Supreme Court dismisses police pension appeal as inadmissible due to insufficient value of the subject matter.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject the cassation complaint. The appellate court had determined the value of the subject matter at 2,493 PLN by calculating the difference between the pension amounts before and after a legislative amendment, which fell below the statutory threshold for admissibility. The Supreme Court upheld this ruling, noting the appellant failed to refute the court's calculation and incorrectly argued that procedural invalidity claims could bypass the value requirement.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 22 k.p.c.; Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.; Art. 3941 § 1, 3 k.p.c.; Art. 39814 k.p.c.: In proceedings regarding the right to recurring benefits, the value of the subject matter is the sum of benefits for one year; if the value is below the statutory threshold, the cassation complaint is inadmissible, and raising separate grounds for procedural invalidity does not render the complaint admissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II UZ 73/26 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Prusinowski w sprawie z odwołania J.D.od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawieo wysokość emerytury policyjnej,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 16 czerwca 2026 r.,zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lubliniez dnia 5 grudnia 2025 r., sygn. akt III AUa 161/25, WSC U 59/25, oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w sprawie J.D. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie, o wysokość emerytury policyjnej, odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonego wniesioną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 8 lipca 2025 r. Sąd odwoławczy wskazał, że dla oceny dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawie o wysokość emerytury, to jest o prawo majątkowe, niezbędne jest ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia. We wniesionej skardze kasacyjnej pełnomocnik wnioskodawcy, jako wartość przedmiotu zaskarżenia podał kwotę 35.675 zł.Mając na uwadze rozbieżności w wysokości wartości przedmiotu zaskarżenia podanej przez pełnomocnika wnioskodawcy w piśmie procesowym uzupełniającym apelację (k. 150) i wniesionej skardze kasacyjnej oraz wysokość świadczenia emerytalnego pobieranego przez wnioskodawcę przed wejściem w życie nowelizacji ustawy zaopatrzeniowej i wysokość tego świadczenia ustalonego decyzją zaskarżoną w niniejszym postępowaniu, Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 22 października 2025 r. postanowił sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia i zarządził w tym celu dochodzenie.
Pełnomocnik wnioskodawcy został wezwany do wypowiedzenia się z czego wynika różnica w wartości przedmiotu zaskarżenia wskazanej w skardze kasacyjnej i w apelacji z zaznaczeniem, że wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie może być wyższa niż podana w apelacji chyba, że powód rozszerzył żądanie lub sąd orzekł ponad żądanie oraz został wezwany do precyzyjnego podania wartości przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną i sposobu wyliczenia tej wartości.W piśmie procesowym z dnia 2 listopada 2025 r. pełnomocnik odwołującego się podniósł, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w postępowaniu apelacyjnym emerytura odwołującego się bez ograniczenia narzuconego zaskarżonymi przepisami byłaby miesięcznie wyższa o 2.972,92 zł., co w stosunku rocznym daje wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 35.675 zł w zaokrągleniu.
Wskazał, że odwołujący się składając apelację z dnia 1 marca 2025 r. korzystał z pomocy wzoru internetowego opublikowanego z myślą o funkcjonariuszach pozbawionych należnego im świadczenia i w tymże wzorze nie wskazano wymogu umieszczenia wysokości przedmiotu zaskarżenia dlatego nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia – w jego ocenie wartość tożsama z wartością przedmiotu zaskarżenia podaną w skardze kasacyjnej.Organ rentowy, wezwany do ustosunkowania się do powyższego stanowiska skarżącego, w piśmie z dnia 24 listopada 2025 r podniósł, że w jego ocenie wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczona na 35.675 zł oraz sposób wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia wskazany w treści pisma procesowego z dnia 2 listopada 2025 r. są nieprawidłowe, a wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynosi 2.493 zł.
