim regarding military pension deductions. The appellant argued that the deduction constituted a factual suspension of the pension, violating procedural rules for social insurance cases, while the opposing party maintained the matter was a standard property dispute below the cassation threshold. The court ruled that the legal concept of 'suspension' applies only to decisions halting payment, not to deductions for overpayments, thereby rendering the appeal inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 3921 § 1 zdanie drugie KPC; art. 134 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: The concept of a case concerning suspension of a pension or allowance covers disputes arising from a decision to withhold payment, not from the deduction of amounts improperly paid.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 28 listopada 2001 r.
II UZ 83/01
Pojęcie sprawy o wstrzymanie emerytury lub renty obejmuje sprawy wynikłe z odwołania od decyzji organu rentowego o wstrzymaniu wypłaty świadczenia, a nie od decyzji o potrąceniu świadczeń nienależnie pobranych (art.
3921 § 1 zdanie drugie KPC).
Przewodniczący SSN Andrzej Wasilewski, Sędziowie SN: Andrzej Kijowski
(sprawozdawca), Jerzy Kwaśniewski.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 28 listopada 2001 r. sprawy z
wniosku Stanisława R. przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w Ł. o wysokość emerytury wojskowej, na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie
Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 12 września 2001 r. [...]
o d d a l i ł zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi postanowieniem z dnia 12 września 2001 r. [...] odrzucił kasację, którą Stanisław R. wniósł od
wyroku tego Sądu z dnia 12 lipca 2001 r. [...] orzekającego, że prawidłowe było potrącenie przez organ rentowy kwoty 4.127,64 zł z emerytury wojskowej należnej
ubezpieczonemu. W motywach tego postanowienia Sąd Apelacyjny wskazał, że w
sprawach o prawa majątkowe, a taki charakter ma przedmiotowa sprawa, kasacja
przysługuje, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi co najmniej dziesięć tysięcy złotych (art. 3921 § 1 KPC). Tymczasem wartość ta została przez stronę określona
na kwotę 4.127,64 zł, a więc wyraźnie poniżej wspomnianej granicy, co kasację czyni
niedopuszczalną (art. 3935 KPC).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł w imieniu ubezpieczonego jego
pełnomocnik - adwokat, zarzucając „naruszenie art. 3931 KPC poprzez przyjęcie, że
w sprawie nie doszło do wstrzymania świadczenia emerytalnego” i domagając się na
tej podstawie uchylenia zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Sąd Apelacyjny uznał, iż „sprawa nie dotyczy przyznania lub wstrzymania emerytury”, chociaż potrącenie kwoty 4.127,64 zł „spowodowało faktyczne
wstrzymanie świadczenia emerytalnego”, gdyż „przekracza ona wielokrotnie wysokość tego świadczenia”. Poza tym „na marginesie” swych rozważań skarżący „zwrócił
uwagę”, że Sąd Apelacyjny zastosował w sprawie przepisy ustawy z dnia 8 grudnia
2000 r., która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2001 r., a więc po wydaniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem stan faktyczny sprawy dotyczył roku 2000, więc „naruszono
zasadę nieretroakcji”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest bezzasadne i podlega oddaleniu. Skarżący nie kwestionuje
zresztą tezy Sądu Apelacyjnego, że przedmiotowa sprawa ma charakter sporu o
prawo majątkowe, a wartość przedmiotu zaskarżenia nie sięga kwoty dziesięciu tysięcy złotych, która według przepisu art. 3921 § 1 KPC stanowi granicę dopuszczalności kasacji. Twierdzi natomiast, że decyzja wojskowego organu rentowego o potrąceniu z wojskowej emerytury kwoty 4.127,64 zł spowodowała „faktyczne wstrzymanie” świadczenia, gdyż „przekracza kilkakrotnie jego wysokość”. Twierdzenie to dla
dopuszczalności kasacji nie ma jednak znaczenia.
Co prawda przepis art. 3921 § 1 stanowi w zdaniu drugim, że w sporach z zakresu ubezpieczeń społecznych kasacja niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia przysługuje w sprawach o „objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego”
oraz o „przyznanie” i o „wstrzymanie” emerytury lub renty, lecz nie chodzi tu o niejasne skądinąd „wstrzymanie faktyczne”, tylko o „prawne” wstrzymanie świadczenia.
Innymi słowy, chodzi o sprawę wynikłą z decyzji o wstrzymaniu wypłaty świadczeń,
wydanej w szczególności na podstawie art. 134 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o
emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz.
1118 ze zm.). Wstrzymanie wypłaty świadczenia nie może też być identyfikowane z
potrącaniem z emerytur lub rent kwoty świadczeń nienależnie pobranych (art. 138 i
n. ustawy), co zresztą odbywa się w ustawowo określonych ramach i wbrew sugestii
skarżącego nie prowadzi do „faktycznego wstrzymania” wypłaty całego świadczenia.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39319 w związku z
art. 397 § 2 i art. 385 KPC orzekł jak w sentencji, bez ustosunkowywania się do uwag
wyrażonych „na marginesie” zażalenia, gdyż dla jego rozpoznania były one bezprzedmiotowe.