Wartość przedmiotu zaskarżenia należy obliczyć jako różnicę między wysokością świadczenia bez zastosowania art. 15c ustawy zaopatrzeniowej, która jest wskazana w decyzji waloryzacyjnej, to jest 1.915,07 zł. a wysokością świadczenia z zastosowaniem w/w przepisu, która jest wskazana w treści zaskarżonej decyzji, to jest 1 707,34 zł.W ocenie Sądu Apelacyjnego przedstawione przez pełnomocnika wnioskodawcy wyliczenie wartości przedmiotu zaskarżenia na 35.675 zł nie jest prawidłowe. Zgodnie z treścią art. 22 k.p.c. w sprawach o prawo do świadczeń powtarzających się wartość przedmiotu sporu stanowi suma świadczeń za jeden rok, a jeżeli świadczenia trwają krócej niż jeden rok - za cały czas ich trwania.Sąd odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu rentowego, że obliczając wartość przedmiotu zaskarżenia należy uwzględnić różnicę między wysokością świadczenia emerytalnego pobieranego przez wnioskodawcę przed wejściem w życie nowelizacji ustawy zaopatrzeniowej (decyzja z dnia 27 lutego 2017 r., k.141 akt emerytalnych) i wysokością tego świadczenia ustalonego decyzją zaskarżoną w niniejszym postępowaniu (decyzja z dnia 11 lipca 2017 r., k. 150 akt emerytalnych).W konsekwencji, mając na uwadze treść powołanego art. 22 k.p.c., postanowieniem z dnia 1 grudnia 2025 r Sąd Apelacyjny ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie (po zaokrągleniu w górę do pełnego złotego) na kwotę 2.493 zł [(1915,07 zł - 1707,34 zł) x12 =207,73 x12= 2492,76 zł].Ustalona w wyniku przeprowadzonego postępowania sprawdzającego wartość przedmiotu zaskarżenia wynosząca 2.493 zł nie przekracza ustawowego progu, od którego zależy dopuszczalność skargi kasacyjnej (art. 3982 § 1 k.p.c.).
Dlatego skargę kasacyjną należało odrzucić. Odwołujący się wywiódł zażalenie od postanowienia Sądu odwoławczego o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił rozstrzygnięciu:- brak podstaw faktyczno-prawnych do jego wydania w szczególności błędne ustalenie wartości przedmiotu sprawy;- naruszenie art. 39813 § 1 k.p.c. przez nie wzięcie pod uwagę zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej mających skutkować nieważnością postępowania rozpatrywanych niezależnie od wartości przedmiotu sprawy.W uzasadnieniu wskazał, że jego zdaniem wartość przedmiotu sprawy podana przez pełnomocnika była ustalona prawidłowo i nie był podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia.
Podniósł, że rodzaj podniesionych naruszeń w zarzutach kasacyjnych może skutkować nieważnością postępowania i uznaniem, że apelacja wnioskodawcy nie była merytorycznie rozpatrzona, a wartość przedmiotu zaskarżenia nie wpływa na nieważność postępowania. Sąd Najwyższy zważył: Zażalenie nie zawiera argumentów mogących doprowadzić do wzruszenia zaskarżonego postanowienia. Po pierwsze, skarżący nie podjął się nawet polemiki z wyliczeniem dokonanym przez Sąd odwoławczy. W rezultacie za gołosłowne należy uznać stwierdzenie, że kwota podana przez ubezpieczonego powinna stanowić wartość przedmiotu zaskarżenia.
Wystarczy wskazać, że abstrahuje ona od tego co było przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie. Po drugie, z art. 3982 § 1 k.p.c. i art. 3986 § 2 k.p.c. nie da się wyprowadzić wniosku, że skarga kasacyjna powinna zostać rozpoznana, jeśli jest niedopuszczalna ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia, ale strona skarżąca podniosła w niej zarzut nieważności postępowania. Supozycja tego rodzaju nie znajduje odzwierciedlenia w wymienionych przepisach. Znaczy to tyle, że pogląd odwołującego się w tym zakresie nie ma oparcia w obowiązujących przepisach.
Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 1 i § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c. należało orzec jak w sentencji. Piotr Prusinowski [A.P.][a.ł]